Κρίση Πανικού(2017)

(Atak Paniki / Panic Attack) | Πρώτη προβολή: 19-09-2019

Μια λαμπρή σάτιρα που διαπερνά την κοινωνία με το αιχμηρό της χιούμορ. Ένα μη «εμπορικό» διαμαντάκι από την Πολωνία που αξίζει κανείς να δει.

Μαύρη, με παράλογα στοιχεία, κωμωδία, με τον πρωτοεμφανιζόμενο Πολωνό σκηνοθέτη να παρουσιάζει, μέσα από έξι διαφορετικές ιστορίες, μια εικόνα του πώς η κοινωνία μας μπορεί από λεπτό σε λεπτό να καταρρεύσει.

Αιχμηρό κοινωνικό χιούμορ, ακραίες καταστάσεις και πολύ γέλιο αν και κάποιες φορές, πικρό!

Αποτέλεσμα της ταχύτατης σε ρυθμό και πολυσυλλεκτικής σε διαφορετικές περσόνες μάζωξης, είναι το σκοτεινού χιούμορ μιξ Atak Paniki να πραγματοποιεί εντέλει τον σκοπό του, καθιστώντας σαφές αυτό που αποξαρχής επιδιώκει να πει. Η παράνοια δεν είναι πια η εξαίρεση. Μιας και όσα παρακολουθούμε στο πανί, φαντάζουν με νορμάλ καταστάσεις. Που με τέμπο σταθερό οδηγούν στον κατακερματισμό. Ξεκίνα να μετράς λοιπόν δευτερόλεπτα. Στα εκατό καιγόμαστε.

Χαριτωμένες ερμηνείες, αλλά κάπως άνισο στο σύνολό του, όχι τόσο αιχμηρό όσο θα περίμενες και με απογοητευτικά εύκολο τέλος.

Αν και συστήνεται ως «κωμωδία τρελών καταστάσεων», το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Πάβελ Μασλόνα δεν έχει στόχο να προκαλέσει ακριβώς το γέλιο αλλά μια πνιγηρή αίσθηση απόγνωσης με ανάμεικτα – ατυχώς – αποτελέσματα.

Διαθέτει αιχμηρό χιούμορ κατά στιγμές, είναι άνιση όπως σχεδόν όλες οι σπονδυλωτές ταινίες, ενώ ταυτόχρονα θέλει να είναι ανατόμος της κοινωνικής κατάστασης της χώρας της...

Οπωσδήποτε άνιση, η ταινία, ωστόσο, γεμάτη ενέργεια και κέφι, αποτυπώνει με μαύρο χιούμορ τις διαφορετικές πλευρές της άσκησης πίεσης του σύγχρονου κόσμου και, μ' έναν ανατρεπτικό τρόπο, τις ξορκίζει.

Μαύρη κωμωδία με βιτριολικό χιούμορ, που άλλοτε αγγίζει υπαρξιακές ανησυχίες και άλλοτε λειτουργεί απλώς ως φάρσα.

Γουστόζικο και τρυφερό μαζί, έχει μια φινέτσα κι ένα δυναμισμό σε αρκετές σκηνές που καταλήγουν σε άγριο χιούμορ (η... ολοκλήρωση στο διαδικτυακό live seχ), αν και στον πυρήνα της η ταινία είναι βαθιά δραματική και πολιτική. Μια συμπαθητική σάτιρα που διαπερνά την κοινωνία με αιχμηρό χιούμορ.

Κι ενώ δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάσει την τεχνική ύφανση, από το σενάριο μέχρι το μοντάζ, το αποτέλεσμα εξουθενώνει, σαν ένα τραγικωμικό σινε-φλας που δεν βαθαίνει ποτέ, ούτε ψυχαγωγεί σε εύρος και πρωτοτυπία, όσο η ταινία ανθολογίας του Νταμιάν Σιφρόν από το 2014.

Δεν είναι κάθε μέρα τ' Αγιαννιού (ναι, για τον Σιφρόν πάει αυτό) για τις μαύρες κωμωδίες και σίγουρα στην περίπτωση του Μασλόνα οι αστοχίες υπερκαλύπτουν τις όποιες (λίγες) καλές στιγμές της ταινίας του. «Κρίση Πανικού» στην αίθουσα; Όχι ευχαριστώ, μπορώ να την πάθω και μόνη μου στο σπίτι.