Κάθαρση(2013)

(The Purge) | Πρώτη προβολή: 14-10-2013

Αυτό που σε σοκάρει πιο πολύ, είναι ότι στα πρόσωπα της ταινίας βλέπεις πρόσωπα οικεία. Πρόσωπα που βρίσκονται γύρω σου, στη γειτονιά σου, στο σχολείο, στη δουλειά σου, στους φίλους, στην οικογένεια. Και ακόμα πιο σοκαριστικό είναι ότι συνειδητοποιείς πως εάν βρισκόσουν σε αυτές τις συνθήκες, οι δικές σου πράξεις θα ήταν ίσως ακόμα χειρότερες...

Σκηνοθετικά προσεγγίζουν το θέμα όσο πιο λιτά γίνεται χωρίς υπερβολές και επικά πλάνα. Ακολουθούν όμορφα την αφήγηση και έχουν και το στοιχείο της κάμερας ασφαλείας, όπως στο «Paranormal Activity» κάτι που τονίζει περισσότερο αυτήν την ατμόσφαιρα φόβου.

Ταινία μικρή, διασκεδαστική, με έντονο κοινωνικό στίγμα ίσον The Purge.

Το The Purge, πιότερο γέρνει προς την μεριά του Straw Dogs, παρά σε εκείνη του ανεκδιήγητου Tresspass, με την έννοια πως κατορθώνει να σηκώσει απεριόριστο κουρνιαχτό με τις εξτρεμιστικές ιδέες του. Αυτός όμως δεν είναι και ο πρωτεύων στόχος ενός φιλμικού πονήματος?

Η αλήθεια είναι πως δεν ξεφεύγει από πεπατημένες των θρίλερ εγκλεισμού (με κλασικό διδάξαντα το «Σταθμός 13 Δέχεται Επίθεση» του Τζον Κάρπεντερ), όμως, το σασπένς λειτουργεί σωστά και μερικές ανατροπές, ειδικά κοντά στο φινάλε προκαλούν τη συνείδηση του θεατή, που σίγουρα δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση αυτής της οικογένειας.

Άνιση προσπάθεια που είχε την ευκαιρία να κάνει την έκπληξη αλλά τελικά την έχασε ακολουθώντας τετριμμένες αιματηρές διαδρομές που επιτάσσει η δίψα του σημερινού κοινού για βία και ακρότητες.

Θρίλερ δωματίου, που πλασαρίστηκε σαν κάτι διαφορετικό χωρίς να καταφέρνει να το αποδείξει. Κακό; Όχι. Μέτριο; Σίγουρα. Καλό; Επ' ουδενί.

Η Κάθαρση είναι άλλη μια συρραφή τυπικών κλισέ στο είδος, που χρωστά πολλά στο Straw Dogs του Πέκινπα. Καμία έμπνευση, καμία έκπληξη.