Επαφή(2017)

(Approach) | Πρώτη προβολή: 04-04-2019

Με βάση ένα αρκετά καλογραμμένο, με έξυπνα επεισόδια, σενάριο (των Δημήτρη Εμμανουηλίδη, Δομνίκης Μητροπούλου και Τώνη Λυκουρέση), ο φακός του Λυκουρέση καταγράφει διεξοδικά, με κάθε λεπτομέρεια, τα διάφορα προσωπικά τους προβλήματα, εκμεταλλευόμενος τους κλειστούς, σκοτεινούς χώρους των ασανσέρ για να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα κλειστοφοβίας, αφήνοντας να διαφανεί, πίσω από τα διάφορα προσωπικά προβλήματα των προσώπων, την επίδραση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης στη ζωή τους.

Μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη ανθρώπων σε κρίση από έναν έμπειρο και διεισδυτικό δημιουργό.

Μπορεί να μην έχουν όλες οι ιστορίες ισάξιο ενδιαφέρον, όλες όμως είναι ολοκληρωμένες και υπηρετούν μια κατεύθυνση.

Οι περισσότερες (ιστορίες) καταλήγουν σε εύπεπτα διδάγματα, η σύντομη αφήγηση όμως και η δέσμευση των πρωταγωνιστών (Λούλης, Σακελλαρίου, Μεντή) στους ρόλους τους μπορούν, έστω και αποσπασματικά, να διατηρήσουν ζωηρό το ενδιαφέρον.

Έμπειρος σκηνοθέτης ο Λυκουρέσης, καταφέρνει εν πολλοίς να φέρει εις πέρας το ενδιαφέρον – και αρκούντως μοντέρνο – εγχείρημά του. Αυτή είναι μια ταινία που θα τη δεις και δεν θα πεις «τι φρίκη έφαγα πάλι». Σίγουρα όμως δεν θα νιώσεις την ικανοποίηση μιας σπουδαίας κινηματογραφικής εμπειρίας. Κυρίως επειδή το τελικό αποτέλεσμα είναι άνισο.

Ο Τώνης Λυκουρέσης επιστρέφει μια δεκαετία μετά τους «Σκλάβους στα Δεσμά τους», με μια σπονδυλωτή ταινία που διαδραματίζεται στο ταραγμένο σήμερα, αλλά που χάνει γρήγορα και πριν το τέλος ολοκληρωτικά την αμεσότητά και το αίσθημα του επείγοντος που θέλει να μεταφέρει στο θεατή.

Μ' ένα all star cast έμπειρων και ικανών ηθοποιών και μια κινηματογραφικά λειτουργική, αν όχι πρωτότυπη, ιδέα ο Τώνης Λυκουρέσης, μια δεκαετία μετά την επιτυχία του «Σκλάβοι στα δεσμά τους», ξεκινά ένα κοινωνικό θρίλερ για τα ανθρώπινα ένστικτα και τη σημερινή Ελλάδα, την κάθε πτυχή μιας χώρας σε ταραχή, αλλά στην πορεία αφήνεται σε σχηματικές ιστορίες επίπεδων ηρώων, χωρίς να εκπληρώσει την υπόσχεση ενός δυνατού δράματος ή ενός συλλογισμού που μπορεί να φτάσει ώς το τέλος.

Μεγάλο μέρος του συμπαθούς αποτελέσματος οφείλεται στους καλούς ηθοποιούς που συμμετέχουν στα διάφορα επεισόδια, δίνοντας συναισθηματική υπόσταση, ακόμη και όταν σε κάποια από αυτά, η κεντρική ιδέα παραμένει σχηματική, ή βιαστικά διατυπωμένη.

Πέντε καλοσκηνοθετημένες, αλλά θεατρικής σύλληψης μικρού μήκους συνθέτουν μια κοινωνική τοιχογραφία που δεν μπορεί να ξεφύγει από το εύκολο ψυχογράφημα και τις γενικόλογες, κοινότοπες επισημάνσεις.

Ένα σπονδυλωτό δράμα που παραθέτει κοινωνικοπολιτικές όψεις και ψυχολογικές διαστάσεις της Ελλάδας της μετανάστευσης, της οικονομικής κρίσης, της αδιέξοδης καθημερινότητας, της συναισθηματικής απομόνωσης, χωρίς, ωστόσο, να της ενώνει σε μία ή να τους προσδίδει στιβαρές αφηγηματικές διαστάσεις πάνω από το σχηματικό τους επίπεδο.

Κακό σινεμά όχι, αλλά σίγουρα άστοχο τούτο το έργο που αφήνει εκκρεμείς σεναριακούς λογαριασμούς ή δεν βρίσκει όχι μία αλλά... πέντε σωστές κορυφώσεις μέχρι να έρθει ξανά το ρεύμα και να απελευθερωθούν ήρωες και θεατές μαζί. Υπάρχουν καλές παρουσίες στο καστ και φροντίδα σε μεγάλο τμήμα του αισθητικού τομέα και της παραγωγής. Αλλά το γράψιμο ήθελε κάμποσα rewrites ακόμη για να αιτιολογήσει την ύπαρξη τούτης της «Επαφής».

Κρίμα. Ένα πιο περίπλοκο, πιο μελετημένης ταχύτητας μοντάζ και ντεκουπάζ, μια πιο πλεχτή αντί παρατακτική αφήγηση – δεδομένο το σαφέστερο γράψιμο ή και η απαλοιφή μιας (τουλάχιστον) ιστορίας, δεν χρειάζεται να τελειώσεις με το νεαρό ζευγάρι στο ηλιόφως του Άη Γιώργη, υπάρχει κι άλλου τύπου ευχάριστη νότα – θα μιλούσαμε αλλιώς κι όλοι θα ήμασταν πιο ευχαριστημένοι.