Anon(2018)

Πρώτη προβολή: 03-05-2018

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο μπορούμε να μιλήσουμε για ένα «τσακ» παραπάνω από καλό, ως προς την παραγωγή, φιλμ, που σε συνδυασμό με την καλή κινηματογράφηση του Amir Mokri και την αξιοσημείωτη μουσική επένδυση του Christophe Beck, δημιουργεί αρχικά όλες τις προϋποθέσεις για μια πρωτοκλασάτη κινηματογραφική εμπειρία...

Αρκετά ενδιαφέρον με μια πρώτη ματιά, αλλά με κάτι να του λείπει στο φινάλε το film δεν ξεπέρασε τη μετριότητα. Οι πιστοί του "Black Mirror" θα βρεθείτε σε γνώριμα μονοπάτια, οι υπόλοιποι δείτε το με ρίσκο.

Η δραματουργική προσέγγιση γίνεται λειτουργικά, χωρίς υπερβολές, στο σενάριο. Σε μια δυστοπική κοινωνία, όπου η ανελευθερία και η ανασφάλεια έχουν ως στόχο την επιθυμητή ομοιογένεια (ένα εύστοχο σχόλιο για την παγκοσμοιοποίηση), η παρέκκλιση αρχίζει από την αναγκαιότητα και τη σημασία της διαφορετικότητας. Εδώ εντοπίζεται και η μεγαλοφυΐα του σεναριογράφου Νίκολ που ταυτίζει την επαναστατική ορμή με το ερωτικό ένστικτο.

Η κεντρική ιδέα, που εκμεταλλεύεται πλήρως τη σύγχρονη εποχή (ο σκηνοθέτης φέρει ως παράδειγμα την υπόθεση Σνόουντεν και την Αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας), μπορεί να θεωρηθεί ευφυής, αλλά πάσχει από αμήχανη εκτέλεση και μπορεί να φέρει σε πλήρη σύγχυση το θεατή ο οποίος θα πάει να δει την ταινία απληροφόρητος για τις προθέσεις του σκηνοθέτη, που θέλει να τονίσει τις βλαβερές επιπτώσεις της τεχνολογίας στη ζωή των ανθρώπων.

Η νουάρ ίντριγκα δεν κάθεται και τόσο καλά πάνω στη μελλοντολογική θεματολογία του φιλμ ωστόσο η ατμόσφαιρα που έχει συνθέσει ο Νίκολ και το καλλιτεχνικό του επιτελείο είναι μοναδικά γοητευτική και το πρωταγωνιστικό δίδυμο Κλάιβ Όουεν και Αμάντα Σέιφριντ αποδίδει στο maximum. Οι hi tech λεπτομέρειες που ντύνουν την ταινία είναι το κερασάκι στην τούρτα για τους φανατικούς του είδους.

Το Anon στο σύνολο του είναι αξιοπρεπές ταινιάκι για την κατηγορία του. Από την άλλη, στην κατηγορία του είναι βαρύ το όνομα του Άντριου Νίκολ που υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία και για Νίκολ ίσως είναι κάπως λίγο. Είναι τίμιο για αυτό που είναι, αλλά δεν αφήνει κάτι αξιομνημόνευτο.

Ο καταγγελτικός τόνος σκοντάφτει στο σεναριακό μυστήριο, αλλά το βλέπεις ευχάριστα.

Η κινηματογράφηση της ιστορίας και όχι η ίδια η ιστορία ήταν αυτό που εδώ μου προξένησε την περιέργεια, γι' αυτό εξάλλου η ταινία δεν είναι τίποτε παραπάνω από αξιοπερίεργη.

Το "Anon" δεν συγκαταλέεται μεν στις πατάτες τύπου The Host & In Time, αλλά η αποτελεσματικότητά του κουμπώνει κάπου ενδιάμεσα (βλέπε Lord Of War). Ανάμικτα συναισθήματα, πως το λένε.

Το Anon του Andrew Niccol είναι ένα πολύπλοκο αστυνομικό θρίλερ που παίζει με τους φόβους που κυριαρχούν για την καταπάτηση της ιδιωτικής ζωής στο μέλλον. Διστακτικό σε συναισθήματα χάνετε μέσα στην ίδια την προοπτική του, χωρίς να μπορεί να ξεπεράσει εύκολα την λεπτή γραμμή μεταξύ του συνηθισμένου και του πραγματικά ενδιαφέροντος.

Με εξαιρετική φωτογραφία και με μια υποβλητική ατμόσφαιρα, στα όρια του film-noir, o Niccol καταθέτει και την δική του καταγγελία για τον τεχνολογικό εφιάλτη στον οποίο (ήδη) ζούμε μέσα από ενδιαφέρουσες σεναριακές ιδέες και ερωτήματα, τα οποία όμως καταλήγουν με πολλά κενά, με τον θεατή να μένει χωρίς απαντήσεις και το όλο αποτέλεσμα καταλήγει σε ένα άνισο και καθόλου πειστικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

Από ένα σημείο και μετά, η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον σιωπηλό undercover cop (καμένο χαρτί πια ο Clive Owen) και την μελαγχολική αόρατη δεσποινίδα (η συνήθης άοσμη Amanda Seyfried, που δεν αφήνει και πολλά στην φαντασία), μάλλον πέφτει θύμα των υπερβολικών ματαιοδοξιών του πρόχειρου εγχειρήματος, που στήθηκε, οργανώθηκε και εκτελέστηκε ως τηλεοπτικό προϊόν, εξού και παγιδεύτηκε αποξαρχής στην απομόνωση της μικράς οθόνης!

Η ωραία ιδέα της αέναης ψηφιακής παρακολούθησης κάθε πολίτη από την αστυνομία, η νουάρ ατμόσφαιρα, τα οπτικά εφέ, και η φουτουριστική σκηνογραφία δυστυχώς σαμποτάρονται από το άνισο, αναιμικό σενάριο.

Αυτό που απουσιάζει πλήρως από την ταινία είναι η ζωή, το νεύρο, ο παλμός.Κατατονία με λίγα λόγια, κι είναι κρίμα γιατί θα μπορούσε να είναι ένα απλό, στιβαρό νουάρ.

Ο δημιουργός του «Gattaca» καταγγέλλει το μελλοντικό τεχνολογικό εφιάλτη μέσα από ένα χλιαρό, με κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά όχι εντελώς πειστικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

Ένας τρομακτικά αληθοφανής κόσμος, μια σκοτεινή, tech-νουάρ ατμόσφαιρα, γίνονται το έδαφος για ένα γρήγορο θρίλερ, που παρασύρει στο πρώτο του μέρος με τα ευρήματά του, αλλά πνίγεται, στην πορεία, στην αδιαφορία για την έκβαση της πλοκής του.

Σαν ένα διευρυμένο αυτοτελές επεισόδιο του «Black Mirror», χωρίς όμως το συμπαγές εκείνο σενάριο που θα δικαίωνε τις ιδέες και τα άγχη του.

Με τα κτίρια να κυριαρχούν στο κάδρο εις βάρος των ανθρώπων σε μια μεγαλούπολη άχρωμη και κρύα, ο Νίκολ δεν επενδύει περισσότερο στον κόσμο του και κυρίως στο γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο, απλώς παίρνει την κατάσταση ως δεδομένη, αναπτύσσοντας μια συνηθισμένη αστυνομική ιστορία που βυθίζει την όλη δουλειά του στη μετριότητα.

Επαρκώς in vivo μολονότι ψιλοπροβληματικό προγραμματάκι για τον μη απαιτητικό χρήστη (οι πιτσιρικάδες συμπεριλαμβάνονται), καθώς και για τους techies και για τους γνώστες τού μπαμπά του Τρούμαν Μπέρμπανκ – οι τελευταίοι θα φάνε καλά φλασάκια όσον αφορά τα λοιπά δημιουργήματα και τα «θέματά» του, αλλά και θα εντοπίσουν τα errors. Οι σκληροί art-houseάδες ίσως έχουν ακόμη πιο περιορισμένη πρόσβαση, και τα Like από δαύτους θα είναι λιγότερα. Απευθύνσου στον Στέλιο Σφακιανάκη, αν ακόμη και η λέξη Wikileaks σού είναι άγνωστη. Οι Λουδίτες μπορεί να πάνε με πυρσούς στις αίθουσες – τόσο νιώθουν, το φιλμ σχεδόν παίρνει το μέρος τους. We Are Anon(ymous), ακόμη.

Το Anon είναι μια ταινία την οποία δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως κακή σε καμία περίπτωση, ωστόσο είναι φανερό πως κάτι της λείπει για να ανέβει επίπεδο και να μην είναι μια ταινία που απλά βλέπεται.