Παράδεισος της Πίστης(2012)

(Paradies: Glaube / Paradise: Faith) | Πρώτη προβολή: 26-09-2013

Μια βουτηγμένη σε μαύρο χιούμορ και δηκτική διάθεση, δοσμένη με αυστηρότητα στο στιλ της, ταινία, με μια εξαιρετική ερμηνεία από την Μαρί Χοφστάτερ.

Ίσως το πιο ώριμο και βαθυστόχαστο φιλμ του σημαντικού αυστριακού σκηνοθέτη Ούλριχ Ζάιντλ, ο «Παράδεισος της Πίστης» αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τολμηρής τριλογίας που εισέρχεται στην ιδιόμορφη ψυχοσύνθεση του γυναικείου φύλου.

Έχει ωριμάσει, έχει βρει το δρόμο του και έχει αποκτήσει (όχι άδικα) το δικό του, φανατικό κοινό. Τα πλάνα του είναι μελετημένα και εικαστικά συναρπαστικά. Οι εσωτερικοί χώροι (κι εδώ ειδικά το «δωμάτιο προσευχής») μοιάζουν με installations σύγχρονων εκθέσεων τέχνης.

Ο Ζάιντλ αρνείται να διευκολύνει το έργο του θεατή και διατηρεί μια ουδέτερη στάση, αφήνοντάς σε σένα την επιλογή να αντιμετωπίσεις την ταινία ως ιστορία τρόμου, ως κωμωδία του παραλόγου, ή ως κοινωνικό σχόλιο, πιθανότατα να είναι και τα τρία.

Ο «Παράδεισος της Πίστης» αξίζει για να προβληματιστείς, να δοκιμαστείς κι εσύ, και να ανακαλύψεις έναν κόσμο που φαντάζει τόσο αληθινός ως ντοκιμαντέρ. Αν αναζητάς, όμως, μια χαλαρή, σαββατιάτικη βραδιά, άλλαξε καλύτερα επιλογή.

Όπως και το πρώτο μέρος της τριλογίας του, είναι ένα φιλμ που μάλλον το απολαμβάνεις περισσότερο όταν το κουβεντιάζεις μετά την προβολή του, παρά όσο το βλέπεις.

Προσωπικά μου φάνηκε σαν μια ταινία με στόχο όχι να ερευνήσει, αλλά να προκαλέσει. Το καυστικό της σχόλιο απέναντι στην θρησκεία, αγγίζει μόνο επιδερμικά την θρησκοληψία, αφήνοντας τον σκοταδισμό ανέγγιχτο να προετοιμάζει την δική του κόλαση.

Προσωπικά δεν είμαι καθόλου φίλος τής _ας με συγχωρήσουν οι φαν του_ άνευ λόγου νοσηρής ματιάς του αυστριακού σκηνοθέτη (κλασική περίπτωση καλλιτέχνη που «πουλάει» πρόκληση), παραδέχομαι όμως ότι είναι ένας εξαίσιος «πλανοθέτης», γεγονός που ερμηνεύεται και από τις εικαστικές ανησυχίες του. Γι' αυτό και έμεινα ως το τέλος.

Είκοσι, άντε εικοσιπέντε λεπτά, θα μπορούσε το πολύ να διαρκέσει το Paradise: Glaube. Έστω κι ένα δευτερόλεπτο παραπάνω είναι άκρως περιττό, όχι γιατί η ιστορία που αφηγείται δεν το δικαιούται, αλλά διότι έτσι όπως το πηγαίνει το πράγμα ο σεναριογράφος, δεν έχει κάτι περισσότερο να πει, παρά μόνο να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, γλαφυρά σε βαθμό εκνευρισμού, περιστατικά, με πρωταγωνίστρια της πνευματικά κλονισμένη νοικοκυρά.

Αν και ισχυρός ανά διαστήματα, αλλά ωμός κι άβολος για ακόμα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αυτός ο παράδεισος σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να φαίνεται, δεν λέει ούτε παρουσιάζει τίποτα σημαντικό και καινούργιο.