Το Τελευταίο Μάθημα(2018)

(L'Heure de la Sortie / School's Out) | Πρώτη προβολή: 19-09-2019

Ένα genre-bending θρίλερ με αξιοσημείωτη ποιότητα και φαντασία.

Υπάρχουν κάποιες σεναριακές τρύπες που μένουν ωστόσο στο σύνολο η ιστορία με άφησε αρκετά ευχαριστημένο και μου άρεσε πολύ το φινάλε!Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές!

Όσο παραμένει θρίλερ, είναι φανταστικό, ίσως από τα καλύτερα που έχουμε δει από τον γαλλικό κινηματογράφο. Όταν όμως αρχίζει να λοξοδρομεί και να κατευθύνεται προς άλλους δρόμους, τότε δεν δικαιώνει την προγενέστερη πλοκή.

Χόρορ μιξαρισμένο έξυπνα με την σοσιολογική αγωνία, σασπένς αρμονικά συνοδευόμενο από τις εκρήξεις των περιβαλλοντικών, τρομοκρατικών, πολεμικών βομβών που είναι φυτεμένες παντού στον πλανήτη, ορίζουν την προσωπικότητα του Τελευταίου Μαθήματος. Σε όλα αυτά προσθέτουμε την δυναμική ερμηνεία του Laurent Lafitte (της Comedie Francaise) και των πιο προβεβλημένων πιτσιρίκων, για να έχουμε ένα μείγμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, που του αξίζει να σηκώσει συζήτηση κατόπιν της θέασης του.

Ο σκηνοθέτης δεν αποφεύγει πάντως κάποιες υπερβολές στην προσπάθειά του να κάνει πιο εμφανές το κοινωνικό του σχόλιο με αποτέλεσμα να αποδυναμώνει το τελικό αποτέλεσμα. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια αρκετή καλή ταινία η οποία κερδίζει το θεατή με την πλοκή και τον αφηγηματικό της ρυθμό.

Ο Σεμπαστιάν Μαρνιέ μεταμορφώνει σταδιακά (και ύπουλα) το κοινωνικό δράμα σε θρίλερ καταγγελίας, με έξυπνη κλιμάκωση, απροσδόκητο φινάλε και τον Λοράν Λαφίτ από το Elle σε έναν ολοκληρωμένο, δύσκολο και εν τέλει μαχητικό ρόλο.

Ψυχολογικό δράμα που φλερτάρει εύστοχα με το θρίλερ και την πολιτική αλληγορία. Σκηνοθετημένο υποβλητικά, αιφνιδιάζει με το απρόσμενο, τολμηρό και αμφιλεγόμενο φινάλε του.

Ένας ταλαντούχος Γάλλος σκηνοθέτης συστήνεται στο ελληνικό κοινό με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ που γοητεύει, έστω κι αν δεν πείθει ολοκληρωτικά σε όλο το εύρος των φιλοδοξιών του.

Ένα καλό θρίλερ, με ένταση, χωρίς να χρειάζεται να χυθούν τόνοι αίματος.

Ο Μαρνιέ καταφέρνει να στήσει μια ιδιαίτερα παράδοξη ατμόσφαιρα, κινούμενος με έναν υπνωτικό και βραδυφλεγή τρόπο μέχρι το αποκαλυπτικό φινάλε.

Ο σκηνοθέτης διασκευάζει αρκετά πιστά το μυθιστόρημα του Κριστόφ Ντουφοσέ που περιγράφει μια κοινωνία σε αποσύνθεση. Οι ιδέες του βιβλίου παρότι αντλούν το ενδιαφέρον τους από τα 00ς (κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία το 2002) έχουν ακόμη εφαρμογή στο σήμερα, με το σκηνοθέτη να τονίζει έντεχνα τα πιο πεσιμιστικά και τρομακτικά στοιχεία της σύγχρονης κρίσης.

Με μια εναρκτήρια σκηνή που κόβει την ανάσα, το φιλμ προχωρά ως ένα πρωτότυπο, τελολογικό θρίλερ, με ερεθίσματα που διατρέχουν το φάσμα από την αριστεία ώς την οριστική περιβαλλοντική καταστροφή. Ακόμα και μ' ένα αμφιλεγόμενο, ιδεολογικά, φινάλε, η σκοτεινή γοητεία του δεν ξεθωριάζει εύκολα.

Ο σκηνοθέτης έχει σίγουρα στο μυαλό του την κλασική ταινία τρόμου «Η πόλη των καταραμένων» (1960) του Βολφ Ρίλα και τη συνέχειά της «Τα παιδιά των καταραμένων». Αυτό δεν σημαίνει ότι τις αντιγράφει· απλώς υιοθετεί κάποιες ιδέες για να συνθέσει ένα δικό του έργο που, χωρίς ποτέ να ολοκληρώνεται, προσπαθεί να μιλήσει για τη μόνιμη απειλή που νιώθουμε να μας ζώνει χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι.

Χάνεται η ορατότητα του σκοπού και το σενάριο αβοήθητο βυθίζεται, τελικά μια για πάντα αύτανδρο σε μια μέτρια σκηνοθετική προσέγγιση στον λασπώδη βυθό του χαμένου ονείρου.

Πλήρης διδακτική αστοχία με ανεξεταστέο σενάριο και βαρύγδουπους συμβολισμούς, τυλιγμένους σε συσκευασία art-house για ένα υποτίθεται σκεπτόμενο κοινό.