Συνώνυμα(2019)
(Synonymes) | Πρώτη προβολή: 17-10-2019
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
...μια ταινία, που συνδυάζει στοιχεία της γαλλικής νουβέλ βαγκ (ιδιαίτερα του Γκοντάρ) με εκείνα του εμπορικού αμερικανικού κινηματογράφου...
Αχιλλέας Βασιλείου
2019-10-20
Σκηνοθεσία, σενάριο διαλόγων και σκηνών, το Παρίσι χωρισμένο στις δύο πλευρές του και μια ταινία που αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο δυνατό και κινηματογραφικό τρόπο το αδιέξοδο ενός νέου στην αναζήτηση του για το που ανήκει.
Στράτος Κερσανίδης
Ταινία η οποία ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, ένα τολμηρό φιλμ από το Ισραήλ το οποίο κέρδισε δίκαια τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Μίλτος Τόσκας
Ένα ιδιαίτερο τρίγωνο, που θυμίζει ήρωες της Νουβέλ Βανγκ. Ένας "Τζόκερ" των φτωχών. Ένα ακόμα ψυχολογικό θρίλερ, που ολοκληρώνεται με το σχήμα του κύκλου. Ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό.
Μαρία Γαβαλά
Αυθεντικός, διαυγής, σύνθετος κινηματογράφος πάνω στο λεξικό και τη γραμματική της επικοινωνίας και της επιβίωσης, της τόλμης για ελευθερία και δικαίωμα στην επαν-εφεύρεση της ζωής, των διαψεύσεων και της απογοήτευσης.
Γιάννης Πατλάκας
Το Synonymes είναι μία ταινία γεμάτη συμβολισμούς, σοβαρή και δραματική, αλλά ταυτόχρονα με χιούμορ, γεμάτη εμπειρίες από την πραγματική ιστορία του ίδιου του σκηνοθέτη, όντας τελικά μία εμβληματική ταινία στο να παρουσιάσει το πως είναι να ζει κάποιος σε ξένη χώρα με τα θετικά και τα αρνητικά του, όντας ταυτόχρονα και μια γροθιά στον εθνικισμό και τον πολεμοχαρή υποκουλτούρα στην οποία αυτός οδηγεί.
Ελένη Ουλάνη
Μια σπουδή στο ερώτημα της πατρίδας και της εθνικής ταυτότητας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Πρόκειται για μια καθαρά σινεφίλ δημιουργία η οποία επιδέχεται πολλές διαφορετικές αναγνώσεις. Για ένα πολυεπίπεδο φιλμ με το οποίο δεν ξεμπερδεύει έτσι εύκολα με τη μία κανείς.
Τάσος Μελεμενίδης
Με τις σχεδόν ερασιτεχνικές λήψεις που παραπέμπουν σε found footage μέσα στην πόλη να διαδέχονται τα πολύ πιο επιμελώς οριοθετημένα κάδρα σε κλειστούς χώρους αλλά και την ελλειπτική αφήγηση να αφήνει υπονοούμενα και απορίες για το αν παρακολουθούμε την ιστορία γραμμικά, ο Λαπίντ αιχμαλωτίζει την ταραχή ενός νέου που οραματίστηκε την ουτοπία και νιώθει πως αυτή ολοένα και απομακρύνεται από τον ορίζοντά του.
Λουκάς Κατσίκας
2019-10-18
Η δίκαια Χρυσή Άρκτος του 69ου Φεστιβάλ Βερολίνου απονεμήθηκε σε μια αντισυμβατική ταινία που βρίθει ιδεών, παίρνει ρίσκα, συστήνει έναν πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό-αποκάλυψη και ανήκει σε εκείνα ακριβώς τα φιλμ που δικαιολογούν με το παραπάνω τα μεγάλα βραβεία που κερδίζουν.
Έλενα Στάικου
2019-10-16
Η έννοια της ταυτότητας, τα βιώματα του πολέμου, το ιστορικό παρελθόν, τα κοινωνικά χάσματα συντίθενται και εκτυλίσσονται σε ένα γκονταρικό πνεύμα, που φυσικά θίγουν θέματα διαχρονικά και τόσο επίκαιρα.
Χρήστος Μήτσης
2019-10-14
Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο για μια σπαρακτική κραυγή υπαρξιακής απόγνωσης, η οποία, αν και αφηγηματικά επιτηδευμένη, είναι γεμάτη κινηματογραφική ένταση κι ερμηνευτικό πάθος.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-10-12
Πρόκειται είναι ένα ιδιότυπο, αιχμηρό και γεμάτο τολμηρές, ριζοσπαστικές ιδέες φιλμ που χτίζεται πάνω σε έναν ατίθασο χαρακτήρα ο οποίος μοιάζει να έρχεται από τη Νουβέλ Βαγκ του '60.
Πάρις Μνηματίδης
2019-10-10
Σε γενικές γραμμές πρόκειται για σινεμά που έχει πολύ καλά συνειδητοποιημένες φιλοδοξίες και που αρθρώνει λόγο αιχμηρό, ο οποίος διαχρονικά είναι αναγκαίος σε όλες τις μορφές τέχνης.
Έφη Καραχάλιου
Το σύνολο της ταινίας βασίζεται στην ερμηνευτική ικανότητα του πρωτοεμφανιζόμενου Tom Mercier, που όντας και ο ίδιος μετανάστης από το Ισραήλ αποπνέει αυθεντικότητα και ειλικρίνεια.
Dimitris Dx
Στο τέλος παρέμεινα μάλλον απαθής, ίσως και ζαλισμένος από τις συνεχείς στροφές της ιστορίας γύρω από τον εαυτό της. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες εξαιρετικές σκηνές, όπως η ανάγνωση του Γαλλικού εθνικού ύμνου σε μια τάξη διδασκαλίας μεταναστών.
Άντα Δαλιάκα
Το σενάριο βρίθει από φιλόδοξες ιδέες, αλλά η επιλογή της ψυχρής φόρμας και ταυτοχρόνως της πομπώδους οπτικής σημειολογίας «κλοτσούν» διαρκώς τον θεατή έξω από την αφήγηση, σε ένα στόρι που θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον αν τουλάχιστον αφορούσε μια ξεκάθαρη σύγχρονη εκδοχή του «Ζιλ και Τζιμ», μέσα από την οποία η αστική, πολιτικοκοινωνική οδύσσεια του κεντρικού χαρακτήρα θα γινόταν και ψυχή της ιστορίας.
Βαρβάρα Κοντονή
2019-10-06
Αν έχεις μπει στο νόημα για το τι ακριβώς να περιμένεις, τότε το πιο πιθανό είναι να φύγεις ικανοποιημένος, αν όχι και προβληματισμένος ακόμη από την αίθουσα. Αν, πάλι, αποφασίσεις να τσεκάρεις την ταινία γιατί βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου, να σε ενημερώσω πως αυτός είναι ο λάθος τρόπος σκέψης...
Ρεγγίνα Ζερβού
Η πτώση από τον ευρωπαϊκό παράδεισο, η απομάγευση της ξενιτιάς θα έρθει κάπως απότομα. Ενώ ο χαρακτήρας του Γιοάβ χτίζεται σιγά –σιγά, πόντο – πόντο, πλάνο – πλάνο, στο τέλος μοιάζει λες και σκηνοθέτης και σεναριογράφος βιάζονται να τελειώσουν την ιστορία, με μια σύγκρουση που είχε προηγουμένως δουλευτεί μόνο μέσα στο μυαλό του Γιοάβ. Και τον αφήνουν πάλι μόνο και αβοήθητο, όπως στην αρχή. Μόνο που τώρα είναι και απίστευτα οργισμένος. Με τους άλλους, με τους Γάλλους, με τον ίδιο του τον εαυτό;
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-10-08
Διακρίνεται από αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία και σου προκαλεί την περιέργεια χωρίς ακριβώς να ξέρεις τον λόγο.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Το Παρίσι με την υπέροχη φωτογραφία και τη γοητεία των ανθρώπων που παίζουν και με τα διαρκή κενά τα οποία δίνουν κίνητρο για να καταλάβουμε κάποτε τι γίνεται, καταλήγουν σε κάτι που σε ένα βαθμό γοητεύει. Όμως κι από ένα βαθμό και μετά κάλλιστα προκαλεί κι αμηχανία και αναρωτιέσαι «και τώρα τι ήταν αυτό που είδα;». Κυρίως, τι γυρεύει από τη ζωή αυτός ο άνθρωπος; Τα έχει με το Ισραήλ ή με τον εαυτό του;
Κώστας Ζαλίγκας
Εκτός από την αρχική, γενική ιδέα που έχει ενδιαφέρον, από την εκτέλεσή της απουσιάζει η στόχευση και η συνοχή, ενώ η μονόπαντη ερμηνεία του Τομ Μερσιέ, αν και έντονα σωματική, καταλήγει κουραστική.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-10-04
Η ταινία του Ναντάβ Λαπίντ που κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2019, είναι πλούσια σε ιδέες και φιλοδοξία, μα δυστυχώς καταλήγει κούφια, βαρετή, προφανής κι επαναλαμβανόμενη.
Παύλος Θ. Κάγιος
Δυνατό θέμα που η σκηνοθεσία του Ναντάβ Λαπίντ το περιχαρακώνει σ' ένα μικρού διαμετρήματος σενάριο που γίνεται γραφικό.
Λήδα Γαλανού
Μια ταινία που ισοπεδώνεται κάτω από τον ναρκισσισμό και μια ανεξήγητη υπεροψία του δημιουργού της και μπλέκει την επίφαση της πολιτικής σκέψης (για το ανήκειν, την εθνική ταυτότητα, την αυτοδιάθεση) με μια υποκρισία και μια μπαναλιτέ...
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Η ταινία είναι αμετροεπής, μπερδεμένη, ασαφής, άνιση, χωρίς κέντρο βάρους, χωρίς αφηγηματική συνέπεια, χωρίς ίντριγκα, χωρίς να παρέχει στον θεατή τη δυνατότητα να «συμμετέχει» ή να ταυτιστεί.
