Dogman(2018)
Πρώτη προβολή: 22-11-2018
Νικήτας Φεσσάς
H νέα ταινία του σκηνοθέτη του Gomorra, Matteo Garrone, είναι μια μικρή σπουδή πάνω στη βία, την τοξική αρρενωπότητα, και πάνω στο πώς οι πιο ευαίσθητοι και αδύναμοι σε αυτή τη ζωή πρέπει να προσαρμοστούν αν θέλουν να επιβιώσουν σε έναν σκληρό, άδικο, 'dog-eat-dog' (ή homo homini lupus, για να μεταχειριστώ ένα – ακόμα – σπισιστικό ρητό) κόσμο.
Ηρώ Εμμανουήλ
Το βάρος της ταινίας πάντως, πέφτει στον πρωταγωνιστή Marcello, ο οποίος και είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τα ανάμεικτα συναισθήματα που σου δημιουργεί η ταινία: μέσα από σκληρά και βίαια πλάνα, ελλοχεύει και αναδύεται μια αίσθηση κρυφής ελπίδας και συμπάθειας για τον ήρωα και το μέλλον του.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Μέσα σε μια ατμόσφαιρα δυστοπικού κόμικ που κάνει πιο ανεκτή την υπερβολική βία (φιλόζωοι ψυχραιμία), ο Γκαρόνε στήνει ένα φιλμικό σύμπαν που ισορροπεί επιδέξια, ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και το υπερβολικό στυλιζάρισμα. Είναι υποβλητικό και τρομακτικό τη μια στιγμή, τρυφερό και χιουμοριστικό την άλλη.
Χρήστος Κάβουρας
vandimir
Τη θεωρώ από τώρα μια από τις πιο δυνατές ταινίες της χρονιάς και σίγουρα θα έχει θέση στη λίστα με τα καλύτερα. Προσοχή όμως: Προειδοποιώ ότι βλέπεται δύσκολα. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα και η εσωτερική και εξωτερική μιζέρια βρίσκονται παντού.
Χρήστος Μήτσης
2018-11-20
Ένα γκανγκστερικό δράμα το οποίο μεταμορφώνει με τραχιά ειλικρίνεια στην οθόνη το χρονικογράφημα του Ρομπέρτο Σαβιάνο σε ένα διεισδυτικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο πάνω στη σύγχρονη Ιταλία.
Τάσος Ντερτιλής
Η νέα ταινία του Ματέο Γκαρόνε είναι ένα μεγαλειώδες αφήγημα για τη κτηνώδη βία στον πυρήνα των σύγχρονων παρακμιακών κοινωνιών με οδηγό την κωμικοτραγική φιγούρα ενός φύλακα σκύλων.
Νεκτάριος Σάκκας
2018-11-16
Ο πολυβραβευμένος Ιταλός σκηνοθέτης του «Γόμορρα», Ματέο Γκαρόνε, επιστρέφει στον κόσμο του εγκλήματος με έναν ταπεινό θρίαμβο, παραδίδοντας μία πολύτιμη σπουδή πάνω στον αφόρητο κλοιό της βίας.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-11-18
...μια συγκλονιστική, δυνατή αλληγορία πάνω στην τυφλή βία...
Ευτυχία Τερζή
Το "Dogman" είναι μια πολύ δυνατή ταινία που μας μεταφέρει ολοκληρωτικά στο σκοτεινό, παρηκμασμένο και σκληρό σύμπαν της. Ο Garrone βρίσκεται σε μια καθοριστική στιγμή της καριέρας του που φαίνεται πολύ πιο ώριμη, λιτή και αποφασιστική, ενώ οι ερμηνεία του Marcello Fonte (που φυσικά κέρδισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στις Κάννες) είναι τουλάχιστον αξιομνημόνευτη.
Νίκος Δρίβας
Το Dogman είναι μία από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες των τελευταίων χρόνων και παράλληλα ένας σύγχρονος νεορεαλιστικός μύθος που φέρνει τον θεατή απέναντι σε κάτι που μας απασχολεί όλους: τις συνέπειες των καθημερινών επιλογών μας για να επιβιώσουμε, αυτά τα ναι που λέμε και που μας οδηγούν στην ανικανότητα του να πούμε όχι, η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που είμαστε κι αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε.
Άγγελος Πολύδωρος
Βασισμένη σε ένα πραγματικό περιστατικό, η ταινία του Ματέο Γκαρόνε (Reality και Gomorra) θίγει με σκληρό -και ταυτόχρονα λυρικό- τρόπο, σε πρώτο επίπεδο, το θέμα της χαμένης αξιοπρέπειας και της εκδίκησης.
Παναγιώτης Γκαραβέλας
Μια ταινία σίγουρα σκληρή αλλά αναγκαία. Ένα οριακά δυστοπικό πορτρέτο μιας Ευρώπης στην οποία κάθε έννοια αλληλεγγύης έχει χαθεί, η αμφισβήτηση των δημοκρατικών αξιών έχει γίνει ο κανόνας και η ισότητα έχει δώσει τη θέση της στην εξουσία της ισχύος. Ένα μέλλον που ο καθένας μας θα ήθελε να αποφευχθεί.
Νεφέλη Γιολδάση
Η εξαιρετική ερμηνεία του Μαρτσέλο Φόντε, στον ρόλο του Μαρτσέλο, αρκεί για να αποδώσει την εύθραυστη ψυχολογία του θύματος σε μία από τις καλύτερες σύγχρονες ταινίες με θέμα το bullying.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Όπως και να έχει, πάντως, μιλάμε για ένα φιλμ στρωτό, για ένα σινεμά δυνατό, για ένα «ηθικό δίδαγμα» συγκλονιστικό.
Χρήστος Σκυλλάκος
Το «Dogman» του Matteo Garrone είναι μια γνήσια ιταλική ταινία, μια γνήσια ευρωπαϊκή ταινία. Μια αυθεντική και σύγχρονη (αισθητικά και από άποψη ουσίας μιλώντας) απεικόνιση της αληθινής Ιταλίας, της αληθινής Ευρώπης που μοιάζει όχι απλά να ακροβατεί μα να προοικονομεί το μέλλον της.
Μίλτος Τόσκας
Μία αληθινή ιστορία που συγκλόνισε την Ιταλία την δεκαετία του 1980 αποτελεί τη βάση στην οποία χτίζεται ένα ψυχολογικό δράμα.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Ο Garrone κάνει δύο σοφές επιλογές, επιλέγει υπέροχες μούρες, με πρώτο στο καστ τον καταπληκτικό Marcello Fonte (καθόλου άδικο το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών), και στρέφεται σε μια ήσυχη, ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση την οποία συνδυάζει με την υπέροχη σκηνογραφία, τη μουντή αισθητική και τους κοφτούς διαλόγους.
Τατιάνα Καποδίστρια
Υπέροχη φωτογραφία, αναπόδραστη ζοφερή ατμόσφαιρα, κι ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο-φωτιά σιγοντάρουν τον μάστορα Γκαρόνε στην σχεδόν παραβολική ιστορία ενός καλότροπου κακομοίρη του ιταλικού νότου, που μετατρέπεται σε ανάλγητο τιμωρό.
Γιάννης Φραγκούλης
Η εικόνα και η αίσθηση που αφήνει η ταινία «Dogman» είναι τρομακτικά όμορφες. Ο Garrone έχει μπρίο και μας δείχνει την ευτυχισμένη πλευρά του Μαρτσέλο, τη συναισθηματική αυτοεκτίμησή του, τον κατήφορο που έχει πάρει η ζωή του, την αντοχή του στον πόνο και τη φυσική τιμωρία. Φτάνουμε στο σημείο σύνδεσης του ανθρώπου με το σκύλο, την ένταση και την επίθεση που, στην ταινία, υπονοούνται και βρίσκονται στο ασυνείδητο.
Στέργιος Βολόγκας
Ο Matteo Garrone «παρακολουθεί» με σκηνοθετική αλλά και ψυχιατρική ακρίβεια την ελεύθερη πτώση του ήρωα του στο western πείραμα του υποταγμένου και ντοπαρισμένου «ποντικού» που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στενά σοκάκια του γυάλινου λαβύρινθου.
Πάνος Μουζάκης
2018-11-10
Η ταινία είναι γνήσιο crime film συνδυασμένο με το δράμα, πέρα για πέρα ρεαλιστικό.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-11-08
Μετά τον στιβαρό ρεαλισμό του Gomorrah και το σκληρό μελόδραμα του Reality, ο Ματέο Γκαρόνε επιστρέφει στην ευρύτερη περιοχή της Νάπολης και στα ζόρικα «παιδιά» που παρεπιδημούν εκεί, διαιωνίζοντας την κατάρα του τόπου, με μια νεορεαλιστική τραγικωμωδία σπουδαίας ερμηνείας και κοινωνικής προέκτασης.
Μαρία Γκιούλη
2018-11-06
Ο σκηνοθέτης του "Gomorrah" συνεργάζεται με τον πιστό συνεργάτη του και σεναριογράφο Ούγκο Τσίτι και στήνει ίσως τον πιο συμπαθητικό και παράλληλα μπερδεμένο χαρακτήρα για φέτος στο βλέμμα του οποίου πολλοί θα αντικρίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό και τα ίδια συναισθήματα ματαιότητας και απώλειας που βιώνουν και οι ίδιοι.
Παρασκευή Ελ Μαγκούτ
Ο σκηνοθέτης, Matteo Garrone, έχει δημιουργήσει έναν ζοφερό μικρόκοσμο, με μια σκηνογραφία βγαλμένη από γουέστερν ταινία, όπου οι χαρακτήρες φαίνονται να είναι αδιάλειπτα εγκλωβισμένοι στο δίλημμα πάλη ή φυγή.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Εκσυγχρονίζει τον νεορεαλισμό, χωρίς να τον πειράζει, η έγχρωμη φωτογραφία που του έχει κάνει ο ΝΙΚΟΛΑΪ ΜΠΡΟΥΕΛ παρεμβαίνει με φωτισμούς στο αληθινό περιβάλλον και το κάνει κινηματογραφικά υποβλητικό αλλά κι ελκυστικό, η σκηνογραφία είναι η απόλυτη σκηνοθετική αναφορά, τα ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ αξίζει να γίνουν αντικείμενο μελέτης για το πώς ντύνεις νεορεαλισμό στις μέρες μας σε ΕΓΧΡΩΜΗ ταινία και τι ρούχα βάζεις να φοράνε αυτοί οι λούμπεν χαρακτήρες- πράγματα που ακριβώς επειδή δεν «δηλώνονται», δεν «φαίνονται» παρά κάνουν την ταινία να λειτουργεί και να υποβάλει, για αυτό το λόγο και δεν συζητιούνται.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-11-14
Ο Γκαρόνε έχει στα χέρια του μια ιστορία αμυδρά βασισμένη σε ένα αληθινό περιστατικό (αν και το σενάριό της, που άρχισε να γράφεται πριν από 13 χρόνια, διαφοροποιήθηκε στο πέρασμα του χρόνου) και χτίζει έναν γοητευτικά κινηματογραφημένο εφιάλτη, βουτηγμένο μέσα στη σκόνη, τη βροχή και τη λάσπη, ο οποίος καταφέρνει να σε παρασύρει στα βρώμικα νερά του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-11-12
Ο σπουδαίος σκηνοθέτης υπογράφει ένα λιτό, βουβό σχεδόν ρεαλιστικό δράμα, με ξαφνικά διαλείμματα βίας αλλά και λυρικά πρελούδια που αναδύουν μια μεταφυσική σχεδόν γοητεία.
Dimitris Dx
Πολύ καλή η κεντρική ανδρική ερμηνεία, στο μεγαλύτερο βαθμό εκεί οφείλεται το ισχυρό συναισθηματικό επίκεντρο του φιλμ.
Παναγιώτης Μήτσικας
2018-11-02
Ωραίο, στρωτό σινεμά, με ιστορία (παρότι υπογράφεται από τέσσερις σεναριογράφους), που μας κάνει να εμπιστευόμαστε ξανά τον Ματέο Γκαρόνε.
Γιώργος Δήμογλου
Σε κάθε περίπτωση, το «Dogman» είναι μία ανελέητη ταινία, η οποία δεν φοβάται να φέρει στο φως έναν πολύ σκοτεινό κόσμο και να δείξει τις πιο ακραίες του πτυχές. Και αυτό το θάρρος της, αν μη τι άλλο, είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα κοινωνικά δράματα της χρονιάς.
Παναγιώτης Μπούγιας
Σκηνοθετικά, ωστόσο, νιώθεις πως κάτι έλειψε (εν τέλει) τόσο σε επίπεδο δραματουργικής κορύφωσης, όσο και διαχείρισης του (απελπιστικού) διλήμματος του ήρωα. Παρόλα αυτά, το βλέπεις μονορούφι. Άχαστο!
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο Γκαρόνε, επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Στο προσκήνιο του, είναι τα ζωώδη ένστικτα, ο σαδισμός, ο Δαβίδ κι ο Γολιάθ, η εκδίκηση και η ανθρωπότητα... στο απώτατό της σημείο. Ενώ τα παιδιά και τα ζώα, αντιπροσωπεύουν την αθωότητα και την ανιδιοτέλεια.
Λήδα Γαλανού
2018-11-04
Ο Ιταλός δημιουργός επιστρέφει στο ύφος του «Gomorra», με ένα φιλμ που δείχνει πανέμορφο αλλά δεν ανταποκρίνεται στην εμβληματική ιστορία εκδίκησης που αφηγείται.
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Τελικά, μια ταινία που είχε όλες τις προϋποθέσεις να εκτοξευτεί και να γίνει μια από τις ταινίες της χρονιάς, παραμένει στο έδαφος και αυτό που σου μένει περισσότερο είναι απλά το στήσιμό της και όλα αυτά που θα μπορούσε να είναι ξεχνώντας πολύ άμεσα αυτό που τελικά έγινε...
Έλενα Χριστοπούλου
Ο σκηνοθέτης του «Gomorrah» εστιάζει και πάλι στη Νάπολη για να αφηγηθεί μια ιστορία για τη σχέση καλού και κακού.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Αρκετά στενών ορίων ιστορία εκδίκησης και ανδρικών εγωισμών σε σύγκρουση, με μπόλικη αντι-φασιστική κοινωνική αλληγορία πεταμένη μέσα για το κέφι.
nicolas1810
Συμπαθές ιταλικό δράμα με ολίγην από βίαιη εκδίκηση, που όμως χάνει πολλά από την αρχική του δύναμη κατά το δεύτερο μισό του, όταν και αδυνατεί να φτιάξει σωστή ένταση, καθώς και να βρει ένα αληθινό φινάλε.
