Κάποτε στην Αμερική(1984)

(Once Upon a Time in America) | Πρώτη προβολή: 30-05-1984

Η εκπληκτική κινηματογραφική αφήγηση, τα αργόσυρτα κοντινά πλάνα, τα αμέτρητα flashback, το δεξιοτεχνικό μοντάζ, η φωτογραφία και η εξαιρετική μουσική του Ennio Morricone, είναι μερικοί από τους λόγους που η ταινία παίρνει τον τίτλο του αριστουργήματος και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες του είδους.

Το Κάποτε στην Αμερική, αποτελεί μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Είναι συγκινητική, η μουσική τους είναι ανυπέρβλητη, η σκηνοθεσία μοναδική. Αξίζει να τη δεις..

Τα σέπια χρώματα της ταινίας, η πάντα ρομαντική μουσική του Ένιο Μορικόνε, οι καταπληκτικές ερμηνείες, η αργή κίνηση της κάμερας και γενικά ο ρυθμός της ταινίας, εξιδανικεύουν αυτό που λέμε «παρανομία» και κάνουν την ταινία ένα ποίημα.

Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς δόση υπερβολής, πως η ταινία είναι το αντίπαλο κινηματογραφικό γκανγκστερικό επικό έργο με το Νονό, για την πρωτοκαθεδρία στο είδος. Ίσως είναι και η ταινία που επηρεάστηκε τα μάλα ο Scorsese για να φτιάξει το δικό του The Irishman.

Ένα κινηματογραφικό ΕΠΟΣ...

Ο Λεόνε φύλαξε για το τέλος της καριέρας του και για την κινηματογραφική ιστορία την καλύτερη ταινία της ζωής του, ένα οδοιπορικό στην ίδια την ιστορία της Αμερικής, μια αναπόφευκτη καταδίκη στην πτώση, και ένα βροντόφωνο κατηγορώ σε ένα σύμπαν αιώνια προδομένων και πνιγμένων ονείρων.

Εξαιρετικες ερμηνειες στιλιζαρισμενα ξεσπασματα βιας και μια αξεχαστη μουσικη υποκρουση απο τον Ένιο Μορικονε σε μια ταινια που σταθηκε μεγαλη εισπρακτικη αποτυχια και χτυπηθηκε αδικαιολογητα απο μια μεριδα των κριτικων.

Το ελεγειακό, νοσταλγικό κύκνειο άσμα του Λεόνε.

Το φιλμ, που εκτείνεται σε τέσσερις δεκαετίες, έχει κάποια λαθάκια αναχρονισμών αλλά είναι αναμφισβήτητα μια εξαιρετική δημιουργία. Κι αν ο όρος "κινηματογραφικό αριστούργημα" ενέχει μια αξιολογική υπερθετικότητα που δεν μπορεί κατ' εμέ να του αποδοθεί, είναι σίγουρα ένα έξοχο φιλμ.