Ο Πεταλούδας(2017)
(Papillon) | Πρώτη προβολή: 23-08-2018
Γιώργος Νυκταράκης
Συνολικά μια πολύ προσεγμένη προσπάθεια η οποία μπορεί να μην προσφέρει κάτι το διαφορετικό σε σχέση με το πρωτότυπο φιλμ, αλλά αν το δούμε ατομικά πρόκειται για μια καλογυρισμένη και αρκετά ενδιαφέρουσα στην παρακολούθηση ταινία.
Νίκος Δρίβας
H ταινία Papillon είναι μεν ενδιαφέρουσα, δεν μπορείς να πεις ότι θα βαρεθείς, ωστόσο για να πούμε την αλήθεια η διαχείριση του θέματος σε μερικά σημεία ήθελε το κάτι παραπάνω, για να μπορέσει να δώσει μεγαλύτερη υπόσταση στους ενδιαφέροντες αλλά ημιτελείς χαρακτήρες και το στόρι που είχε μεγαλύτερο βάθος.
zerVo
45 χρόνια μετά, η φιλία, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, το πάθος για ελευθερία ζωντανεύουν στο πανί, με άλλα πρόσωπα, άλλα σκηνικά, άλλη βουτιά στο γκρεμό του τέλους. Ικανή προσπάθεια. Δεν τίθεται καν κουβέντα, σαφώς, κανείς να επιλέξει την ρέπλικα από το πραγματικό έπος!
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ίσως είναι θέμα χρόνου και χρήματος, επειδή κανείς σήμερα δεν μπορεί πραγματικά να γυρίσει πλέον ταινίες, όπως τα μεγάλα (τότε) όπλα του Hollywood, όπως ο Schaffner και πολλοί άλλοι. Αλλά είναι και κάτι άλλο: Σε αντίθεση με τον Πεταλούδα, ο οποίος ψάχνει να βρει μια διέξοδο προς την ελευθερία, αυτό που η ταινία στερείται είναι ένα σχέδιο.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-08-20
Διεκπεραιωτικό ριμέικ της ομότιτλης, υποψήφιας για Όσκαρ ταινίας, χωρίς φαντασία ή διάθεση για προσθήκες, από το οποίο λείπουν τα έντονα συναισθήματα, ενώ αγγίζει μονάχα την επιφάνεια της ιστορίας.
Μαρία Γκιούλη
2018-08-08
Μία παραλλαγή φτιαγμένη για το σήμερα χωρίς να έχει σκοπό να ενθουσιάσει τα πλήθη αλλά με καλές βάσεις που επιτρέπουν παρακολούθησή της.
Θανάσης Πατσαβός
2018-08-14
Καλοφτιαγμένο αλλά επιφανειακό ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του Φράνκλιν Τζ. Σάφνερ από το 1973, με τον Τσάρλι Χάναμ στο ρόλο του Στιβ ΜακΚουίν και τον Ράμι Μάλεκ στο ρόλο του Ντάστιν Χόφμαν.
Νεκτάριος Σάκκας
2018-08-16
Η απίστευτη ιστορία του «Πεταλούδα» Ανρί Σαριέρ που έγινε μπεστ σέλερ και έπειτα κλασική ταινία απόδρασης (1973), επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστές τους Τσάρλι Χάναμ και Ράμι Μάλεκ. Και παρότι κανείς δεν ζήτησε (ούτε) αυτό το ριμέικ, το φιλμ του Μίκαελ Νόερ δεν τα καταφέρνει κι άσχημα να χτίσει ακόμα έναν καθαρόαιμο ύμνο στην ανθρώπινη δίψα για ελευθερία.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-08-12
Αξιοπρεπές, αν και αχρείαστο, ριμέικ της κλασικής ταινίας του Σάφνερ, που εδώ μεταμορφώνεται σε μια σκληρότερη περιπέτεια χάρη στις τεχνικές ελευθερίες αλλά και την ανάγκη του κοινού για περισσότερη και γρηγορότερη δράση, και ποντάρει αποκλειστικά στις ικανότητες των Ραμί Μάλεκ και Τσάρλι Χάναμ, οι οποίοι συνθέτουν το πρωταγωνιστικό δίδυμο στους ρόλους των Χόφμαν και ΜακΚουίν αντίστοιχα.
Τάσος Ντερτιλής
2018-08-10
Ο κυρίως ντοκιμαντερίστας Δανός Μίκαελ Νόερ παρουσιάζει ένα αξιοπρεπές ευπρόσωπο θέαμα που ωστόσο ζωντανεύει ουσιαστικά μόνο στο φινάλε με την παρουσίαση των πραγματικών ντοκουμέντων από τη ζωή του Σαριέρ. Καμιά φορά η μετριοπάθεια και ο περιορισμός του καλλιτεχνικού βεληνεκούς δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος όταν μάλιστα έχεις να κάνεις με τέτοιο υλικό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-08-18
Χωρίς έμπνευση και μάλλον με διεκπεραιωτική διάθεση το ριμέικ της κλασικής ταινίας του Σάφνερ με τον Τσάρλι Χάναμ στο ρόλο του Στιβ ΜακΚουίν και τον Ράμι Μάλεκ στο ρόλο του Ντάστιν Χόφμαν, βλέπεται μεν άνετα αλλά όσοι έχουν δει το πρωτότυπο φιλμ του 1973 θα αναρωτηθούν ποιος ο λόγος δημιουργίας της νέας βερσιόν.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-08-06
Η νέα ταινία του Μάικλ Νόερ στην οποία ο «λίγος» Τσάρλι Χάναμ πρωταγωνιστεί στον ρόλο του τίτλου (δίπλα στον ανύπαρκτο Ράμι Μάλεκ / Ντεγκά), το μόνο που σου προκαλεί είναι την ανάγκη να ξαναδείς την... πρώτη.
Νίκος Παλάτος
2018-08-04
Εάν, πάντως, κάποιος δεν έχει δει την πρώτη ταινία, πιθανότατα τούτη να του αφήσει καλύτερη εντύπωση, μαζί και μια απορία ως προς την αρνητική (μας) διάθεση. Αντιθέτως, η εκ των προτέρων (ή και η εκ των υστέρων ακόμα) γνώση του αυθεντικού υλικού αναδεικνύει περίτρανα τη σύγχρονη κινηματογραφική φτώχεια, κάνει δε το φιλμ του 1973 να μοιάζει ακόμη καλύτερο απ' ό,τι στην πραγματικότητα είναι.
Άγγελος Πολύδωρος
2018-08-02
Ταινία φυλακής το φετινό Papillon αλλά άνευρη, στατική και ρηχή, παρά την κλειστοφοβική (καμιά φορά) ατμόσφαιρα και τη σκληρότητα ορισμένων σκηνών, ενώ οι δύο πρωταγωνιστές έμοιαζαν να προσπαθούν να μιμηθούν τους προκατόχους τους.
