Η Σιωπηλή Επανάσταση(2018)
(The Silent Revolution) | Πρώτη προβολή: 29-11-2018
Άγγελος Πολύδωρος
2018-11-20
Μια υπέροχη ταινία για την αλληλεγγύη (σε πρώτο επίπεδο) και για το πώς ένα γεγονός μπορεί να γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και προπαγάνδας (σε δεύτερο), ξύνοντας πληγές για προδοσία ακόμα και μέσα σε οικογένειες που θεωρούν ότι έχουν «το ηθικό πλεονέκτημα» (σε τρίτο).
Σωκράτης ο Τανυσίπτερος
Η ταινία σίγουρα ασκεί κριτική σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό, με όποιον τρόπο αυτός κι αν εκφράζεται, χωρίς όμως να αγιοποιεί και την άλλη πλευρά της προσποιητά ελεύθερης κοινωνίας, σε μία χώρα που ενώ θέλει να αποτινάξει το πρόσφατο ναζιστικό της παρελθόν φτάνει στο σημείο να ταλαντεύεται μεταξύ αυτού, μέσω των παλαιών γενεών των πρωταγωνιστών, και της νέας ολοκληρωτικής πραγματικότητας.
Έλενα Χριστοπούλου
Συνδυάζει το ρεαλισμό με το κινηματογραφικό συναίσθημα, αναδεικνύοντας τον σκηνοθέτη της σε σπεσιαλίστα της συγκεκριμένης περιόδου. Έχει και κλάμα τύπου «Σπάρτακος»/«Λέσχη των χαμένων ποιητών», διόλου σιωπηλό.
Παύλος Θ. Κάγιος
Το σλόγκαν της ταινίας «μερικές φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή αντίσταση» σηκώνει πολλή κουβέντα, αλλά το σενάριο αυτής της ταινίας-έκπληξης σε αποζημιώνει προσφέροντάς σου συγκίνηση όλο και πιο δυσεύρετης – δυστυχώς – ανάμεσα στην πλειοψηφία των νέων παραγωγών.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-11-18
Κάποιοι μπορεί να αντέξουν, κάποιοι όχι και αυτό είναι το πλαίσιο της ταινίας του Λαρς Κράουμε, γνωστού από την «Υπόθεση Φριτς Μπάουερ». Ο 45χρονος σκηνοθέτης εξετάζει με όρεξη εκείνη την παράξενη εποχή, όταν η Γερμανία προσπαθούσε να ορίσει ένα καινούργιο πρόσωπο για να ξεφύγει από το βεβαρημένο ναζιστικό παρελθόν της.
Πέτρος Μάκας
Αν και κάνει ιστορική αναφορά, η προσέγγιση του Kraume δεν είναι ιδιαίτερα αμερόληπτη έχοντας την πρόφαση μιας μεγάλης κοινωνικής αδικίας. Τα δραματικά στοιχεία, όμως, και η μυθοπλασία που οικοδομούν αυτή την ταινία είναι αρκετά για να συνθέσουν ένα στέρεο δράμα χαρακτήρων που ξεχωρίζει μέσα από όμορφες και ιδιαίτερα λεπτές ερμηνείες.
Τάσος Ντερτιλής
Το πέρασμα από το ναζισμό στον κομμουνισμό δεν ήταν και τόσο απλή υπόθεση τελικά και αυτή η ταινία, γεμάτη σασπένς και νεανική ορμή, το επισημαίνει πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα από τις κλασσικές πια Ζωές των Άλλων. Χωρίς να μπορεί φυσικά να συγκριθεί με αυτές, η ταινία του Λαρς Κράουμε προσθέτει το λιθαράκι της στη Γερμανική αυτογνωσία και το κάνει με τρόπο που να αφορά το κοινό σε όλα τα μήκη και πλάτη.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Σκηνοθετημένη ακαδημαϊκά, αλλά με ωραία αίσθηση της εποχής και εξαιρετικό καστ νεαρών αλλά και μεγαλύτερων ηθοποιών, δεν αποφεύγει την εξιδανίκευση και το συγκρατημένο μελό, αλλά ούτε και ξεπέφτει στην καρικατούρα.
Γιάννης Φραγκούλης
Οι νεαροί χαρακτήρες είναι πολύ καλοί, δείχνουν την ενόχλησή τους, όταν τα συναισθήματα της εθνικής, της συλλογικής και της ατομικής ενοχής αναμειγνύονται έτσι ώστε να διαμορφώσουν την ταυτότητά τους, στην εφηβεία τους. Οι ενήλικοι χαρακτήρες απλά υποστηρίζουν τους έφηβους, έτσι όπως οφείλουν, ακολουθώντας τη σεναριακή δομή. Μία όμορφη ταινία που δεν έχει ακόμη κλείσει το φεστιβαλικό κύκλο της.
Έφη Καραχάλιου
Παρά το ότι η ταινία κινείται σε παρόμοια επίπεδα με την παλαιότερη ταινία του σκηνοθέτη «The People vs Fritz Bauer», δεν καταφεύγει σε μια μονόπλευρη στηλίτευση όπως προέβη το κατά τ' άλλα αριστουργηματικό έργο «Οι ζωές των Άλλων» ούτε όμως απεμπολεί οποιοδήποτε πολιτικό σχόλιο για χάρη του αισθητικού, όπως έγινε εν μέρει με το πρόσφατο φιλμ «Ψυχρός Πόλεμος», αλλά αναμετριέται άνισα με την κυρίαρχη έκφρασης της ιστορικής μνήμης και καταλήγει να χάνει από αυτήν.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ομορφιά της ταινίας,έγκειται στον τρόπο που αντιμετωπίζει ο Γερμανός σκηνοθέτης Lars Kraume την ανιδιοτελή φύση των νέων , το μπέρδεμα τους το ιδεολογικό ακόμα και το ερωτικό, λέγοντας εν ολίγοις ότι η αυτοσυνείδηση είναι μια επίπονη διαδικασία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Όλα τα θετικά ή άξια μελέτης στοιχεία του πρώτου μέρους (η ιδανική ανάπλαση της εποχής, η εύστοχη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, το αποτύπωμα της ορμητικής νιότης, η αθωότητα και η αναζήτηση της αλήθειας των ρομαντικών ηρώων κόντρα στον κυνισμό και τη σκληρότητα του κομμουνιστικού καθεστώτος) μετατρέπονται αναίτια σε μια ακαδημαϊκή κινηματογραφικά ματιά που χάνει διαρκώς δύναμη όσο κυλάει ο χρόνος και καταλήγει σε μια στεγνή, αφελή προπαγάνδα.
Λήδα Γαλανού
2018-11-12
Ο Κράουμε αφηγείται σκηνοθετικά υπογραμμίζοντας διαρκώς το συναίσθημα με μουσική, κρατώντας τους ήρωες στερεοτυπικούς, μονοδιάστατους και φτάνοντας σ' ένα φινάλε, μεταξύ «Κύκλου των χαμένων ποιητών» και «Σπάρτακου», από το οποίο δεν λείπουν καν τα βιολιά.
Αγγελική Στελλάκη
2018-11-14
Η ενδιαφέρουσα ματιά του πρώτου μέρους δίνει τη θέση της σε μία υπερβολή στο δεύτερο μέρος, με τις αποκαλύψεις να έρχονται η μία μετά την άλλη, το αναμενόμενο ερωτικό τρίγωνο να μην οδηγεί πουθενά (και ουσιαστικά να μην έχει λόγο ύπαρξης) και τα κλισέ να κυριαρχούν.
Νεκτάριος Σάκκας
2018-11-16
Η ισχύς εν τη ενώσει ή πώς η σιωπή μπορεί να αποτελέσει μέσο αντίστασης, σε ένα φιλμ που προσεγγίζει με συμβατικό τρόπο μια αντισυμβατική πράξη αλληλεγγύης, με πρωταγωνίστρια μια σχολική τάξη στην Ανατολική Γερμανία της δεκαετίας του '50.
Ρόμπυ Εκσιέλ
2018-11-10
Ένα ασυνήθιστο χρονικό διαμαρτυρίας από την ταραχώδη ανατολικογερμανική Ιστορία μετατρέπεται σε ένα καλοπαιγμένο, χρήσιμο, όσο και ολότελα συνηθισμένο μελόδραμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-11-08
Ο σκηνοθέτης Λαρς Κράουμε (η Υπόθεση Φριτς Μπάουερ είναι δική του) βαδίζει στη φλέβα των αφηγηματικών ταινιών που εξετάζουν το παρελθόν της χώρας του και ακολουθεί τους ήρωες, με έμφαση στους δύο πρωταγωνιστές, για να καταλήξει σε προφανή συμπεράσματα, με σταθερό ρυθμό και άρτια αισθητική, χωρίς εξάρσεις ή πρωτοτυπία.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Δεν είναι κακή ταινία, ιδίως κατασκευαστικά, αλλά να, είναι λίγο... ύποπτο το timing της δημιουργίας της για εμάς τους κομουνιστές.
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-11-06
Ενδιαφέρον, αλλά αφηγηματικά άνισο, το φιλμ φωτίζει όσα αυταρχικά βίωσαν κάτι τελειόφοιτοι λυκείου στην Ανατολική Γερμανία του 1956, μετά από δίλεπτη σιωπηρή διαμαρτυρία συμπαράστασης στα θύματα της ουγγρικής εξέγερσης.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Μια όμορφη εικόνα της απογητευμένης, από την πορεία μιας αποτυχημένης σοσιαλιστικής επανάστασης, νεολαίας, που σταδιακά θα οδηγηθεί στη σιωπηλή αυτή εξέγερση.
Πάρις Μνηματίδης
Το δυστύχημα είναι ότι τα αληθινά γεγονότα προσφέρονταν σίγουρα μέχρι και για πραγματικά σπουδαίο σινεμά, ειδικά για τα δεδομένα του νέου γερμανικού κινηματογράφου που δεν διστάζει να κοιτάξει βαθιά στα μάτια την ιστορία της πατρίδας του, αλλά οι χοντροκοπιές στις οποίες υποπίπτουν οι βασικοί συντελεστές εδώ κόβουν τα φτερά της όλης απόπειρας από το να γίνει κάτι περισσότερο από μια καλοφτιαγμένη τηλεταινία.
Νίκος Παλάτος
2018-11-04
Το εφηβικό κοινό θα έπρεπε (κανονικά) να συρρεύσει, μιας κι εδώ υπάρχει προβληματισμός που συμβαδίζει με την ηλικία του. Οι Γερμανοί μαθητές, βέβαια, είχαν την κακή συνήθεια να μιλάνε... γερμανικά, βάζοντας κάπως έτσι τροχοπέδη στο όποιο σχετικό ντόπιο κοινό. Οι γονείς, από την άλλη, που δεν έχουν τέτοια θέματα γλώσσης, θα ανακαλύψουν μια άγνωστη σελίδα της γερμανικής Ιστορίας, που όμως όσο προσεγμένη είναι σαν παραγωγή, άλλο τόσο ανώδυνη παρουσιάζεται εδώ.
Παύλος Γκουγιάννος
2018-11-02
Η ταινία πραγματεύεται με έναν πολύ ακαδημαϊκό, πεπαλαιωμένο τρόπο, μία ιστορία όχι πολύ γνωστή, αντιμετωπίζοντάς το πολύ συντηρητικά σκηνοθετικά, σαν να έχει βγει από μία άλλη δεκαετία.
Χρήστος Μήτσης
Η πολύπλευρα ενδιαφέρουσα περιγραφή μιας εποχής ξεθυμαίνει όταν η βασισμένη σε αληθινά περιστατικά πλοκή υιοθετεί σεναριακές ευκολίες και μελοδραματικές κορόνες.
