Τα Δάκρυα του Βουνού(2018)

(The Mountain Tears) | Πρώτη προβολή: 04-04-2019

Κυρίαρχη στην ταινία είναι η παρουσία της φύσης. Είναι τα υλικά της, που στα επιδέξια χέρια των μαστόρων, μεταμορφώνονται σε έργα πολιτισμού. Κυριαρχεί επίσης, και η διαρκής πάλη του ανθρώπου με τα στοιχεία της φύσης σε μια εποχή που ο εκμηχανισμός δεν έχει γείρει ακόμη την πλάστιγγα στη μεριά του ανθρώπου.

Μαγευτικό περιβάλλον που με καθήλωσε στην καρέκλα. Μην την χάσετε, είναι από τις εξαίσιες οάσεις του ελληνικού σινεμά, που κυριολεκτικώς σε σκλαβώνει και σε ταξιδεύει.

Ποιητικό και στιγμές αφαιρετικό σαν μεταμοντέρνο γουέστερν, το φιλμ του Χαραλαμπόπουλου, μέσα στη αναγκαστική από το μπάτζετ λιτότητά του, καταφέρνει να προσφέρει πολλά και ουσιαστικά, σε θεατές που είναι διατεθειμένοι να το αγαπήσουν, έχοντας οφθαλμούς χωρίς παρωπίδες και ευήκοα ώτα.

Μια απόλυτα Ελληνική ταινία για σκεπτόμενους Έλληνες θεατές.

Η νέα ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου είναι, όπως πάντα, sui generis και, μαζί, ένα ευαίσθητο έπος με ήρωες τους πετράδες του 1899.

Ένα χειροποίητο κινηματογραφικό οδοιπορικό που ξεκινά από μια άλλη, χαμένη Ελλάδα και φτάνει –αλληγορικά– έως το σήμερα.

Μοναξιά, συντροφικότητα, λίγα λόγια, πολύς πόνος, ακόμα περισσότερο πείσμα σε μια ταινία που θαυμάζεις κυρίως για το ρεπεράζ της, τους φυσικούς χώρους όπου πραγματοποιήθηκαν τα δύσκολα γυρίσματα.

Η σπαρτιάτικη, ορεσίβια νομαδική ζωή μιας δράκας πετράδων του 1900 συνδιαλέγεται με την ομηρική «Οδύσσεια» αντηχώντας τη διαχρονική εθνική μας μοναξιά και περιπλάνηση, σε μια τίμια ταινία με ερασιτεχνικό καστ.

Μια χαλαρή εκδοχή της Οδύσσειας με ταξίδια στο χώρο και το χρόνο προσαρμοσμένα στο να στοχεύουν στη σύγχρονη ελληνική ιστορία με τρόπους εμφανείς και σχηματικούς.

Οι ηθοποιοί δεν είναι γνωστοί – έστω ένας από αυτούς – για να τραβήξουν εν δυνάμει θεατές στην ταινία, οι ερμηνείες είναι μέτριες (για να το θέσουμε όσο πιο κομψά γίνεται) από το ερασιτεχνικό καστ και η υφή της ταινίας δεν είναι τόσο κινηματογραφική όσο θα περιμέναμε ή καλύτερα όσο απαιτούνταν από τις περιστάσεις.

Οι με λαογραφικά ή/και ιστορικά ενδιαφέροντα, οι ασκημένοι στην πέτρα της υπομονής που απαιτεί ρυθμολογικά τουλάχιστον η φιλμογραφία τού Θόδωρου (ουχί του Κολοκοτρώνη), ο Κρίστοφερ Κινγκ του «Ηπειρώτικο Μοιρολόι», όλοι ενδέχεται να το βρουν ενδιαφέρον – όλοι, επίσης, θα δουν ότι το πελέκι του λίγο-πολύ αστοχεί και είναι παλαιό των ημερών. Οι του εμπορικού, οι νεολαίοι, οι αποστρεφόμενοι το made in Greece λασπολογούν ακατάσχετα.