Σκοτεινές Δυνάμεις(2018)

(The Darkest Minds) | Πρώτη προβολή: 02-08-2018

Στα πρότυπα του Hunger Games, με πινελιές από Xmen, τούτο εδώ το post apocalyptic φιλμ, έχει μια διαρκή αίσθηση σκηνοθετικού και σεναριακού deja-vu, ωστόσο σε αρκετά σημεία του είναι μία τίμια μεν, εφήμερη δε, adult εμπορική ταινία.

Είναι μια ταινία που βλέπεται για να περάσει η ώρα αλλά απευθύνεται σε πολύ νεανικό κοινό που ψάχνει κάτι εύπεπτο!

Εάν το "The Darkest Minds" ήταν ένας Twitter λογαριασμός, θα είχε πιθανώς εκατομμύρια οπαδούς, αλλά ως ταινία δεν έχει την ίδια δύναμη.

Θα μιλήσει (για μια γκάμα ζητημάτων, απ' το bullying μέχρι το χάσμα των γενεών) στους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου που δεν έχουν εξαφανιστεί για διακοπές, εκτός αν έχουν δει τα πάντα όλα συναφή απ' το «Λυκόφως» και μετά κι έχουν μπαφιάσει. Τα fan club της Κάτνις και της Τρις μάλλον θα το βρουν υποδεέστερο των σημείων αναφοράς τους, αλλά άνω της βάσης, ειδικά οι πιο αισθηματίες. Στην τρίτη ηλικία και σ' όσους δεν αντέχουν το sci-fi αντενδείκνυται.

Μοιάζει σαν να έχουν πέσει μέσα στο μίξερ, βασικές ιδέες τριών τεσσάρων πασίγνωστων φιλμς και από το σούρωμα του ρευστού μίγματος, έχουν απομείνει αποκλειστικά και μόνο τα κλισέ τους.

Είναι μία ταινία με εμφανή την απουσία σχεδίου για το πώς θα εξελιχθεί, καθώς δεν έχει κάποια συγκεκριμένη επικέντρωση, και αυτό είναι φανερότερο στους «κακούς» της υπόθεσης, που αλλάζουν κάθε λίγο και λιγάκι, σε μία προσπάθεια ανατροπής, που δεν θα λέγαμε ότι τους βγαίνει σε καλό.

Αυτό που έχουμε είναι μια παιδική δυστοπία, χωρίς βαρύτητα και χωρίς ένταση, και η οποία αν έχει συνέχεια ελπίζουμε ότι θα ενηλικιωθεί τάχιστα.

Το Σκοτεινές Δυνάμεις είναι δύσκολο να κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, καθώς ήδη από τα πρώτα λεπτά θα αναρωτιέσαι αν πρόκειται για κινηματογραφική ταινία ή τηλεοπτική παραγωγή. Πολύ γρήγορα μετά τους τίτλους τέλους θα έχεις ξεχάσει τι έχει συμβεί και τα ερωτηματικά θα παραμένουν για το αν αξίζει να μεταφερθούν και τα υπόλοιπα μυθιστορήματα της σειράς.

Άλλη μια προσθήκη στη young adult δυστοπική μυθολογία που έχει κατακλύσει βιβλιοπωλεία και οθόνες την τελευταία δεκαετία, χωρίς καθόλου νέες ιδέες πάνω στη δομή του είδους σε μια διαδρομή μέσα από ασφαλή αφηγηματικά μονοπάτια.

Η νεανική λογοτεχνία φαντασίας επανέρχεται-αλλά όχι δριμύτερη-με μια ακόμη κινηματογραφική διασκευή... Υλικό για τα multiplex.

Είναι μια ταινία που θα ξεχάσεις ακριβώς πριν καν το τέλος της και αποτελεί μια εντελώς βαρετή προσπάθεια, η οποία πάσχει σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει να δώσει κάτι στον θεατή.

Ακόμη ένα νεανικό μπεστ σέλερ φαντασίας από το κάτω ράφι μετατρέπεται σε ανιαρή, πρόχειρα σκηνοθετημένη και κακοσχεδιασμένη ως παραγωγή sci-fi περιπέτεια.

Ο ενήλικος ολοκληρωτισμός κυνηγά το προικισμένο νιάτο σε ένα ανιαρό κι επίπεδο αναμάσημα των γνωστότερων μοτίβων των young/adult περιπετειών φαντασίας της τελευταίας δεκαετίας.

Και όλα αυτά με την απαραίτητη πινελιά από Χ ΜΕΝ, αλλά χωρίς τα φαντασμαγορικά και φασαριόζικα εφέ, καθότι η παραγωγή εδώ είναι πολύ πιο φτηνή, πολύ πιο φτωχή, πολύ πιο ασήμαντη