Η Οροσειρά των Ονείρων(2019)
(La Cordillère des Songes / The Cordillera of Dreams) | Πρώτη προβολή: 10-10-2019
Πάρις Μνηματίδης
2019-10-20
Η βιωματικότητα των όσων αφηγούνται ανεβάζει την αξία του συνόλου και καθιστά τον χαρακτήρα του προσωπικό, σαν μια συλλογική εξομολόγηση εκ μέρους του σκηνοθέτη και των ατόμων από τα οποία παίρνει συνέντευξη, η οποία αποκτά θεραπευτική σημασία όσο προχωρά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Θέματα παγκόσμια που ο Γκουζμάν παρουσιάζει με έναν υπέροχο, συναρπαστικό, τοποθετημένο πάντα στο πλευρό του ανθρώπου, της δικαιοσύνης και της αληθινής ελευθερίας, τρόπο.
Στράτος Κερσανίδης
Ο ευφυής αυτός σκηνοθέτης και ερευνητής της ιστορίας, προσεγγίζει το φυσικό τοπίο της Χιλής, με τρόπο ποιητικό και βαθιά πολιτικό, συνδέοντας τον άνθρωπο με τη φύση και την Ιστορία, σε ένα αδιαίρετο και αλληλοεξαρτούμενο σύνολο.
Τάσος Ντερτιλής
Μετά το «Νοσταλγώντας το Φως» και το «Μαργαριταρένιο Κουμπί», ο σπουδαίος Χιλιανός ντοκιμαντερίστας Πατρίσιο Γκουζμάν ολοκληρώνει εδώ την τριλογία της ιστορικής μνήμης για την πολύπαθη Χιλή.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Η οροσειρά, ατέρμονη και απαλλαγμένη από την έννοια της μίας και μοναδικής κορυφής, μοιάζει με κυλιόμενο όνειρο που βλέπεις με ορθάνοιχτα μάτια. Και αφήνει το τελικό επιμύθιο μια ψιθυριστής κραυγής. Η Χιλή του Γκουσμάν, μια απέθαντη ψυχή καταδικασμένη σε μόνιμα γεράματα, χωρίς το απάγκιο της παιδικής ηλικίας. Η αθωότητα νικημένη από τη βία της Ιστορίας.
Έλενα Στάικου
Αυτό ακριβώς άλλωστε φαίνεται να είναι και ο σκοπός του Guzman με αυτά τα ποιητικά ντοκιμαντέρ: μπορεί η ίδια η γή να διαγράφει με τον χρόνο την ιστορική μνήμη, αλλά πάντα μένει ανεξίτηλη στα εδάφη της και στις καρδιές των ανθρώπων της. Σταδιακά, οι κατεπνιγμένες μνήμες του παρελθόντος ανασύρονται και η Χιλή αρχίζει να θυμάται.
Τάσος Μελεμενίδης
2019-10-16
Με τις μαρτυρίες που παρουσιάζει, ο Γκουσμάν αποκαλύπτει μια κοινωνία που μοιάζει με εφιάλτη και πλέον δεν αναγνωρίζεται ούτε από τα βουνά της ούτε, φυσικά, από τον ίδιο, δικαιολογώντας ξεκάθαρα την αποστροφή που νιώθει για όλα όσα λάτρεψε στα νεανικά του χρόνια.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2019-10-18
Αν έχεις παρακολουθήσει τις έτερες δύο ταινίες, τότε το κινηματογραφικό εισιτήριο γι' αυτήν είναι μονόδρομος, καθώς μάλιστα είναι μάλλον και η πιο σωστά ισορροπημένη από τις τρεις. Αν δεν είσαι του «φεστιβαλικού» ντοκιμαντέρ, κάνε υπομονή με το πρώτο, λυρικό του μέρος και θα αποζημιωθείς με ένα γερό ιστορικό «χαστούκι» στο δεύτερο, με μια σειρά από αμείλικτα σκληρές εικόνες και δύσκολες αφηγήσεις. Αν, πάλι, είσαι της ιδεολογίας του «κι εμείς στη δικτατορία περνάγαμε καλύτερα», μάλλον θα σε δυσαρεστήσει...
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Υπέροχη δουλειά για μια φορά ακόμα από τον ευαίσθητο Πατρίσιο Γκουζμάν. Μην το χάσετε, ο δροσερός αέρας των Άνδεων είναι βάλσαμο στο κινηματογραφικό τοπίο.
Μίλτος Τόσκας
Πλησιάζοντας πλέον τα ογδόντα του χρόνια ο Χιλιάνος "ποιητής" δημιουργεί μία βαθιά πολιτική ταινία, ένα αφοπλιστικό ντοκιμαντέρ για την μοίρα των ανθρώπων και τη δύναμη της φύσης, που αργά ή γρήγορα θα μιλήσει και τότε θα είναι πολύ αργά για όλους μας.
vandimir
Προσωπικά μου άρεσε κάπως λιγότερο από την πρώτη τουλάχιστον ταινία της τριλογίας, την εξαιρετική και ευρηματική "Νοσταλγία του Φωτός", ίσως επειδή ο Guzman το κάνει για 3η φορά (είναι και 78 ετών), ίσως επειδή είναι περισσότερο προσκολλημένος στο πολιτικό μέρος (δίχως, επαναλαμβάνω, να του λείπει η ποίηση).
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η «Οροσειρά των ονείρων» είναι ένα νοσταλγικό γράμμα και μαζί μια πονεμένη ιστορία για ένα τόπο που ελάχιστα πλέον αναγνωρίζει αλλά παραμένει το σημείο αφετηρίας της ζωής και φυσικά της τόσο σπάνιας καριέρας του κορυφαίου εκπρόσωπου του ποιητικού και του πολιτικού σινεμά τεκμηρίωσης της Λατινικής Αμερικής.
Ιάκωβος Γωγάκης
2019-10-04
Το όραμα του Γκουσμάν είναι η "μεταφορική" σύνδεση της πολιτικής ταυτότητας της Χιλής με το σύμπαν, τη γεωλογία και με τους μύθους της. Η ιδέα του είναι εξαιρετική και πρωτόγνωρη στο χώρο του κινηματογράφου. Οι ρωγμές των βουνών μας μεταφέρουν συνειρμικά στις κοινωνικές ρωγμές του 21ου αιώνα στη Χιλή.
Χρήστος Μήτσης
2019-10-14
Μετά τα «Νοσταλγώντας το Φως» και «Το Μαργαριταρένιο Κουμπί», ο κορυφαίος ντοκιμαντερίστας Πατρίσιο Γκουσμάν ολοκληρώνει την τριλογία του πάνω στη σχέση του χρόνου και του φυσικού τοπίου με τη φιλοσοφία και την πολιτική.
Άντα Δαλιάκα
2019-10-12
Το τρίτο είναι και το λιγότερο εντυπωσιακό κεφάλαιο του τρίπτυχου, περιορισμένο σημαντικά στο σκεπτικό του (ο Γκουζμάν εκθέτει την προσωπική του άποψη ανατρέχοντας στις βιωματικές του μνήμες με επικριτική στάση απέναντι στους αμνησιακούς ομοεθνείς του) ενώ η επαναλαμβανόμενη χρήση των αεροφωτογραφιών – επιβλητική μεν – δεν αρκεί για να δώσει μια ικανοποιητικά αλληγορική διάσταση στη σύγχρονη πραγματικότητα του μητροπολιτικού Σαντιάγκο κατά πως υπαγορεύει το στυλ της αφήγησης.
Νεκτάριος Σάκκας
2019-10-10
Ο κορυφαίος ντοκιμαντερίστας Πατρίσιο Γκουσμάν κλείνει με ένα αμιγώς προσωπικό φιλμ μια σπάνιας σύλληψης τριλογία («Νοσταλγώντας το Φως», «Μαργαριταρένιο Κουμπί») ολοκληρώνοντας την μοναδική περιήγηση στη χώρα καταγωγής του, κατά την οποία ψηλάφησε μέσα από το ατάραχο φίλτρο της άχρονης Φύσης τις ανοιχτές πληγές που άφησε στη Χιλή η δικτατορία του Πινοσέτ.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2019-10-08
Περισσότερο προσωπικός από ποτέ άλλοτε, κλείνει τη τριλογία με μια αισιόδοξη ματιά καθώς θέλει να ελπίζει πως η Χιλή θα ξαναβρεί τον νεανικό της ενθουσιασμό, αναγεννημένη από τις στάχτες, φτάνει να σταματήσει να αρνείται να κοιτάξει κατάματα τα όσα συνέβησαν στο οδυνηρό ιστορικό παρελθόν της.
Λήδα Γαλανού
2019-10-06
,,,ο Πατρίσιο Γκουσμάν με τη νέα ταινία του και κάνει, για άλλη μια φορά, τη φωνή της Χιλής ν' ακουστεί, πιο δυνατά και πιο θλιμμένα από ποτέ.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο Γκουσμάν έχει εξαντλήσει το αντιδικτατορικό θέμα του στις δύο προηγούμενες ταινίες και αυτή τη φορά δεν προσθέτει κάτι καινούργιο.
