Τρεις Αδελφές(2019)
(Kiz Kardesler / A Tale of Three Sisters) | Πρώτη προβολή: 19-12-2019
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-12-20
Ο Άλπερ αφηγείται με ένα ήρεμο, ράθυμο τόνο την ιστορία του, συνδυάζοντας με ισορροπία το χιούμορ με το δράμα, προσπαθώντας να σκιτσάρει με ειλικρίνεια και χωρίς να τους κρίνει τους διάφορους χαρακτήρες του (κανένας δεν είναι εντελώς καλός ή εντελώς κακός)...
Απόστολος Κίτσος
Ο Αλπέρ καταφέρνει με τον υπνωτιστικό αφηγηματικό ρυθμό του και τα πολύ εύστοχα καδραρίσματα ενός μαγευτικά άγριου τοπίου (χωρίς να αποφεύγει αρκετή κατά διαστήματα φλυαρία στους διαλόγους του), να σε απορροφήσει, να σε εντάξει στην δραματουργία του και να σε οδηγήσει στο αναπόφευκτο δράμα.
Τάσος Ντερτιλής
Ένα ηθογράφημα της καθ' ημάς Ανατολής, γεμάτο σοφία, νωχελική δύναμη αλλά και πλάγια πλην καυστική ματιά στις απαρχαιωμένες παραδόσεις μιας τεράστιας χώρας με σκληρή ταξική συγκρότηση.
Ελεάννα Μάνεση
Μια ταινία για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, τη λαχτάρα για μια καλύτερη ζωή, τη φυγή από ένα περιβάλλον που δεν σου προσφέρει τη δυνατότητα να ολοκληρωθείς ως προσωπικότητα. Αξίζει να διαθέσετε χρόνο για να τη δείτε.
Στράτος Κερσανίδης
Παρά την όποια θεατρικότητα σε κάποια σημεία, ο αφηγηματικός ρυθμός του Εμίν Αλπέρ, απορροφά το θεατή, τον κάνει μέρος της δραματουργίας και τον οδηγεί στο αναπόφευκτο δράμα το οποίο έρχεται για να κλείσει ένα επεισόδιο του κύκλου της ζωής και να αρχίσει το επόμενο μαζί με το φρέσκο χιόνι που θα πέσει.
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
2019-12-18
Με διαρκείς σεξουαλικές αναφορές να μη μας αφήνουν ποτέ να ξεχνάμε την κοινωνική ισχύ του φαλλού ως πλαίσιο εντός του οποίου περιφέρονται οι χαρακτήρες μας, το φιλμ είναι κυνικό και ευαίσθητο, αστείο και ψυχολογικά βάναυσο, πεσιμιστικό όσο και ονειροπόλο. Αξίζει και τη θέαση και τη συζήτηση.
Κώστας Ζαλίγκας
Η πατριαρχία, ο ανταγωνισμός, η δίψα για μια καλύτερη ζωή έξω από τα όρια του χωριού, η έλλειψη σεβασμού στον διπλανό, οι αναχρονιστικές αντιλήψεις, είναι όλα θέματα που θίγονται με επάρκεια, εκτενώς και με μεγάλο ενδιαφέρον από τον Εμίν Αλπέρ που έχει εκμεταλλευθεί επίσης πλήρως το ορεινό τοπίο, όπως όφειλε άλλωστε.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
«Οι τρεις Αδελφές», άλλοτε λειτουργούν σοκαριστικά στις αισθήσεις του θεατή και άλλοτε σαν ηρωίδες σκοτεινού παραμυθιού. Το σημαντικό είναι, πως το τοπίο και η ιδιοσυγκρασία των σύγχρονων ανθρώπων με τις λογής δεισιδαιμονίες στην σκληρή, αλλά πανέμορφη, ορεινή φύση είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές της ταινίας. Απολαύστε την!
Χάρης Αναγνωστάκης
Μια όχι και τόσο εύκολη ταινία, που διαθέτει δυνατά πλάνα από το φυσικό άγριο τοπίο της ορεινής Τουρκίας και τρεις συμπαθέστατες ηρωίδες, που ίσως θα μπορούσαν σε οποιοιδήποτε απομακρυσμένο ορεινό χωριό του κόσμου.
Τάσος Μελεμενίδης
Ο σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ κοιτά με τρυφερότητα τις ηρωίδες του και τον διπλό εγκλωβισμό τους (σε πόλη και χωριό) και θίγει τα ζητήματα αυτά χωρίς να καταφεύγει στην ευκολία της καταγγελίας.
Μάνος Θηραίος
Πέραν των φροντισμένων ερμηνειών (στα μάτια μου ξεχώρισε ιδιαίτερα ο Μουφίτ Καγιατσάν, στον ρόλο του συζύγου της μεγάλης κόρης, ο οποίος παίζει με μια ζωώδη δύναμη και αφέλεια) και της πολύ προσεγμένης παραγωγής, οι "Τρεις αδερφές" αποτελούν και ένα μάθημα εθνικής κινηματογραφίας που δεν γίνεται ούτε κιτς ούτε γραφική.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η εικόνα, και η συνθήκη που εντυπωσιακά έχει δομήσει ο Αλπέρ ως όχημα της ιστορίας του, μιλούν από μόνες τους. Μια ταινία που πραγματικά αξίζει της προσοχής.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
Σ' αυτήν την αναχρονιστική πατριαρχική επέλαση, οι γυναίκες θα αντισταθούν και εκεί βρίσκεται η αξία τούτης της αργής μεν στην διαδρομή της αλλά ουσιαστικής ταινίας που απαιτεί την προσοχή μας στις λεπτομέρειες χάρη στις οποίες το σύνολο είναι συμπαγές και πυκνό.
Άγγελος Πολύδωρος
Μια ταινία για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τη λαχτάρα για ένα διέξοδο, τη φυγή από ένα περιβάλλον που θεωρείς ότι δεν σε αντιπροσωπεύει, την επιθυμία για κάποια αλλαγή στη ζωή σου.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ένα δράμα, στο οποίο ο θεατής δεν πλήττει ποτέ, δεν έχει απεριόριστο μάκρος, δεν υπάρχουν κενά και σιωπές, αντιθέτως υπάρχει ικανότατη δραματουργική αφήγηση και καλά δουλεμένος κινηματογράφος.
Πόλυ Λυκούργου
2019-12-08
Μία σημαντική, αν και άνιση, ταινία που σε στιγμές παραδίδεται στη φλυαρία. Οι τρεις αδελφές του Αλπέρ όμως έχουν λόγο σ' έναν απαραίτητο διάλογο. Μία σύγχρονη ματιά στη θέση της γυναίκας στην ξεχασμένη Ανατολία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-12-12
Δριμύ κατηγορώ για τους παραδοσιακούς πατριαρχικούς μηχανισμούς εξουσίας, εύστοχο σχόλιο για την κλειστή κοινωνία, ανάδειξη του γυναικείου μεγαλείου με μια σειρά επεισοδίων που πηγαινοέρχονται από το γέλιο στο δάκρυ αλλά και μια καταπληκτική ερωτική σκηνή, που αναδεικνύει όλη τη δίψα για ζωή των ασυμβίβαστων ηρωίδων, με όχημα το κλασικό έργο του Τσέχοφ.
Άντα Δαλιάκα
2019-12-14
Ενα ειδυλλιακό τοπίο μετατρέπεται εναλλάξ από ονειρικός τόπος σε φυλακή-εφιάλτη όπου το έγκλημα και η τιμωρία επαναλαμβάνονται με διαφορετικές αφορμές σε τρία αφηγηματικά κεφάλαια μέσα στα οποία η κόντρα ανάμεσα στην ατομική και συλλογική συνείδηση της Τουρκίας του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος μετατρέπεται σε πραγματικό θρίλερ.
Χρήστος Μήτσης
2019-12-16
Ο Τσέχοφ δίνει την ιδέα για το χρονικό μιας προαναγγελθείσας τραγωδίας, δεμένης με το μαγευτικά άγριο τοπίο και τους αποκλεισμένους σ' αυτό κατοίκους του.
Λήδα Γαλανού
2019-12-10
Με εκπληκτικές ερμηνείες και πρόσωπα που μένουν αξέχαστα, με μια δόση παρα-δουλεμένου σεναρίου στις κυκλικές επαναλήψεις και στη δραματικότητά του, το φιλμ, χαρακτηριστικά αναγωγικό και πανέμορφο, τέμνει το χτες και το σήμερα της εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας, με πρωτοτυπία και μια αλλόκοτη δύναμη.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Αρκετά θεατρική και φλύαρη σε σημεία, καταφέρνει ωστόσο να κάνει ένα διεισδυτικό σχόλιο πάνω στη ταξική διάσταση της γυναικείας καταπίεσης με άμεσο τρόπο και χωρίς να της λείπουν κάποιες σουρεαλιστικές πινελιές.
Πάνος Γκένας
2019-12-06
Ο Τούρκος σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ αφηγείται το «A Tale of Three Sisters» και ανοίγει αυλαία στην ενδοχώρα της πατρίδας του με ένα θεατρικό και σε στιγμές παραμυθένιο, ρουστίκ δράμα.
Γιώργος Νυκταράκης
2019-12-04
Μια ταινία η οποία απευθύνεται σε ένα ιδιαίτερα εξοικειωμένο κινηματογραφικά κοινό, χωρίς όμως να πετυχαίνει να διαφοροποιηθεί σεναριακά και να δώσει ένα πληρέστερο κοινωνικό αποτύπωμα.
Νίκος Παλάτος
2019-12-02
Καθαρόαιμο φεστιβαλικό art-house, ελαφρώς πιο συμπαγές από το προηγούμενο φιλμ του Εμίν Αλπέρ, που είναι καταδικασμένο να αφορά μονάχα τους λίγους γνώστες της δουλειάς του Τούρκου σκηνοθέτη ή έστω όσους οσμίζονται πως αυτός αποτελεί τον διάδοχο του «δασκάλου» Τζεϊλάν.
