Η Εμμονή(2018)

(Une Intime Conviction) | Πρώτη προβολή: 05-09-2019

υναρπαστικό δραματικό θρίλερ βασισμένο σε μια πολύκροτη υπόθεση που συντάραξε τα δικαστικά χρονικά της Γαλλίας.

Φλύαρο (γαλλικό γαρ...), αλλά με ντοκιμαντερίστικη δύναμη κι εξαντλητική ακρίβεια στην αναπαράσταση των αληθινών γεγονότων δικαστικό δράμα, το οποίο προσπαθεί να φωτίσει την πλήρη διαδικασία της απονομής δικαιοσύνης.

Οι λάτρεις των δικαστικών, ψυχολογικών δραμάτων και του Γαλλικού Σινεμά εν γένη, θα μείνουν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι. 

Αποφεύγοντας τον βατό ακαδημαϊσμό των αμερικανικών δικαστικών δραμάτων, ο Ρεμπόλ εκθέτει πληθωρικά την εμμονή της πρωταγωνίστριας (χαρακτήρας επινοημένος και όχι αληθινός) με την αθωότητα του Βιγκέ, πριμοδοτεί τη δράση βάζοντάς τη να ακούει τις παρελθοντικές τηλεφωνικές συνομιλίες και αντιπαραθέτει τακτικά τον ορθολογισμό με την προκατάληψη, την φαντασίωση και το συναίσθημα με την λογική, την πολύπλοκη έννοια της θεσμικής δικαιοσύνης με αυτή του λαϊκού δικαστηρίου.

Παρόλο που βασίζεται σε μία συγκλονιστική αληθινή ιστορία, αυτό το γαλλικό δικαστικό θρίλερ δεν προκαλεί εμμονή.

Παραδόξως, δεν δίνει ποτέ στην κεντρική ηρωίδα του προσωπικότητα, κίνητρο, μια υποψία απάντησης στο ποια είναι και γιατί αφοσιώνεται με τέτοια απόγνωση στην ιστορία ενός τρίτου, αφήνοντας, έτσι, τον θεατή με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου και αναίτιου.

Δεν το συναντάς κάθε μέρα ένα τέτοιο συμβάν. Αξίζει συνεπώς να του δώσεις τον δίωρο που σου ζητάει για να το μελετήσεις.

Η αβεβαιότητα της ετυμηγορίας, η διαμάχη του ορθολογισμού και του συναισθήματος, η διάσταση των προσωπικών πεποιθήσεων και των αληθινών περιστατικών καθώς και η σαρωτική δύναμη της προκατάληψης πριν τελεσιδικήσει η αλήθεια, είναι τα θέματα που αφορούν την ταινία, η οποία σέβεται το είδος και διατηρεί σινεφιλικές αναφορές, όσο κι αν θυσιάζει επιμέρους την αγωνία της αφήγησης και την έλλειψη ανατροπών.

Ένα αξιόλογο ντεμπούτο που πέραν των σκηνών στο δικαστήριο κινείται σε ρηχά νερά.

Οι ομοιότητες με τον μετρ του σασπένς εξαντλούνται στην ανάκριση του κατηγορούμενου από τον πρόεδρο του δικαστηρίου ο οποίος επιδεικνύει ικανές γνώσεις πάνω στο χιτσκοκικό σύμπαν (η πιο απολαυστική και κωμική σκηνή του φιλμ), ενώ μεγάλο πρόβλημα υπάρχει στη σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα της Νόρα που είναι αποκύημα φαντασίας κι όχι αυθεντικός στην υπόθεση.

Παρά την προσθήκη συμπληρωματικών χαρακτήρων για τον εμπλουτισμό της πλοκής, αυτό που παρακολουθούμε είναι κυρίως μια ψυχρή μελέτη διαδικασιών στους διαδρόμους τους δικαστηρίου και όχι μια ιστορία με σασπένς και ανατροπές, αυτό δηλαδή που δίδαξε σ' εμάς, αλλά και στους Γάλλους, το κλασικό αμερικανικό σινεμά που κάποτε παρήγε ανελλιπώς αντίστοιχα φιλμ.

Είναι κρίμα που αυτό το θέμα κατά κάποιον τρόπο ακυρώνεται μέσα από την κουραστική και αδικαιολόγητα μπερδεμένη αφήγηση που σου κάνει σούπα το μυαλό με τις δεκάδες λεπτομέρειες, τα δεκάδες πρόσωπα και τις παντελώς άχρηστες πληροφορίες στις οποίες χωρίς ουσιαστικό δραματουργικό λόγο εστιάζει.

Δεν χορταίνεις να βλέπεις το «Θέμις» (2008) όταν επιστρέφεις από το καθημερινό στασίδι του ακροατηρίου στο Πρωτοδικείο Αθηνών; Ετοιμάσου να ανοίξεις τους ορίζοντές σου προς Γαλλία μεριά. «Η Δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας» και άλλα τέτοια σοφά, αλλά σινεμά θέλουμε να δούμε πρωτίστως; Η αλήθεια θα μείνει για σένα... στο ημίφως.