Σχέση 5 Με 7(2014)

(5 to 7) | Πρώτη προβολή: 02-07-2015

Έξυπνα δομημένο το σενάριο και χωρίς κενά η σκηνοθεσία, ενώ και η φωτογράφηση του κεντρικού πάρκου και των δρόμων της Νέας Υόρκης από τον Arnaud Potier είναι εξαιρετική, με τη συμβολή πάντοτε και της μουσικής των Danny Bensi και Saunder Jurriaans.

Το θέμα είναι η εξερεύνηση της αληθινής αγάπης στην καρδιά και το περιθώριο μιας σειράς σχέσεων που αποτελούν προτεραιότητα γιατί είναι πρότερες και, με τον τρόπο τους, ισχυρές.

Θέλοντας να μοιάσει στις νεοϋορκέζικες ταινίες του Γούντι Άλεν, αλλά και σε ταινίες όπως το Δρ. Ζιβάγκο, το Σχέση 5 με 7 παρουσιάζει μια «τέλεια» Νέα Υόρκη: τα ξενοδοχεία, τα σπίτια, τα σινεμά, οι βόλτες, η ζωή. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η Νέα Υόρκη είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της ταινίας. Γεγονός που φυσικά δεν είναι αρνητικό για μία ταινία που βγαίνει σε θερινό σινεμαδάκι και μάλιστα σε μία δύσκολη εβδομάδα.

Η ταινία ακολουθεί έναν γρήγορο, συχνά χαριτωμένο, χιουμοριστικό ή και παθιασμένο ρυθμό, εκμεταλλευόμενη το πανέμορφο περιβάλλον της Νέας Υόρκης, του Σέντραλ Παρκ με τα υπαρξιακά μηνύματα πάνω στα παγκάκια να γράφουν την ιστορία των ανθρώπων της πόλης, μ' έναν συνεσταλμένο, νοσταλγικό Μπράιαν ως αφηγητή και με διασκεδαστικούς δεύτερους ρόλους να πλαισιώνουν το ζευγάρι.

Σ' αρέσουν οι ερωτικές ιστορίες με γαλλικό touch αλλά βαριέσαι τις γαλλικουριές; Bingo! Τα πράγματα εδώ είναι πιο συμμαζεμένα. Αν φαντάζεσαι τρελό πάθος και σεξ, όμως, έχασες. Το love story στο «Σχέση 5 με 7» είναι πολύ καθωσπρέπει.

Ο Βίκτορ Λέβιν και η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών δεν μπορούν να υποστηρίξουν πειστικά αυτό το amour fou, αν και ο Άντον Γέλτσιν («Star Trek», «Νύχτα Τρόμου») διαθέτει σωστό, συγκρατημένο κωμικό τάιμινγκ και δείχνει πως καταλαβαίνει καλά τον αθώο, ιδεαλιστή χαρακτήρα του.

Η ταινία φλερτάρει έντονα με μία παλιομοδίτικη κινηματογραφική προσέγγιση των ερωτικών ιστοριών, απογοητεύοντας, σε τελική ανάγνωση, τον θεατή με τις ανέμπνευστες και επιφανειακές σεναριακές λύσεις της.

Το «Σχέση 5 με 7» δεν απογειώνεται ποτέ, παραμένοντας μέτριο, ακόμα και για ταινία του είδους, καθώς το βασικό του πρόβλημα είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα από όσα διαδραματίζονται επί της μεγάλης οθόνης.

Αφελέστατη τελικά κομεντί που ενώ σκοπός της ήταν προφανώς να αναδείξει την τρέλα του κεραυνοβόλου έρωτα, αυτό που καταφέρνει είναι να την γελοιοποιεί όσο δεν πάει.