Και Μετά Χορέψαμε(2019)
(And Then We Danced) | Πρώτη προβολή: 26-12-2019
Ελένη Ουλάνη
Βαθιά τρυφερό και αληθινό, το And Then We Danced στρέφει τα βλέμματά μας σε μια πραγματικότητα που έρχεται μεν από τη Γεωργία αλλά είναι τόσο γνώριμη και επιδραστική.
kazanipouvrazei
Μετρημένη δραματική απογείωση και αυθεντικές ερμηνείες, σε ένα φιλμ που λικνίζεται επιδέξια ανάμεσα στη πολιτική, την δύσκολη ενηλικίωση και τη τρυφερότητα. Το συγκινητικό φινάλε, αν και στενάχωρο, προσφέρει λύτρωση, κουράγιο και ομορφιά.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-12-20
Αν και η ταινία εμπίπτει εύκολα στην κατηγορία του γκέι δραματικού ρομάντσου, είναι κάτι περισσότερο από την ενηλικίωση ενός καταπιεσμένου νέου σε ένα κλισέ, ασφυκτικό περιβάλλον, δηλαδή το flip-side της ανοιχτόμυαλης, ηλιόλουστης «κοινωνίας» που έδωσε φτερά στον έρωτα του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου». Προσκαλεί (και προκαλεί) τον προβληματισμό για την εσφαλμένη ταύτιση της παράδοσης με τη συντήρηση.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Ακίν χρησιμοποιεί το χορό και τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δυο νεαρούς χορευτές, για να σχολιάσει τη γενικότερη κοινωνική κατάσταση σε μια αυστηρά συντηρητική χώρα όπου η διαφορετικότητα στο σεξ θεωρείται ακόμη παράπτωμα (φτάνει να ακούσουμε το χλευασμό με τον οποίο οι άνθρωποι, ακόμη και μιας υποτιθέμενης ανώτερης κουλτούρας αντιμετωπίζουν τους γκέι).
Τάσος Ντερτιλής
Ένα «κρυμμένο» μελαγχολικό και γεμάτο υπόκωφη ένταση gay romance από τη Γεωργία...
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος στη λίστα των σχεδόν 60 ταινιών που είχαμε για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία και την ξεχώρισα επειδή με τόσο ευαίσθητο τρόπο έφτιαχνε μια ιστορία που αγγίζει αλλά κυρίως εμπνεόταν κι από μια παράδοση που μας είναι άγνωστη και που μπορεί ο κάθε θεατής να αναλογιστεί και τις παραδόσεις τι σημαίνουν και πόσο περιοριστικές γίνονται όταν κάποια άτομα πάνε να σπάσουν αυτούς τους νόμους.
Λήδα Γαλανού
Εθιστικοί νέοι ηθοποιοί, μια κουλτούρα λίγο γνωστή, ένα κοινωνικό σχόλιο διατυπωμένο με διακριτικότητα αλλά κι αιχμή, κυρίως ένας εφηβικός ενθουσιασμός για το πρωτόγνωρο ενός αγγίγματος, ενός πρώτου φιλιού και μια φλογερή ενέργεια που διαπερνά το κάθε λεπτό ποτίζουν μια ταινία που σε κρατά σφιχτά από το χέρι σε κάθε της βήμα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-12-06
Όχι ακριβώς πρωτότυπο και σίγουρα όχι απρόβλεπτο, το φιλμ έχει ωστόσο έναν ενδιαφέροντα τρόπο να χρησιμοποιεί τον χορό ως επέκταση της συναισθηματικής κατάστασης των ηρώων του.
Κώστας Ζαλίγκας
2019-12-16
Οι επιθυμίες του Μεράμπ θα τον ωθήσουν να αμφισβητήσει το συντηρητικό κοινωνικό περιβάλλον του και να τα ρισκάρει όλα. Θέλοντας να σχολιάσει την πολιτική κατάσταση και τα παραδοσιακά στερεότυπα της χώρας του, ο γεωργιανής καταγωγής Λεβάν Ακίν επικεντρώνει ακριβώς στη φάση που ο νεαρός Μεράμπ περνάει στην ενηλικίωση και εκφράζει αυτό που επιμελώς κρύβει μέσα του. Τελικός προορισμός η ελευθερία.
Χρήστος Μήτσης
2019-12-18
Πλήθος φεστιβαλικών βραβείων για μια ευαίσθητη ιστορία ενηλικίωσης που συνδυάζει την αναζήτηση ερωτικής ταυτότητας με τη σχέση κομφορμισμού και πολιτιστικής παράδοσης.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
2019-12-08
Η σκληρή παράδοση της Ανατολής και η δυτική, «φορεμένη» κουλτούρα σε ένα φτωχό έθνος συγκρούονται στην ταινία με φόντο τον απαγορευμένο, ομοφυλοφιλικό έρωτα δυο νέων. Αν και είναι χιλιοειπωμένο το θέμα, η οπτική του Λεβάν Ακίν είναι ευαίσθητη και συνάμα αντιδραστική.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-12-14
Μια οργίλη ματιά πάνω στον παρωχημένο πατριωτισμό μιας χώρας που βιώνει πρωτοφανή κρίση ταυτότητας και αξιών, προάγοντας την «γεωργιανή αρρενωπότητα» κόντρα σε κάθε φωνή αμφισβήτησης.
Πάρις Μνηματίδης
2019-12-12
Σε μια δεκαετία που οι LGBT αφηγήσεις έχουν σε γενικές γραμμές ξεφύγει εντελώς από το στρατόπεδο του ταμπού, ίσως κάποιος να αναζητά περισσότερο πλέον την ανανέωση και το καινούριο σε αυτό το κύμα, κάτι που δεν συμβαίνει τόσο εδώ. Όσοι όμως ψάχνουν για συναισθηματική ειλικρίνεια, αμεσότητα κι εναλλαγή γλυκού και πικρού, βρίσκονται στο σωστό μέρος.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-12-10
Ο Ακίν κινηματογραφεί με ζωντάνια κι αυθεντικότητα τον κόσμο και την ατμόσφαιρα μιας εν πολλοίς ανεξερεύνητης κοινωνίας και οι δυο νεαροί πρωταγωνιστές μεταμορφώνουν τους χαρακτήρες τους σε ένα από τα πλέον ακαταμάχητα ρομαντικά ζευγάρια που είδαμε στην οθόνη τα τελευταία χρόνια, θυμίζοντας σχεδόν την ομορφιά και την συγκίνηση που νιώσαμε πρόσφατα για τον έρωτα του Ελιο και του Ολιβερ στο «Να Με Φωνάζεις Με Τ' Ονομά Σου».
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Πραγματικά όμορφη ταινία, με κάποιους σχηματικούς χαρακτήρες η αλήθεια είναι και κάποιες προκάτ σκηνές, που θα μπορούσαν να δουλευτούν καλύτερα φαντάζομαι.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-12-04
Στην ουσία η νευρική και αεικίνητη αυτή ταινία, χρησιμοποιεί τον χορό ως όχημα για να μιλήσει για την αμφισβήτηση των «συντηρητικών ταμπού» και την γοητεία του ρίσκου, όταν κάποιος νοιώθει σίγουρος για τις ικανότητές του απέναντι σε αυτό που αγαπά.
Βαρβάρα Κοντονή
2019-12-02
Αν σου αρέσουν τα ανεξάρτητα δράματα με καλές ερμηνείες, τότε τούτο εδώ σίγουρα δεν θα σε αφήσει αδιάφορο, από τη στιγμή μάλιστα που διαθέτει και μια κάποια γοητεία σε επίπεδο σκηνοθεσίας (και φωτογραφίας ακόμη), με τη σεκάνς όπου η κάμερα ακολουθεί τον Μεράμπ από δωμάτιο σε δωμάτιο και τελικά έξω από το σπίτι, να αποτελεί μία από τις καλύτερες (χωρίς υπερβολές) κινηματογραφικές στιγμές του 2019! Σπουδαίος ο Γκελμπακιανί στον ρόλο του Μεράμπ, «σηκώνει» όλο το φιλμ πάνω του και το κάνει με τόσο υπέροχο τρόπο.
nicolas1810
Συμπαθές χομοσέξουαλ ντράμα με υπέροχη πολύχρωμη φωτογραφία...
