Ένα Ψηλό Κορίτσι(2019)
(Dylda / Beanpole) | Πρώτη προβολή: 09-01-2020
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2020-01-20
Μια κινηματογραφική εμπειρία σπάνιας έντασης και σωματικού σχεδόν αντίκτυπου.
Άντα Δαλιάκα
Με μια συγκεκριμένη φωτογραφική παλέτα που περιγράφει σε έντονα κόκκινα, πράσινα και σκουρόχρωμα χρώματα την ειρηνική, «ζωντανή» εξωτερική υφή των σφιχτοκαδραρισμένων χώρων σε αντίθεση με τον εκφρασμένο έντονα πόνο των ηρώων, πετυχαίνει από το πρώτο κιόλας 15λεπτο της ταινίας να γραπώσει τις αισθήσεις και να μεταδώσει την αγωνία της επιβίωσης και επώδυνης συμμετοχής σε μια πολλαπλώς πληγωμένη κοινωνία.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
Πρωτότυπο, σοκαριστικό και πολυεπίπεδο ψυχογράφημα δύο γυναικών σε απόγνωση, μια αφοπλιστική ματιά στον κυνισμό και στη ματαιότητα που κυριάρχησαν στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ένα φιλμ που συγκινεί με τον φευγαλέο λυρισμό του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Το να στήσεις έναν διάλογο ανάμεσα στο εσωτερικό και στο αόρατο, με απτές και γλαφυρές ανθρώπινες παρουσίες, και μάλιστα με μια τόσο καθαρή και αποκαλυπτική ματιά στον γυναικείο ψυχισμό, δεν είναι εύκολη υπόθεση, ούτε σύμπτωση.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Με λεπτότητα, με ποιητική διάθεση, με ωραία, μεγάλης διάρκειας πλάνα, και μια κάμερα που επιμένει στα πρόσωπα και τις λεπτομέρειές τους, ο σκηνοθέτης καταγράφει τη ψυχολογική κατάσταση που περνάνε τα πρόσωπά του (είτε αυτή είναι η ηρωίδα του, είτε η Μάσια, είτε οι ασθενείς στο θάλαμο όπου κινούνται και βοηθάνε οι δυο γυναίκες).
Αχιλλέας Βασιλείου
2020-01-14
Δύσκολο στην θέαση του λόγω διάρκειας αλλά και της συγκεκριμένης σχολής, το Beanpole αποτελεί μία από τις ωραιότερες αλλά ταυτόχρονα και πιο ιδιαίτερες ταινίες της φετινής χρονιάς και διεκδικεί επάξια μία θέση στην πεντάδα για το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας. Σπασίμπα!
Παναγιώτης Μπούγιας
2020-01-16
Η κάμερα του 28χρονου Μπαλάγκοφ – που παρέδωσε εκκωφαντικά διαπιστευτήρια με το μεστό, σκηνοθετικά εντυπωσιακό και πολιτικά ώριμο Closeness – επιτίθεται (σχεδόν) δίχως οίκτο στην χαραγμένη οδύνη (ή την βαθιά «απουσία», όταν εκείνα μοιάζουν να χάνονται) των προσώπων, βυθίζοντάς τα συγχρόνως σε έντονα χρώματα – λες κι οι σοβάδες (ακόμη κι όταν οι μπογιές στάζουν) ή τα πανωφόρια πασχίζουν με απόγνωση (και μια δική τους φωνή) να αναστήσουν (νεκρωμένες) αισθήσεις και ζωή και να σφουγγίσουν τον απλωμένο ζόφο και τη σκοτεινιά του ολέθρου και του θανάτου.
Στράτος Κερσανίδης
2020-01-18
Με υπαινικτική ματιά, ο Μπαλάγκοφ προσεγγίζει τους χαρακτήρες του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες κινούνται. Κινηματογραφεί άμεσα και διεισδυτικά, αναπαριστά την εποχή και την ατμόσφαιρα με τρόπο πειστικό και διαθέτει δύο εξαιρετικές πρωταγωνίστριες για τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Ο σκηνοθέτης με θαυμαστή διαύγεια και έναν αλλιώτικο εικαστικό λυρισμό υφαίνει έναν καλοδουλεμένο μύθο, υπέροχα ψυχοπλακωτικό, με τον οποίο ανατέμνει επιδέξια τον ψυχισμό της γυναικείας φύσης και στο αφήγημά του αυτό αποτυπώνει συγκλονιστικά ρεαλιστικά τον αντίκτυπο του πολέμου και της συνακόλουθης ισοπέδωσης.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ο Καντεμίρ Μπαλάγκοφ επιβεβαιώνει το ταλέντο του, επιστρέφοντας μετά το εξαιρετικό, φορμαλιστικά προκλητικό προ δύο ετών «Οι Δικοί Μας Άνθρωποι», χαρτογραφώντας και πάλι την διαδρομή λαών και ανθρώπων σε μια γκρεμισμένη ήπειρο, μέσα από το εξειδικευμένα αξιοπερίεργο στόρι μιας γυναίκας. Γεμίζει το κάδρο του με φωτεινά χρώματα αποτυπωμένα όμως μέσα από μια νεκρική ακινησία, σαν ζωή που έφυγε από το σώμα της ταινίας.
Σπύρος Δούκας
Είναι ένα σκληρό, απαισιόδοξο και απαιτητικό έργο χωρίς πολλές αχτίδες φωτός.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Η ματιά του Μπαλάγκοφ είναι διεισδυτική και ο σχολιασμός του καίριος σε μια ταινία που επίσης θαυμάζεις για την σκηνογραφική της αρτιότητα, αφού κάθε τι εδώ, από έναν ματωμένο επίδεσμο, μέχρι μια εφημερίδα της εποχής, είναι επιλεγμένο με σχολαστική φροντίδα και προσοχή ακόμα και στην πιο ασήμαντη λεπτομέρεια.
Τάσος Ντερτιλής
2020-01-12
Δυνατό και ανατρεπτικό δράμα για τη ζωή στο Λένινγκραντ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -υποβολή της Ρωσίας για το Όσκαρ Διεθνούς ταινίας.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
2020-01-10
Ο Μπαλάγκοφ σκιαγραφεί τόσο προσεκτικά τα ανθρώπινα ράκη, με όλη την σημασία της λέξης, τις σοκαρισμένες ψυχές τους και τα στρεσαρισμένα, ασυντόνιστα πιά μυαλά τους που σε πιάνει η καρδιά σου. Άλλωστε οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν παρελθόν με αυτό το κλειστό και απέραντα άβολο, είτε στα γραπτά, είτε στην μουσική, είτε στο σινεμά τους.
zerVo
Εξαιρουμένης της λογικής απορίας / κενού, αμέσως μετά το συμβάν που στιγματίζει το στόρι (δεν το αποκαλύπτω, αλλά δεν είναι και δύσκολο κανείς να το φανταστεί) όπου η αντίδραση στην σπαρακτική απώλεια δεν διαρκεί, ανεξήγητα, όποιον εφιάλτη κι αν αντάμωσαν οι δυο στο μέτωπο, ούτε τρία δευτερόλεπτα, το σενάριο έκτοτε δείχνει σφιχτοδεμένο και σωστά μελετημένο στις δόσεις δράματος και αγωνίας.
Λήδα Γαλανού
Ένα μεγαλειώδες, όσο και τραγικό, προφίλ της θέσης της γυναίκας στον πόλεμο – και συγκεκριμένα της Ρωσίδας στον Β΄ Παγκόσμιο, αλλά σίγουρα όχι μόνο – και γίνεται βίωμα ως μια σαρωτική αντιπολεμική ιστορία από την οποία θ' απέστρεφες το βλέμμα, αν δεν ήταν τόσο αλλόκοτη και τόσο όμορφη.
Βαρβάρα Κοντονή
Στο σύνολό του, το φιλμ αποτελεί μια δυνατή εμπειρία που ενισχύεται από τις κεντρικές γυναικείες ερμηνείες, τόσο της εύθραυστης Μιροσνιτσένκο όσο και της δυναμικής Περελίγκινα, που μοιάζουν να αφομοιώνουν συμπεριφορικά η μία την άλλη μέχρι το τέλος της ταινίας. Απευθύνεται αυστηρά σε art-house προσανατολισμού και γούστων θεατές.
Απόστολος Κίτσος
2020-01-04
Οπτικοποιεί την τραγωδία και τον αντίκτυπο του πολέμου μέσα από διάφορες γωνίες, εστιάζοντας στην σχέση δύο γυναικών, δίχως να παραλείπει να υπενθυμίζει την φρικαλεότητα και την καταθλιπτική επίδραση των βιαιοτήτων στην ανθρώπινη ψυχολογία.
Χάρης Αναγνωστάκης
2020-01-06
Εξαιρετικού ενδιαφέροντος θέμα, ιδιαιτέρως ικανοποιητικά κινηματογραφημένου, γεμάτο με φρέσκες ιδέες, που κάνουν τον Μπαλάγκοφ έναν από τους πλέον υποσχόμενους νέους σκηνοθέτες.
Αλέξανδρος Κυριαζής
2020-01-08
Υπολογίζοντας πως δημιουργός του φιλμ είναι ο μόλις 28 ετών Kantemir Balagov (Tesnota), η σκηνοθεσία είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική με την αεικίνητη κάμερα και τα στοιχειωτικά γκρο-πλαν να δίνουν ένα πολύ δυνατό αποτέλεσμα, χωρίς όμως κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, ενώ το μόνιμα χρυσοχάλκινο φίλτρο γίνεται κουραστικό.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Οι σωματικές και ψυχολογικές ουλές, τα σημάδια ερειπίων μιας πόλης που μόλις συνέρχεται, οι σχέσεις εξουσίας και έρωτα, αλλά και ένα συνταραχτικό πλέγμα σχέσεων που καθορίζει τις ζωές των ηρωίδων, είναι τα στοιχεία μιας οδυνηρής αλλά και λουσμένης στο έντονο φως (της ελπίδας;) ταινίας που αναζητά την κάθαρση μέσα στην απλότητα και τη λιτή αλήθεια.
Άγγελος Πολύδωρος
2020-01-02
Συνολικά, ένα καλό κοινωνικό δράμα, που χωρίς μελοδραματισμούς αναδεικνύει τις εντάσεις στη σχέση ειδικά των δύο κοριτσιών, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις όλων των βασικών χαρακτήρων της πλοκής.
Τάσος Μελεμενίδης
Το σοκ του πολέμου μετά τον πόλεμο και η ανάγκη επανεύρεσης των βασικών σε μια σκληρή και αργόσυρτη ταινία που ανταμείβει τον υπομονετικό θεατή.
Μίλτος Τόσκας
Παρά τις καλές προθέσεις και τον σεβασμό μου στο πρόσωπο του δημιουργού Μπαλάγκοφ διακρίνω μία σύγχυση ιδεών κι απόδοσης του περιεχομένου. Αργή πλοκή, αργοί ρυθμοί, επαναλήψεις, έλλειψη κορύφωσης της δράσης, κενά (τι έγινε μετά το επεισόδιο με τον Πάσκα;), μία γενικότερη νωχελικότητα στις κινήσεις, ασάφεια και μία-δύο μεγάλες καλοστημένες σκηνές που δικαιολογούν εν μέρει την επιλογή της ταινίας και τις βραβεύσεις της.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Δεν είναι ένα δράμα απόλαυσης, δεν είναι ένα δράμα που σε καθαρίζει και σε εκτονώνει, είναι έργο ζόφου που ενίοτε σε αποτρέπει.
Κώστας Ζαλίγκας
Φλύαρη δραματουργικά ταινία, που μοιάζει σαν να μην μπορεί να ονοματίσει ακριβώς αυτό που θέλει να πει.
