Δύσκολες Ώρες στο Ελ Ροαγιάλ(2018)
(Bad Times at the El Royale) | Πρώτη προβολή: 18-10-2018
Άγγελος Πολύδωρος
2018-10-20
Ο Ντρου Γκοντάρ καταφέρνει να σε καθηλώνει με απλά πράγματα και με φανταστική μουσική υπόκρουση της δεκαετίας του 60 (και των αρχών του 70).
Σαμαράς Γιώργος
Μια εκπληκτική σύλληψη και εκτέλεση του πολυτάλαντου Drew Goddard, που από παραγωγός και συγγραφέας τόλμησε να γράψει και να σκηνοθετήσει, και πέτυχε απόλυτα. Αξιοπρόσεκτο κομμάτι της ταινίες είναι οι στιγμές splatter που δίνουν μια πιο βαριά γεύση στον θεατή.
Γεράκου Γιώτα
Το 'Bad Times at the El Royale" είναι μια απίστευτα ζωντανή και θεατρική crime ταινία, ντυμένη με ήχους της εποχής που διαδραματίζεται με πολύ καλές ερμηνείες από το σύνολο του cast και καλογραμμένους χαρακτήρες, που σε "αναγκάζουν" να θες να μάθεις περισσότερα γι' αυτούς.
Στέργιος Πουλερές
Φώτα νέο, ένα ερημικό σημείο που «αναπνέει» μόνο λόγω του έρημου ξενοδοχείου, μια εικόνα μεγαλοπρέπειας ως αντίθεση στη μίζερη μονοτονία του El Royale, βροχή, παιδιά των λουλουδιών, κατασκοπεία, μουσική από τις καλύτερες τις μέρες και σφαίρες. Το αμάλγαμα του Γκοντάρ σε αποζημιώνει πέρα ως πέρα.
Μυρτώ Νίκα
Εξετάζοντας κανείς το Bad Times At The El Royale κυνικά ή ακαδημαϊκά σίγουρα θα βρει ατέλειες και ελαττώματα. Ωστόσο ο κινηματογράφος δεν είναι τόσο μονοσήμαντος ώστε να εξετάζεται μόνο ακαδημαϊκά ενώ μια κυνική ανάλυση του είναι συνήθως ελλιπής. Ο κινηματογράφος είναι κυρίως αίσθηση και αυτή που στο τέλος είναι αφήνει το Bad Times At The El Royale είναι αυτή που ψάχνει κανείς μπαίνοντας στη σκοτεινή αίθουσα, κοιτώντας τη μεγάλη οθόνη.
nikos fekkas
Μια πολύ προσεγμένη ταινία σε όλους τους τομείς που χάρη στο καλογραμμένο σενάριο της καταφέρνει να γίνει αρκετά διασκεδαστική και να σε κάνει να μην καταλάβεις για πότε πέρασαν δυόμιση ώρες!
Αχιλλέας Βασιλείου
Όχι μόνο μας ξάφνιασε ευχάριστα αλλά και απολαύσαμε μια ταινία τόσο έξυπνα δομημένη, με εξαιρετική δουλειά στο σενάριο και στους χαρακτήρες, με μοντάζ της Lisa Lassek που μπέρδεψε, με την καλή έννοια, παρόν, παρελθόν αλλά και παράλληλους χρόνους, και με την πλειάδα των ηθοποιών που φαίνεται καθαρά ότι ευχαριστιούνται το να πρωταγωνιστούν στην ταινία.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2018-10-18
Λαμπερό από τα neon φώτα του μα σκοτεινο στην καρδιά του, ποπ αλλά όχι απαραίτητα ελαφρύ, το «Δύσκολες Ωρες στο Ελ Ροαγιάλ», προσφέρει μερικές κάθε άλλο παρά δύσκολες ώρες στο σινεμά.
Γιώργος Νυκταράκης
Το σενάριο αποτελείται από ιδιόμορφους συχνά διαλόγους, το εξαιρετικό soundtrack γεμάτο 60's επιτυχίες συμβάλει στην ευχάριστη παρακολούθηση, ενώ και οι σκηνές δράσης που παρουσιάζει μπορεί να είναι λίγες αλλά χαρακτηρίζονται από μια «καλλιτεχνική βία».
Μιχαήλ-Άγγελος Νικολαΐδης
Μια σπονδυλωτή ιστορία μυστηρίου, η οποία όμως καταφέρνει να ξεχωρίσει κυρίως γιατί δίνει τον απαραίτητο χρόνο στους χαρακτήρες της να εξελιχθούν και κυρίως αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο τα συναισθήματα των χαρακτήρων καθόλη την διάρκεια της ταινίας, με τις σκηνές τις κορύφωσης να είναι εμποτισμένες με ειλικρινές, έντονο συναίσθημα.
zerVo
Ομολογώ πως το φιλμ με την φωτεινή επιγραφή Bad Times At The El Royale, αν και με ξένισε κάμποσο με την απροσδόκητα ανατρεπτική είσοδο του, με κράτησε σε εγρήγορση ίσαμε το ύστατο δευτερόλεπτο του.
Παύλος Θ. Κάγιος
Μεταμοντέρνο, σαρκαστικό και αυτοσαρκαστικό γκανγκστερικό φιλμ που μοιάζει σαν αντίγραφο ταινίας του Ταραντίνο αν κι έχει περισσότερο μυαλό και σκηνοθετική αξία από τις ανοησίες του τελευταίου.
Γιάννης Φραγκούλης
Το 1969 ήταν η χρονιά που τέλειωσε το αμερικάνικο όνειρο. Οι ονειροπόλοι είχαν σκοτωθεί, ο Νίξον ήταν στην εξουσία, ένα ατέλειωτο καλοκαίρι ήταν γεμάτο από έρωτα, ψευδαισθήσεις και απάτες. Ο σκηνοθέτης τα έχει λάβει όλα αυτά υπόψη του, βλέπει την εξουσία, όλα αυτά τα μεταφέρει σε αυτό το ξενοδοχείο, το οποίο είναι το κέλυφος της Αμερικής, ας πούμε αυτή η χώρα σε μία μικρογραφία, οι σκοτεινές δυνάμεις που ελέγχουν τα πράγματα με κρυφό τρόπο. Όλα έρχονται σε μία εύθραυστη ισορροπία.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστηρίου με αναφορές στην pulp λογοτεχνία της δεκαετίας του 30, το νουάρ των 40's και το τεχνικολόρ των 60's.
Νίκος Δρίβας
Το Bad Times At The El Royale είναι κάτι φρέσκο από τη μια αλλά τραβάει περισσότερο από όσο... αντέχει. Είναι μια χαρά ταινία με ανατροπές, ωραία αφήγηση, καλοδουλεμένο σενάριο και σκηνοθεσία, ωστόσο αδικεί τον εαυτό της για κάποιο διάστημα και δεν λέμε κάτι άλλο για να μην κάνουμε spoiler. Αξίζει πάντως να την παρακολουθήσετε όπως και να 'χει.
Γιάννης Παναγούλιας
Θαμμένους σκελετούς κουβαλά και το ίδιο το μέρος, οριακά στοιχειωμένο, θα αποτελέσει καθαρτήριο αλλά και σημείο αποκαλύψεων. Μπορεί αυτές να μη συγκινούν στο δια ταύτα, εντούτοις, το σασπένς είναι ικανό να συντηρήσει το ενδιαφέρον. Εσείς απλώς κάντε check in ... και απολαύστε την διαμονή.
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-10-16
Το 1969, οι τύχες επτά αγνώστων ανταμώνουν μια νύχτα σε ερημικό μοτέλ μεταξύ Νεβάδας και Καλιφόρνιας, σε αυτή την αισθητικά εντυπωσιακή, στιλάτη και αρκετά έξυπνη ταινία ανατροπών –και κοινωνικών διαπιστώσεων...
Τάσος Ντερτιλής
Επιβλητικό, καλογραμμένο νεονουάρ θρίλερ με φοβερές ανατροπές, Ταραντινικό ύφος αλλά και ανοικονόμητη διάρκεια.
vandimir
Μην το πάρετε σοβαρά και ψάχνετε για ρεαλισμό. Όλο το φιλμ, αν αφαιρέσεις τα νοήματα που ανέφερα, είναι ένα παιχνίδι απίθανων ανατροπών, αποκάλυψης κρυμμένων μυστικών και συμπτώσεων. Ωστόσο, με αυτά τα δεδομένα, προσωπικά το ευχαριστήθηκα. Και υπάρχει και ο cult Τζεφ Μπρίτζες...
Xenia Kousiniori
Η ταινία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα με πολύ καλές ερμηνείες, εντυπωσιακή σκηνοθεσία συνδυασμένη με τραγούδια τύπου μιούζικαλ που μπλέκονται αρμονικά με το σενάριο, μαύρο χιούμορ, έξυπνους διαλόγους, και αρκετές ανατροπές. Στα αρνητικά θα συμπεριλάβω την τεράστια (άνευ λόγου) διάρκειά του αλλά και μια αποτυχημένη προσπάθεια να βαδίσει σε επικίνδυνα μονοπάτια, όπως η θρησκεία, ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση και η πολιτική διαφθορά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-10-12
Η ιδέα δεν είναι άσχημη και η ματιά του σκηνοθέτη Ντριου Γκόνταρντ διακρίνεται από φαντασία...Όμως πολλοί από τους διαλόγους παγιδεύονται σε μια ακατάσχετη φλυαρία, κάποιες σκηνές νιώθεις ότι αναζητούν απεγνωσμένα το χέρι του μοντέρ και ορισμένα σημεία, όπως η αναφορά στον Τσαρλς Μάνσον, μπορούν να γίνουν απλώς κουραστικά...
Γιώργος Πρίτσκας
Το El Royale μου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Είναι αδιαμφισβήτητα διασκεδαστικό, η αδύναμη λύση των μυστηρίων του όμως δεν το αφήνουν να γίνει κάτι παραπάνω από αυτό.
Χρήστος Μήτσης
2018-10-14
Διασκεδαστικότατο, αφηγηματικά σπιρτόζικο και πολλαπλά αλληγορικό θρίλερ ανατροπών, με έντονο ταραντινικό άρωμα. Υπερβολικά φορτωμένο με εξυπνάδες και αναφορές όμως, μοιάζει να πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-10-10
Οι (πραγματικά) Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ έχουν καλές στιγμές, λουσάτη κινηματογράφηση, μια σεναριακή πυξίδα που αποφεύγει τις προβλέψεις του θεατή για το δραματικό μέλλον των πρωταγωνιστών αλλά και αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-10-06
Έχει κάποιο ενδιαφέρον η άποψη του Γκίνταρντ («Cabinin the Woods») αλλά δεν τολμά να πρωτοτυπήσει εκεί που η ιστορία μπαίνει σε επικίνδυνα χωράφια, όπως η θρησκεία, ο ρατσισμός και ο borninthe USA ηρωισμός.
Έλενα Χριστοπούλου
2018-10-08
Ο σκηνοθέτης του ευφάνταστου "Το μικρό σπίτι στο δάσος" χάνει τη φαντασία του στη δεύτερη ταινία του.
Λουκάς Κατσίκας
2018-10-04
Πλοκή μυστηρίου και άφθονων ανατροπών, σκηνοθετική επιδειξιομανία, δυόμισι (υπερβολικές) ώρες διάρκεια, πολυχρησιμοποιημένα αφηγηματικά τεχνάσματα και γραφικοί ταραντινικοί απόηχοι σε ένα υπερφίαλο νεονουάρ που αποδεικνύεται λιγότερο έξυπνο και διασκεδαστικό απ' όσο καμώνεται πως είναι.
nicolas1810
Ένας παπάς, μια μαύρη, ένας κουστουμάτος και μια χίπισα μπαίνουν σε ένα ξενοδοχείο... Κάπως έτσι ξεκινάνε τα ανέκδοτα και αυτό εδώ σε τέτοιο εξελίσσεται και μάλιστα γρήγορα.
Ηλίας Φραγκούλης
2018-10-02
Όταν ο μοναδικός επιζών μιας ταινίας είναι το... production design, δεν υπάρχουν και πολλά ακόμη να προσθέσεις. Ωραίο το καστ, αλλά ο μόνος που αξιοποιεί κάπως την παρουσία του ως ρόλου είναι ο Τζεφ Μπρίτζες (ιερέας). Τέλος.
