Η Κλεό από τις 5 έως τις 7(1962)

(Cléo de 5 à 7) | Πρώτη προβολή: 17-11-2000

Φοβερή αποτύπωση της πόλης και της ψυχοσύνθεσης της γυναίκας, που παραμένει εξίσου σύγχρονη όσο τότε. Τι να λέμε, τρελή ευκαιρία να το δείτε σε μεγάλη οθόνη.

Το αριστούργημα της Ανιές Βαρντά, ο θεμέλιος λίθος της στη χειραφέτηση της nouvelle vague.

Φτιαγμένο με απόλυτη ελευθερία, συγχρονισμένο στην αέρινη μουσική του Μισέλ Λεγκράν ο οποίος κρατάει και ένα σύντομο ρόλο, το φιλμ αποτελεί διαχρονικά μια από τις ωραιότερες δημιουργίες του γαλλικού σινεμά.

Η αποθέωση της σκηνοθετικής λιτότητας και της κινηματογραφικής ακρίβειας σε μία από τις σημαντικότερες ταινίες της νουβέλ βαγκ.

Η Κλεό και το δράμα της είναι μια αφορμή. Η Ανιές Βαρντά μιλά για πολλά άλλα, πολύ σημαντικά αλλά και απλά ανθρώπινα. Και το κάνει με μία αυθεντική, σίγουρη φωνή, πολύ πιο φεμινιστική από τα όποια «ρεύματα» του κινήματος. Και με μία διακριτικότητα, καθόλου όμως σεμνή ή μαζεμένη. Ότι είναι να ειπωθεί, υπάρχει στο κάδρο: Μια κίνηση, ένα αντικείμενο, κάτι που γίνεται στο βάθος. Τίποτε κραυγαλέο, αλλά τόσο σαφές που δεν γίνεται να μην το πιάσεις.

Μία από τις κορυφαίες στιγμές της νουβέλ βαγκ εποχής. Στο πλαίσιο της αισιόδοξης οπτικής και η παρουσία της εκθαμβωτικής Corinne Marchand, ως Cleo.

...η Ανιές Βαρντά πήρε την προληπτική και ατίθαση Κλεό από το χέρι και πήγαν μαζί μια μεγάλη βόλτα στα χειραφετημένα μονοπάτια μιας μοντέρνας μητρόπολης, γεμάτη κρίσιμες στάσεις και επικίνδυνους αντικατοπτρισμούς για μια ηρωίδα που διασκεδάζει την απόγνωση, γραπώνοντας τα σήματα και τους ανθρώπους που βρίσκει στο διάβα της.

Αυτός ο συνδυασμός του Παρισιού, με την 90λεπτη πορεία της Κλεό, που η Βαρντά καταγράφει σε πραγματική κινηματογραφική διάρκεια (στην πραγματικότητα, η ταινία έπρεπε να τιτλοφορείται, «Η Κλεό από τις 5 ως τις 6.30»), αναδίνει, παράλληλα με τους χτύπους γεμάτους αγωνία αλλά και σκέρτσα και γενικά ζωή, παλμούς της ηρωίδας, και τη γεύση, τη μυρωδιά και τον παλμό του Παρισιού της τότε εποχής.

Μια ενδιαφέρουσα βόλτα στο Μονπαρνάς συνδυασμένη με το ακόμα πιο ενδιαφέρον ταξίδι στον ψυχισμό της κεντρικής ηρωίδας (Κορίν Μαρσάν) πάνω στην οποία η Ανιές Βαρντά, στην καλύτερη ταινία της, καθρεφτίζει τη θέση τής γυναίκας στη δεκαετία του 1960, τη δεκαετία των μεγάλων, ριζιοσπαστικών αλλαγών, τη δεκαετία της σεξουαλικής επανάστασης.

Μια διαδρομή μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, η ταινία δίνει στην ηρωίδα της, από τη μια πλευρά μια αποκαλυπτική εικόνα της γυναικείας ταυτότητας και, από την άλλη, μια ευκαιρία ν' αναλογιστεί τη θνητότητά της, με τρόπο αφοπλιστικά τρυφερό.

Γλυκόπικρο, τρυφερό και απρόσμενα φρέσκο μετά από τόσο χρόνια, αποτυπώνει συγχρόνως το κλίμα και την ατμόσφαιρα της περιόδου. Τέχνη, έρωτας, ζωή, φιλία, δουλειά, καθημερινότητα, όλα θα προλάβουν να περάσουν από το φακό της Βαρντά τις δύο αυτές ώρες (οι οποίες θα μπορούσαν να είναι μια μικρογραφία της ζωής).

Μία από τις σπουδαιότερες ταινίες της Ανιές Βαρντά (Πρόσωπα και Ιστορίες), αλλά και του Γαλλικού Νέου Κύματος.

Με μια απλή υπόθεση στο σενάριο, η Agnès Varda καταφέρνει να φτιάξει μια αξιόλογη ταινία που δανείζεται στοιχεία τόσο του υπαρξισμού όσο και της φεμινιστικής ιδεολογίας και το ρόλο της γυναίκας στη γαλλική κοινωνία της τότε εποχής.

Η γυναικεία χειραφέτηση συναντά τη Νουβέλ Βαγκ στην πρωτοποριακή δημιουργία της Ανιές Βαρντά.