Η Παρείσφρηση(2018)
(BlacKkKlansman) | Πρώτη προβολή: 27-09-2018
Κατερίνα Τσώλου
Καυστική, ξεκαρδιστική και πιο επίκαιρη από ποτέ, η καινούρια ταινία του Spike Lee είναι ένα ηχηρό μήνυμα κατά του ρατσισμού και κυρίως μια υπενθύμιση, μια υπενθύμιση ότι οι εποχές έχουν γυρίσματα και ότι ο κόσμος για ακόμη μια φορά καθίσταται να αντιμετωπίσει συμπεριφορές που θα έπρεπε πια να ανήκουν στα παρελθόν, κατά προτίμηση στην δεκαετία του 70 όπου και εκτυλίσσεται η ιστορία μας.
Μάριος Μαύρος
Η αληθινή ιστορία ενός αφροαμερικανού αστυνομικού που κατάφερε να βρεθεί μέσα στις τάξεις της Ku Klux Klan, είναι από μόνη της ιδιαίτερα γελοία και ο Spike αποφασίζει να τονίσει αυτή την γελοιότητα χωρίς όμως να γίνεται επιτηδευμένος και καυστικός άνευ αιτίας. Δίνει μια '70s αισθητική και δυναμική στην ταινία που λειτουργεί προς το συνολικό σχόλιο της ταινίας που είναι η εξέγερση των ανθρώπων.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Σπάικ Λι σε κέφια παίρνει πραγματικά γεγονότα και τα σερβίρει ολοκληρωμένα και με ματιά που ανατέμνει, δίνοντάς μας το έναυσμα να προβάλλουμε αυτή την ιστορία στο σήμερα. Απολαυστικός ο γιος του Ντένζελ, Τζον Ντέιβιντ Ουάσιγκτον, που ισορροπεί άνετα ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ένα εξαιρετικό θέμα, δοσμένο υπέροχα από τον Spike Lee , στην πιο δυνατή του ταινία εδώ και χρόνια. Ρυθμός, "black" χιούμορ και δυο-τρεις συγκλονιστικές σκηνές που μένουν χαραγμένες στο μυαλό.
Νίκος Δρίβας
Το BlacKkKlansman είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς. Χωρίς να το καταλάβεις περνάει πάρα πολλά μηνύματα, είναι πάνω απ' όλα αυθεντική και χωρίς να θέλει να παραπλανήσει τον θεατή, ενώ σε παρασύρει με το σαρωτικό δεύτερο μέρος της.
Πάνος Μουζάκης
Συχνά ο σκηνοθέτης Spike Lee φαίνεται ιδιαίτερα προπαγανδιστικός στον τρόπο που σκηνοθετεί τις ταινίες του αλλά αυτή τη φορά αυτό το στοιχείο – που κάνει την εμφάνιση του και εδώ – το παραμερίζουμε για χάρη της έξυπνης δομής της ταινίας και του μηνύματος που πασχίζει να περάσει τόσο με σοβαρό όσο και με αστείο ύφος.
Έλενα Χρηστοπούλου
Φυσικά χειρίζεται το συναίσθημα, για τον Λι μιλάμε, αλλά εξυπηρετώντας απόλυτα το υλικό του, κάτι που σημαίνει ότι μετά από κύματα γέλιου και κλάματος, βγαίνεις από την αίθουσα οργισμένη. Έτοιμη για όσα έρχονται. Έχοντας περάσει καλά. Σπάικ Λι μιλάμε.
Dimitris Dx
Απίστευτη δύναμη και χωρίς καν να καταλαβαίνεις το χτίσιμό της.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-09-18
Όχι, ο θυμωμένος κινηματογραφιστής του Κάνε το σωστό και του εμβληματικού ντοκιμαντέρ 4 Little Girls δεν άλλαξε μυαλά και ταμπεραμέντο, Απλώς, έχει μια εντυπωσιακή ιστορία στα χέρια του και την ολοκληρώνει με μπρίο, επιδεξιότητα και αποτελεσματικότητα, χωρίς να παραλείψει να ενεργοποιήσει όλους τους συναγερμούς στη διαδρομή, με αποκορύφωμα τη σύνδεση με την επικαιρότητα, στην αυλαία.
Λήδα Γαλανού
2018-09-20
Με μια πολιτική κωμωδία τοποθετημένη στα '70ς, ο Σπάικ Λι επιτίθεται στον αμερικανικό ρατσισμό κάθε εποχής, απροκάλυπτα, έξω απ' τα δόντια και με ακαταμάχητο στιλ.
Δημήτρης Μπαμπούλης
Το Blackkklansman είναι μία ταινία πολύ καλά δομημένη, η οποία πετυχαίνει τον στόχο της την ειρωνεία των αντιλήψεων της Ku Klux Klan την "κατακραυγή" της, βασισμένη σε μία εν μέρει αληθινή ιστορία.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Δημιουργός που διαρκώς εξελίσσεται τεχνικά στο μέσον του, ο Spike Lee παραδίδει εδώ με δεινότητα, το καλύτερο σκηνοθετικά φιλμ του εδώ και χρόνια, με εξαίρετη αισθητική κι ηθοποιούς, αλλά κι έντονη αδυναμία να ξεφύγει από συναισθηματικές αφέλειες και συνθήματα.
Αντώνης Ζαούτσος
Επίκαιρη, ανάλαφρη αλλά και συγκινητική, έχει λίγο απ΄όλα και το κυριότερο, κατορθώνει να σου περάσει ένα ισχυρό, σημαντικό μήνυμα με διασκεδαστικό τρόπο και χωρίς –με εξαίρεση ίσως το φινάλε- να κάνει προπαγάνδα.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ενώ η "Παρείσφρηση" κινείται στους ρυθμούς της παρατεταμένης εφηβείας του δημιουργού της (από τη δομή των διαλόγων, μέχρι την απλουστευμένη και μη σοφιστικέ πλοκή της), θα κάνει στροφή 180 μοιρών για να οδηγηθεί η ταινία από τα '70ς στο σήμερα και στις ράγες ενός ιδεολογικού μανιφέστου, με εικόνες...γροθιά στο στομάχι, φέρνοντας πρόσωπο με πρόσωπο το θεατή, με πραγματικές σκηνές ρατσιστικής βίας και ανθρώπινου πόνου, όπως αποτυπώθηκαν με την αναβίωση των φυλετικών εντάσεων, κατά τη διάρκεια της αιματηρής πορείας της Κου Κλουξ Κλαν στη Βιρτζίνια το καλοκαίρι του 2017.
Τατιάνα Καποδίστρια
Τη δεκαετία του '70, μαύρος αστυνομικός επιθεωρητής μαζί με εβραίο συνάδελφό του διεισδύουν στους κόλπους της Κου Κλουξ Κλαν, σε μια δεξιοτεχνική (και, παραδόξως, ψυχαγωγική) μίξη κωμωδίας και ρατσιστικής καταγγελίας.
Έφη Kαραχάλιου
Παρά τις ελάχιστες αστοχίες, η ταινία δεν χάνει λεπτό τον ρυθμό της παρά την μεγάλη διάρκεια.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Με βάση το βιβλίο του Ρον Στόλγουερθ, και με ένα καλογραμμένο, με ξεκάθαρη πολιτική θέση, σενάριο, και με ένα ωραίο ρυθμό, ο Λι παρουσιάζει τη φαινομενική παράλογη αυτή εξέλιξη μέσα από φανταστικές, δοσμένες με σασπένς αλλά και (συχνά μαύρο) χιούμορ, σκηνές...
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
. Με ευφυή τρόπο οι σεναριογράφοι κι ο εποπτεύων Σπάικ Λη στρέφουν όλη τους την προσοχή στην πλοκή, στην ανάπτυξη πλοκής κι ο μέγας κερδισμένος είναι ο θεατής. Ο οποίος βρίσκεται ενώπιον μιας συναρπαστικής ιστορίας, προπάντων ενώπιον μιας συναρπαστικής ΤΑΙΝΙΑΣ, που λειτουργεί ως περιπέτεια, που εξιτάρει ως σασπένς, που παίζει με κανόνες αστυνομικού έργου ενώ ποτέ δεν ξεχνά τον προσανατολισμό του.
Στέργιος Πουλερές
Η ταινία του Σπάικ Λι έχει την απαραίτητη δοσολογία στο χιούμορ, κάτι που το χτίζει τόσο με τα χρώματα όσο και με τη μουσική και τις σκηνοθετικές λήψεις. Το BlacKKKlansman δεν είναι ως πρώτη αντίληψη θέαμα αντίστοιχο του περσινού Mudbound για παράδειγμα. Είναι όμως μια διαφορετική εκδοχή τρόμου. Αυτή που έρχεται μέσα από την «αρλεκινοποίηση» της Κου Κλουξ Κλαν.
Πάνος Λιάκος
Το φιλμ έχει νεύρο, γρήγορο μοντάζ, ο Σπάικ Λι είναι άνθρωπος που λατρεύει το μέσο κι αυτό φαίνεται από το πώς κινεί την κάμερά του μέχρι το πώς συνεργάζεται με τους υπόλοιπους τομείς για να κάνει τις αναφορές του στο blaxploitation σινεμά της δεκαετίας τoυ' 70 και όχι μόνο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ακροβατώντας επιδέξια στην γραμμή που χωρίζει το δράμα από την κωμωδία και το πολιτικό, κοινωνικό θρίλερ από την αστυνομική περιπέτεια, αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Λι, εδώ και πολλά χρόνια.
Στράτος Κερσανίδης
2018-09-16
Θαυμάσια ταινία με τον Σπάικ Λι να σκηνοθετεί με νεύρο, χιούμορ και ευελιξία. Διατηρώντας έναν υποδειγματικό ρυθμό καθ' όλη τη διάρκειά της σημαδεύει και βρίσκει κέντρο, συνδυάζοντας τη ψυχαγωγία με τη σοβαρή αντιμετώπισή του θέματός του.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2018-09-14
Πείτε τον προβοκάτορα, πείτε τον λαοπλάνο, πείτε τον στρατευμένο, πείτε ότι μανιπουλάρει τους θεατές, πείτε τον όπως θέλετε, αλλά ο Spike Lee κι αυτή η ταινία χρειάζονται σήμερα.
vandimir
Μου άρεσε η ταινία καθώς συνδυάζει έξυπνα την αγωνιώδη αστυνομική πλοκή, το χιούμορ (κάποιες στιγμές το φιλμ ανήκει καθαρά στο χώρο της κωμωδίας) και, φυσικά, την έντονα αντιρατσιστική θέση.
Λουκάς Κατσίκας
2018-09-10
Με την καλύτερη ταινία του εδώ και πολύ καιρό, ο Σπάικ Λι διηγείται μια εξωφρενική, όμως πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που συνέβη στην Αμερική των seventies μέσα από έναν πανίσχυρο συνδυασμό κωμωδίας, αστυνομικής δράσης, πολιτικού ακτιβισμού και ρητορείας.
Πάρης Μνηματίδης
Δε χωράει όμως αμφιβολία ότι η «Παρείσφρηση» είναι σε γενικές γραμμές η καλύτερη στιγμή του στη μυθοπλασία από εποχές «25ης Ώρας» και μια στιβαρή απόδειξη πως οι Η.Π.Α. μπορούν ακόμη και σήμερα να παράγουν ιδιαίτερα αξιόλογο καταγγελτικό σινεμά στις εμπνευσμένες στιγμές τους.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-09-12
Συγκριτικά με την πλειοψηφία των ταινιών του, η «Παρείσφρηση» είναι σαφώς λιγότερο «δημαγωγική» σε ό,τι αφορά την προάσπιση των δικαιωμάτων των μαύρων, και αυτό οφείλεται κυρίως στο χιούμορ που τη στηρίζει που προσωπικά μου θύμισε αρκετά εκείνο των αδελφών Τζόελ και Ιθαν Κόεν.
Απόστολος Κίτσος
Στην Παρείσφρηση που βασίζεται σε αληθινή ιστορία την οποία δυσκολεύεσαι να πιστέψεις στην ολότητά της, στήνει ένα θρίλερ με αγωνία και ανατροπές, αλλά και άφθονες πινελιές black (duh) χιούμορ τονίζοντας το στοιχείο της φάρσας με το οποίο φλερτάρει συνεχώς η ιστορία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-09-06
30 χρόνια μετά από το εμβληματικό «Κάνε το σωστό» η οργή του Σπάικ Λι για τη ρατσιστική Αμερική δεν έχει καταλαγιάσει. Το αντίθετο.
Άγγελος Πολύδωρος
Διαθέτει έξοχες βασικές ερμηνείες, αυθεντική φωτογραφία με ζεστά χρώματα, γνήσια μουσική μαύρου ρυθμού της εποχής, διαβρωτικό χιούμορ και suspense που κορυφώνεται προς το φινάλε της.
Αχιλλέας Βασιλείου
2018-09-08
Απολαυστικό, έξυπνο και καυστικό το νέο φιλμ του άτακτου παιδιού Spike Lee φαίνεται πως θα φτάσει μέχρι και την Ακαδημία και τα μεγάλα βραβεία και δικαίως. Μαζί και τα χτενίσματα που αψηφούν τα βαρύτητα!
Χρήστος Μήτσης
2018-09-04
Μια απίστευτη, αληθινή ιστορία μετατρέπεται από τον αναγεννημένο Σπάικ Λι σε αγωνιώδες, διασκεδαστικό και πολιτικά επίκαιρο αστυνομικό θρίλερ, το οποίο όμως δεν αποφεύγει τη λαϊκίστικη και διδακτική ρητορική του ακτιβιστή σκηνοθέτη.
nicolas1810
2018-09-02
Καλή αναπαράσταση εποχής, τρελές αφάνες, ωραίο σάουντρακ, η ελαφρύτητά του όμως ακυρώνει μεγάλο ποσοστό της δυναμικής που νομίζει πως έχει.
Ηλίας Φραγκούλης
Με το αστυνομικό μέρος της πλοκής να δείχνει παράδοξα αστείο (χωρίς να συμβαίνει κατά λάθος αυτό!) και το πολιτικο-κοινωνικό μήνυμα να ουρλιάζει στη διαπασών, το νέο φιλμ του Σπάικ Λι δεν πλησιάζει σε τίποτα τη δύναμη ενός «Κάνε το Σωστό» (1989), αλλά σε μια εποχή αφάνταστης ελαφρότητας και μοδάτης παρουσίας της black culture στα Μέσα, ο απόηχος της «Παρείσφρησης» μοιάζει (και προωθείται) σαν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Δεν είναι. Και κουράζει, επιπλέον.
