Ευτυχισμένος Όσκαρ(2018)
(The Happy Prince) | Πρώτη προβολή: 29-11-2018
Παναγιώτης Μπούγιας
Αλλά το πιο σπουδαίο για το ίδιο το φιλμ, αυτό που θα το περάσει στο μέλλον στο πάνθεον των queer κομψοτεχνημάτων, είναι πως δεν αγιογραφεί ούτε ευνουχίζει τον ήρωά του. Θρηνεί μόνο αγέρωχα πάνω απ' τις Στάχτες του Πάθους ενός αδάμαστου πνεύματος, που δεν τον εγκατέλειψε ούτε στην τελευταία ατάκα του νεκροκρέβατου: «This wallpaper and I are fighting a duel to the death. One of us has got to go»!
Μανώλης Κρανάκης
2018-11-20
Συγκινητικός, σε στιγμές σπαρακτικός, ένας Οσκαρ Γουάιλντ με την υπογραφή (σκηνοθετική, σεναριακή και ερμηνευτική) ζωής του Ρούπερτ Εβερετ.
Χριστίνα Καλογεροπούλου
2018-11-18
Το The Happy Prince είναι εν τέλει ένα παραμύθι που θα κάνει την καρδιά να σφιχτεί και τα μάτια να δακρύσουν από την ομορφιά της ειλικρίνειάς του.
Έλενα Χριστοπούλου
Ο Έβερετ περιτριγυρίζει χρόνια τον Ουάιλντ, τον έχει υποδυθεί και στο σινεμά και στο θέατρο ξανά, οπότε ο «Ευτυχισμένος Όσκαρ» αποτελεί μια φυσική εξέλιξη της πορείας του. Και είναι αυτή η δυναμική που κερδίζει τελικά τις εντυπώσεις (ερμηνεία ζωής δηλαδή), παρά τις αμηχανίες ή τις ελλείψεις του ηθοποιού στο σεναριογραφικό/σκηνοθετικό κομμάτι.
Τάσος Ντερτιλής
Τα τελευταία δύσκολα χρόνια του Όσκαρ Γουάιλντ σε ένα έργο ζωής για το σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή Ρούπερτ Έβερετ.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Το The Happy Prince είναι μια ενδιαφέρουσα βιογραφική ταινία με αρκετά προβληματάκια σχεδόν σε όλους του τους τομείς που προσφέρει κάποιες ιστορικές άγνωστες λεπτομέρειες για τη ζωή ενός θρύλου, όμως δεν καταφέρει να συναρπάσει.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ο Ρούπερτ Εβερετ καταφέρνει και στέλνει μήνυμα στον θεατή για τον Οσκαρ Ουάιλντ αλλά και για τα προσωπικά του βιώματα και τελικώς κερδίζει στην περιοχή της αυθεντικότητας, της αλήθειας. Σαφώς και πρόκειται για star performance που όμως δεν προδίδει-κάθε άλλο! - το πρόσωπο - ρόλο που επέλεξε ώστε να κάνει αυτό το star- performance, ερμηνεία ζωής.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Αυτή, καθεαυτή η ιστορία του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα, είναι και το πιο συγκινητικό κομμάτι της ταινίας, η οποία, αν και διαθέτει μια εξαιρετικά περίπλοκη (αλλά όχι μπερδεμένη), δομή, παραμένει σχετικά ψυχρή και χωρίς το μπρίο, την οξυδέρκεια και την χιουμοριστική ετυμολογία των γραπτών του Ουάιλντ, αν και υπάρχουν διάσπαρτα στην αφήγηση σχεδόν όλες οι γνωστές του ατάκες των τελευταίων τριών του χρόνων, αλλά μόνο αυτές.
Αχιλλέας Βασιλείου
Φόρος τιμής στον αγαπημένο του συγγραφέα και είδωλο του, ο Rupert Everett κατάφερε να κάνει πραγματικότητα το κινηματογραφικό του όνειρο και να δώσει την ερμηνεία της καριέρας του.
Λήδα Γαλανού
2018-11-14
Ο Ρούπερτ Εβερετ φυσικά πρωταγωνιστεί, αλλά για πρώτη φορά επιπλέον γράφει και σκηνοθετεί, αναλαμβάνοντας ολόκληρη την έμπνευση και την ευθύνη του έργου του. Ως «πρωτάρης» και μάλιστα σ' ένα φιλμ απαιτητικό, έχει στιγμές κερδισμένες και χαμένες, σκηνές πληθωρικές κι άλλες υπερβολικές ή φλύαρες, σημεία μεγαλειώδη και άλλα γκροτέσκ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-11-16
Η ταινία δεν θέλει να έχει ανάσες, αντιθέτως όσο η ώρα κυλά τόσο πιο ασφυκτική γίνεται και το μόνο που μένει στο τέλος είναι ένα τεράστιο κρίμα για τον τόσο άδικο και πρόωρο (στα 46 του) θάνατο μιας ιδιοφυΐας που αργότερα αναγνωρίστηκε ως μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των Γραμμάτων που βγήκαν ποτέ από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-11-12
Ο Έβερετ, σε μια εντελώς προσωπική δουλειά, αφού έγραψε και σκηνοθέτησε τον Ευτυχισμένο Όσκαρ, δεν έμεινε στη μίμηση, στην αγιογραφία ή στην καταγραφή μιας φανταχτερής, larger than life περσόνας που ήδη γνωρίζουμε, αλλά προσέγγισε τη τελευταία πράξη του Ουάιλντ πετώντας εντελώς τον μανδύα του ρομαντικού, τραγικού ήρωα, και επιλέγοντας αντ' αυτού τον ρόλο του gay άνδρα που έπεσε θύμα της εποχής του και έβγαλε τον χειρότερο εαυτό του στο λυκόφως της ζωής του.
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-11-10
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ, με τα πάθη, την φτώχια και την αυτοεξορία, δοσμένα από τον Έβερετ μέσα από ατμοσφαιρική, όλως εξπρεσιονιστική και ενίοτε μελοδραματική αφήγηση.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
H ταινία Ευτυχισμένος Όσκαρ από μια ταινία για τον Ουάιλντ κατέληξε σε μια πολύ προσωπική ταινία του Everett για τον Wilde. Γιατί ο Everett γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί και υποδύεται τον Wilde. Κι αν ως ηθοποιός ήταν περισσότερο από έτοιμος για να τον υποδυθεί, υστέρησε λίγο στο σενάριο και τη σκηνοθεσία (βάζοντας στο τέλος, κυρίως, κάποιες πινελιές μελοδράματος, δείχνοντας αδυναμία να εκμεταλλευτεί την παρουσία της Emily Watson στον ρόλο της συζύγου), ψεγάδια που, ωστόσο, καλύπτονται από την αγάπη με την οποία προσεγγίζει το θέμα και την εξαιρετική του ερμηνεία.
Νίκος Γαργαλάκος
Η αύρα του αναπόδραστου της τραγικής μοίρας αιωρείται πάνω από τα γεγονότα για το μεγαλύτερο διάστημα της ταινίας, δίνοντάς της έναν αισθητά μελαγχολικό τόνο, χωρίς πάντως να λείπουν οι ταιριαστές σποραδικές δώσεις χιούμορ.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Το μείζον είναι ότι πέρα όλων των άλλων, ο Everett – Ουάιλντ βλέπει τη ζωή σαν παραμύθι ή μάλλον ακόμα καλύτερα, σαν όνειρο! «It's just a dream», μας λέει, απευθυνόμενος κατευθείαν σε μας, τους θεατές. Είναι απλά ένα όνειρο, όπως το σινεμά. Ένα όνειρο όπου κάθε άνθρωπος σκοτώνει αυτό που αγαπά. Παρά τις αδυναμίες της, αυτή είναι μια ωραία δουλειά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-11-06
Ο Έβερετ με σκληρή δουλειά και κατάλληλη προετοιμασία καταφέρνει να φτιάξει ένα ελκυστικό θέαμα που παρότι δεν προσφέρει κάποιες νέες, άγνωστες πληροφορίες είναι αν μη τι άλλο χορταστικό και εικονογραφημένο με ιδιαίτερες σκηνοθετικές πινελιές.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-11-04
Έργο ζωής για τον Ρούπερτ Έβερετ, μια ωδή στη διττή και αντιφατική προσωπικότητα του Ουάιλντ, γεμάτη ανώφελο μελόδραμα αλλά και γνήσια αγάπη για τον συγγραφέα.
Χρήστος Μήτσης
2018-11-08
Ο Ρούπερτ Έβερετ γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια στερεοτυπική βιογραφία, η οποία διαθέτει τρυφερότητα κι ευαίσθητη ματιά, όχι όμως και την κινηματογραφική έμπνευση που θα ταίριαζε στο πορτρέτο μιας ασυμβίβαστης μεγαλοφυΐας.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Ημίφωτα,υπεροχή των χρωμάτων του κίτρινου και του καφέ, η αίσθηση ενός τηγμένου σύμπαντος και μιας κατακερματισμένης προσωπικότητας, μας πλημμυρίζουν. Η ευπρέπεια όμως ποτέ δεν κατέληξε σε μεγάλο σινεμά. Ο «Ευτυχισμένος ΄Οσκαρ» αποτελεί τυπικό παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης.
kazanipouvrazei
Ο Έβερετ που έχει υποδυθεί το ίνδαλμά του τόσο στο σινεμά (Ιδανικός Σύζυγος) όσο και στο θέατρο (Το Φιλί του Ιούδα) παρά τη προχωρημένη του ηλικία (ο Ιρλανδός καλλιτέχνης απεβίωσε σε ηλικία 46 ετών) είναι πειστικός στο ρόλο, αλλά γυρνά τη πλάτη στο συναίσθημα, καταθέτοντας περισσότερο ένα εσωστρεφές, κυνικό φιλμ, παρά μια δραματική βιογραφία εύκολα προσβάσιμη στο ευρύ κοινό.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο Έβερετ είναι πολύ καλός ως Ουάιλντ και η εποχή αναπαριστάται αρκετά πειστικά στην ταινία του, αλλά η άνευρη αφήγηση βασίζεται μόνο σε κείμενα του Ουάιλντ και το σενάριο μοιάζει να είναι αντιγραφή των κειμένων του, χωρίς να «αγγίζει» το θεατή.
nicolas1810
Ευγενείς προθέσεις σε ένα έργο ζωής για τον Ρούπερτ Έβερετ, φτωχά τα αποτελέσματα βασικά εξαιτίας του αποσπασματικού σεναρίου.
Πάρις Μνηματίδης
Ενώ παρακολουθείται με άνεση, είναι γεγονός πως το φιλμ δεν είναι αντάξιο του πνεύματος και της διαχρονικότητας του ύφους του σπουδαίου Βρετανού, παρόλο που είναι φανερό πως εκ μέρους του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή πρόκειται περί προσωπικού καλλιτεχνικού στοιχήματος.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ως ερμηνευτής κάνει καλή δουλειά, και δημιουργικά αξίζει να αναγνωριστεί στην ταινία μια κάποια τόλμη, όμως εν τέλει το φιλμ αφορά κυρίως τους θεατές που έχουν τον ίδιο βαθμό αγάπης και σύνδεσης με τον Ουάιλντ, όσο προφανώς κι ο ίδιος ο Έβερετ.
Ιάκωβος Γωγάκης
...το σεναριακό της αφήγημα δεν είναι μόνο χαοτικό αλλά και η σκηνοθεσία παραμένει ένα ασυντόνιστο συνονθύλευμα προσώπων και καταστάσεων, που εισβάλουν στο χώρο του Ουάιλντ...
Κατερίνα Ανδρεάκου
2018-11-02
Αν γνωρίζεις περί Όσκαρ Γουάιλντ, και δη αν είσαι και fan, αυτή η κάπως ιδιότροπη βιογραφία του είναι (τύπου) άχαστη, έστω και αν τα αφηγηματικά πέρα-δώθε σε κουράσουν κάπως και το ύφος είναι πιο βαρύ και «σοφιστικέ» από ό,τι μπορεί να περιμένεις. Οι υπόλοιποι μάλλον θα βαρεθείτε εύκολα, αν και η παρουσία του Έβερετ είναι μαγνητική, και η ιστορία μπροστά και πίσω από τις κάμερες είναι το λιγότερο αξιοσημείωτη.
Παύλος Θ. Κάγιος
Έναν «αλλιώτικο» Όσκαρ Γουάιλντ μας παρουσιάζει ο ηθοποιός Ρούπερτ Έβερετ που εδώ σκηνοθετεί το φιλμ το οποίο, σύμφωνα με δήλωσή του, ήταν «έργο ζωής» του. Αυτό μπορεί να αληθεύει αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι ανάλογο και ξεχωριστό καθώς η σκιαγράφηση του μεγάλου συγγραφέα περιορίζεται μόνο στις πικρόχολες παραξενιές του και στην παρουσίαση μιας «πεισματάρας και παράξενης αδελφής» που όλα την ενοχλούν.
