Ο Κύριος Βερντού(1947)
(Monsieur Verdoux) | Πρώτη προβολή: 04-07-2019
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ένα πραγματικό διαμάντι της 7ης Τέχνης φτιαγμένο από την αρχή έως το τέλος από τον Τσάρλι Τσάπλιν και δεν το συναντάμε συχνά, σχεδόν σπάνια θα αναφέρω, στις μεγάλες οθόνες.
Χρήστος Μήτσης
2019-07-20
Κατάμαυρη αντικαπιταλιστική σάτιρα που σόκαρε τη μεταπολεμική Αμερική. Ο πιο δραματικός, βαθιά πολιτικός κι απαισιόδοξος Τσάπλιν, υποψήφιος για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-07-14
Η ταινία είναι βαθιά ανήθικη, αλλά καθόλου αήθης: ο Βερντού αφήνει μικρά σημεία της ψυχής του να φανερωθούν από τις πράξεις και τους τρόπους του, τη μέθοδο και τη ρουτίνα που ακολουθεί, αλλά αποκαλύπτει πραγματικά την ψυχή του.
Σταύρος Γανωτής
2019-07-16
Όσο κι αν η αριστουργηματική ερμηνεία του Chaplin να είναι αυτόνομα ένα κωμικό απόγειο, ο διττός χαρακτήρας του φιλμ δεν σε αφήνει να το διασκεδάσεις. Αλλά και να το κάνεις, αρνούμενος κατά τη διάρκεια να αντιληφθείς το «τι λέει ο ποιητής», θα σου κόψει το χαμόγελο στο φινάλε. Δεν είναι καν σάτιρα, είναι η ευθεία όσο και κατ' ουσία μάταιη επίθεση ενός άντρα ενάντια όλων, ακόμα και τη συνείδηση του ίδιου του του εαυτού.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-07-18
Χρειάζεται κανείς να δει μια ταινία όπως «Ο κύριος Βερντού» για να καταλάβει όλο το μεγαλείο της τσαπλινικής (μαύρης στην περίπτωση αυτή) κωμωδίας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Είναι η πιο αταίριαστη με την υπόλοιπη φιλμογραφία ταινία του σπουδαίου Σαρλό, αλλά ανήκει με βεβαιότητα στις πιο σημαντικές του.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-07-10
Σήμερα, ακόμη κι αν η κινηματογραφική του γλώσσα υπενθυμίζει την εποχή του και το σενάριό του κάποτε πλατειάζει, ο «ο Κύριος Βερντού» κρατά σχεδόν αμείωτη τη δύναμή του και παραμένει ένα ορόσημο του αμερικάνικου σινεμά και μια διαφορετική ματιά στο ταλέντο του Τσάπλιν.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Αριστουργηματική μαύρη κωμωδία του Chaplin, βασισμένη στην υπόθεση Λαντρί αλλά και σε μια ιδέα του Orson Welles, με έναν διάχυτο πεσιμισμό που ακυρώνει την ελπίδα παλιότερων ταινιών του –τα σποραδικά σλάπστικ στοιχεία επιτείνουν τη θλίψη, μοιάζοντας με απομεινάρια μιας απολεσθείσας αισιοδοξίας.
Φίλιππος Χατζίκος
Δεν είναι οι δόσεις της μελαγχολίας που χαρίζουν στο φιλμ περίοπτη θέση σε μία τόσο πλούσια φιλμογραφία, αλλά η καινοφανής πίκρα που κομίζει στο συνολικό όραμα του Τσάπλιν για τον κόσμο. Οι ομοιότητες με το προγενέστερο έργο του (η αψεγάδιαστη χρήση του μελοδράματος είναι ακόμα παρούσα, όπως και τα χαρακτηριστικά στοιχεία σωματικής κωμωδίας) καθιστά ακόμα πιο επίπονη για τον θεατή την απομάκρυνση του δημιουργού από την προηγούμενη θέση του.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-07-12
Παρεξηγημένη στην εποχή της ταινία, θεωρήθηκε αντικομμουνιστική, χτυπήθηκε ανελέητα από την κριτική και υπήρξε εμπορική αποτυχία, για να επανεκτιμηθεί στο πέρασμα του χρόνου ως ένα ακόμη αριστούργημα του κορυφαίου δημιουργού της.
Στράτος Κερσανίδης
Ελεύθερη μεταφορά του μύθου του Κυανοπώγωνα και βασισμένη σε μια ιδέα του Όρσον Ουέλς, η ταινία είναι μια γλυκόπικρη αστυνομική ταινία, με στοιχεία χιούμορ, αλλά και με ξεκάθαρη πολιτική θέση. Αξεπέραστη η ερμηνεία του Τσάρλι Τσάπλιν ο οποίος έκανε και τη μουσική.
Νίκος Παλάτος
2019-07-04
Έβλεπε μπροστά ο Τσάπλιν με την ταινία του αυτή, καθώς πολλά από όσα με σαρκασμό περιγράφει, δυστυχώς, κάθε τόσο επαναλαμβάνονται. Χρυσή ευκαιρία είτε να την ξαναδείτε ώστε να θυμηθείτε τον έξοχο συνδυασμό slapstick χιούμορ και πικρόχολης πραγματικότητας, είτε να το επιχειρήσετε για πρώτη φορά και να συνειδητοποιήσετε το μεγαλείο της.
Λουκάς Κατσίκας
2019-07-06
Το κρυφό αριστούργημα της καριέρας του Τσάπλιν εθεωρείτο για μεγάλο διάστημα ως η πιο αντιπαθής δημιουργία του και στην εποχή του είχε γνωρίσει γρήγορο εισπρακτικό και καλλιτεχνικό καταποντισμό. Ώρα, λοιπόν, για μια ριζική αναθεώρηση ή καλύτερα για μια καθυστερημένη αποκατάσταση της αξίας του, με αφορμή αυτή τη σημαντική επανέκδοση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Έξοχος συνδυασμός δράματος, κωμωδίας και κοινωνικής σάτιρας με τον μοναδικό τρόπο του Τσάρλι Τσάπλιν.
vandimir
2019-07-08
Η ταινία παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον και ο φινετσάτος Τσάπλιν δίνει ρεσιτάλ. Δεν στερείται χιούμορ (κάθε άλλο), αλλά δεν είναι και ο ξεκαρδιστικός Τσάπλιν που είχαμε συνηθίσει παλιότερα. Όπως και να το κάνουμε πάντως, και μόνο για τις ιδιαιτερότητές της και το μαύρο, κυνικό πνεύμα της, αξίζει να τη δει κανείς.
Άντα Δαλιάκα
2019-07-02
Μια ξεχωριστή ταινία που συνιστά μια πικρή κωμωδία ηθικολογικών αναζητήσεων για τα σκοτάδια του ανθρώπινου ενστίκτου.
