Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού(2018)

(L'Empereur de Paris) | Πρώτη προβολή: 07-03-2019

Η παραγωγή είναι αρκετά πλούσια και η αισθητική της ταινίας αντίστοιχη με το θέμα της. Η εκτέλεση υστερεί ίσως σε κάποια σημεία αλλά σε γενικές γραμμές είναι μία αρκετά καλή ταινία.

Πανάκριβη εντυπωσιακή παραγωγή, πολύ αίμα και λίγδα, αλλά ελάχιστη από την ουσία που έκανε διαχρονικό θρύλο τον Εζέν-Φρανσουά Βιντόκ, τέως εγκληματία-δραπέτη και μετέπειτα αρχηγό της παρισινής αστυνομίας τον 19ο αιώνα.

Παλιομοδίτικη αλλά συναρπαστική προσέγγιση μιας θρυλικής μορφής του εγκλήματος στη Γαλλία του Ναπολέοντα.

Όση μεγαλεπήβολη τεχνική επίδειξη κι αν επιστρατεύεται, άλλο τόσο το φιλμ θυσιάζει άφοβα αληθοφάνεια και ανάπτυξη χαρακτήρων στο βωμό μιας εύπεπτης λαϊκής αφήγησης.

Μια τυπική, καλογυρισμένη, ανοικονόμητη, γαλλική εμπορική παραγωγή, που απευθύνεται στο μεγάλο κοινό.

Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού είναι εντυπωσιακός και βαρύς σαν το παλιομοδίτικο Χόλιγουντ, διαθέτει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό στο θεματικό του πυρήνα, αλλά σκοντάφτει στην ευστοχία της απόδοσης των χαρακτήρων και στην επινοητικότητα στη δράση.

Ο Ρισέ εμφανώς προσπάθησε να βάλει την δική του πινελιά και να εμπλουτίσει το σενάριο, ψιλοαστόχησε όμως με την συμπληρωματική ιστορία που λειτουργεί σε πολιτικό φόντο καθώς η προσθήκη περισσότερων χαρακτήρων δεν αποδίδει πάντα με τον επιθυμητό τρόπο αλλά μπορεί να αποβεί και μοιραίος για τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος θα χαθεί εν τέλει από τον χάρτη.

Βομβαρδισμός από κλισέ με οπτική μεγαλοπρέπεια και στιλιζαρισμένη αισθητική (ενίοτε και σπλατεριάς) χωρίς όμως δεύτερη, περισσότερο ιδεολογική ανάλυση που εξατμίζεται στα σχηματικά μονοπάτια μιας βαρύγδουπης σημειολογίας για τις σχέσεις εξουσίας και το αναπόδραστο της προδιαγεγραμμένης μοίρας.

Έχεις την αίσθηση ότι βλέπεις μια ταινία που έγινε απλώς για να γίνει.

Ο Ρισέ θέλει (;) να γυρίσει ταυτόχρονα την «Μαύρη Τουλίπα», τους «Αθλίους» και το 5ο «Bourne». Κάθε προσπάθεια διατήρησης τόνου από κει και μετά είναι προδιαγεγραμμένα δυστυχής.

Με χωρίς μεγάλη εμβάθυνση στα θέματα με τα οποία ασχολείται (με εξαίρεση, κάποια διάσπαρτα κοινωνικά σχόλια περί επανάστασης και πολιτικής) , με επιφανειακούς χαρακτήρες με τούς οποίους δεν δένεσαι ποτέ , ούτε σε νοιάζει η εξέλιξή τους -μαζί με τον σεναριογράφο Έρικ Μπεσνάρντ (Babylon AD) , ο Ρισέ αποφασίζει να αποφύγει πολλά από αυτά που καθιστούν τον Vidocq ενδιαφέρουσα υπόθεση εκ των υστέρων , μετατρέπει τον ήρωα του σε ηγέτη μιας άτακτης μετά-γαλλικής "shoot-'em-up" επανάστασης , με το αποτέλεσμα να θεωρείται – αν όχι κακό – τουλάχιστον αδιάφορο.

Αδιάφορο παρά την ενδιαφέρουσα ιστορία του και «κλασικό εικονογραφημένο» παρά την υποδειγματική ανασύσταση της εποχής, το φιλμ του Ζαν-Φρανσουά Ρισέτ αποδεικνύεται πολύ μικρότερο από τον bigger than life ήρωά του.

Τηλεοπτικών προδιαγραφών δράμα εποχής με ένα ατάκτως ερριμμένο σενάριο, που αδυνατεί να κεντρίσει στοιχειωδώς το ενδιαφέρον.

Θα μπορούσε να είναι η Γαλλική απάντηση στις Συμμορίες της Νέας Υόρκης του Σκορσέζε αλλά η πραγματική μας απάντηση είναι πως δεν θα γίνεις Χόλυγουντ ποτέ. Απλά.

Στέκεται σε γενικές γραμμές σαν αστυνομική περιπέτεια εποχής «Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού», κυρίως χάρη στην έντονη βία της, τα πολλά όμως μέτωπα που ανοίγει μπλέκοντας αριστοκρατικές ραδιουργίες και πολιτικό παρασκήνιο την εκτροχιάζουν, οδηγώντας την σταθερά στο δρόμο της λήθης.