Τσάι με τις Κυρίες(2018)

(Tea with the Dames / Nothing Like a Dame) | Πρώτη προβολή: 15-08-2019

Ούτε καν ντοκιμαντέρ, απλώς μια φέτα εξαιρετικής ζωής.

Η ταινία διαρκεί 84 λεπτά. Όλη αυτή τη χρονική διάρκεια ο θεατής έχει την ευκαιρία να μάθει όσα «παίζονται» πίσω από τη σκηνή, τα ανέκδοτα, τα κουτσομπολιά, να απομυθοποιήσει κάποια ιερά «τέρατα» της παγκόσμιας κινηματογραφίας, να μπει μέσα στην ψυχή του ηθοποιού, ιδωμένου, αυτή τη φορά, ως απλού ανθρώπου, γήινου, με τις αδυναμίες του, τις παραξενιές, τα υστερικά του και να βγει από όλο αυτό το άγνωστο για αυτόν σύμπαν με νέο φορτίο στην πλάτη του, μπορώντας πλέον να δει τις σταρ με άλλο μάτι, να κάνει πιο εύκολα την κριτική του.

Η παρέα τους δείχνει να μην έχει ανάγκη ούτε κάποιον δημοσιογράφο για να δίνει τον ρυθμό σε κάτι που μοιάζει με συνέντευξη αλλά διαφέρει συνειδητά αλλά ούτε και τον ίδιο τον σκηνοθέτη (Ρότζερ Μισέλ του "Notting Hill") του όλου εγχειρήματος. Ο λόγος τους έχει ροή χωρίς να είναι ξύλινος και η φιλία τους όπως και η ταπεινοφροσύνη και αλληλοσεβασμός τους είναι γνήσια συναισθήματα και γίνεται αντιληπτό ότι εδραιώθηκαν από την κοινή τους πορεία όλα αυτά τα χρόνια.

Για τους θαυμαστές τους και τους «πολιτιστικά αγγλόφιλους», δεν θα βρείτε καλύτερο, εδώ μιλά η ίδια η ιστορία του μεταπολεμικού θεάτρου και κινηματογράφου, και μάλιστα σε ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει και καθόλου απαγορευτική διάρκεια (αν και οι fans δεν θα λέγαμε όχι και σε λίγο παραπάνω υλικό!).

Αν μη τι άλλο, εδώ υπάρχει μια έντονη συγκινησιακά εμπειρία. Κι αυτό επειδή νομίζεις ότι θα κάτσεις μπροστά σε μια οθόνη, με την κλασική ασφάλεια ενός θεατή, μα ξάφνου βρίσκεται να κάθεσαι σε ένα τραπέζι με τέσσερις κυρίες που γνωρίζεις μία ολάκερη ζωή...

Τέσσερις λαμπερές βρετανίδες σταρ, τέσσερα απολαυστικά πορτρέτα στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Ρότζερ Μίτσελ.

Ακαταμάχητα απολαυστικό, συγκινητικό και χάρμα οφθαλμών, αν και το τσάι - ακόμη κι όταν δίνει τη θέση του στη σαμπάνια - δεν είναι τόσο δυνατό ώστε να δώσει το βάρος που αναλογεί σε μια συνάντηση... γιγάντων.

Τέσσερις ηλικιωμένες γυναίκες, μύθοι στο χώρο του θεάματος, που θυμούνται με χιούμορ και γίνονται φίλες μας, με τα αστεία τους, τα σχόλια τους για τις ίδιες αλλά και τους κοντινούς τους, με το κουτσομπολιό τους, με τις αναφορές και τις συζητήσεις τους για το θέατρο, την ποίηση, τον Σέξπιρ, το φόβο τους κάθε φορά που βγαίνουν στη σκηνή, αλλά και για την ίδια τη ζωή και το θάνατο.

Ένα απολαυστικό αστείο -χάρη στην ενέργεια των γηραιών κυριών που σφύζουν από ζωή ακόμα και υπό τις παρενέργειες των γηρατειών-, αισιόδοξο ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικής κυρίως λογικής, που, μεταξύ τσαγιού και σαμπάνιας, παραμερίζει την κουρτίνα ανάμεσα στις διασημότητες και τους κοινούς θνητούς αποκαλύπτοντας τον άνθρωπο και κυρίως τη στάση του ηθοποιού απέναντι στη ζωή.

Θαλπωρή, γλυκύτητα και αστείρευτο χιούμορ διαπερνούν τις ιστορίες τεσσάρων θρυλικών κυριών της υποκριτικής.

Εχει αρκετό κουτσομπολιό, αν και επιπέδου και θα αρέσει σε όσους αγαπούν την Ιστορία και το παρασκήνιο της σόου μπιζ. Συμπαθέστατο αποτέλεσμα από τον Ρότζερ Μισέλ, σκηνοθέτη της επιτυχίας «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ».

Η τεράστια τετράδα συμπεριφέρεται ανθρώπινα και χωρίς το παραμικρό ίχνος βεντετισμού, ξεδιπλώνοντας αναμνήσεις κοινές ή προσωπικές, με τον απόλυτο σεβασμό, αλλά και τα χρειαζούμενα πειράγματα της καθεμιάς προς τις άλλες. Φόρος τιμής που απέθεσε στις Dames ο σκηνοθέτης του Notting Hill, όταν ακριβώς τους έπρεπε. Εν ζωή και ακόμη χαμογελαστές, όρθιες και σε πλήρη διαύγεια.

Τέσσερις γυναίκες, με ηλικίες πάνω από 80 η καθεμία, αψηφούν τα γεράματα που σκιάζουν το βλέμμα και σκληραίνουν τις κινήσεις, και μέσα από τη φιλική τους κουβέντα αποδεικνύουν πως η πιο αληθινή ψευδαίσθηση είναι οι ζωηροί ρόλοι ζωής.

4 από τις σημαντικότερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα συζητούν χαλαρά και απολαυστικά για ζωές, καριέρες και λοιπά αξιοθαύμαστα γεγονότα των συναρπαστικών βίων τους.

Ε, για την μεγάλη οθόνη χρειαζόταν το κάτι τις περισσότερο από αυτή την κοζερί των σπουδαίων κυριών με τα εβδομήντα χρόνια θητεία στο θεατρικό πάλκο των ερμηνειών και των σπουδαίων ταινιών.