Ανάμεσα...(2012)

(Inch'Allah) | Πρώτη προβολή: 26-09-2013

Η ταινία είναι πολύ όμορφα φτιαγμένη και αποτυπώνει τα συναισθήματα των εμπλεκομένων με τρόπο αυθεντικό και ανεπιτήδευτο.

Αυτά τα δύο δίπολα-σχέσεων που αναπτύσσονται καθιστούν την Chloé πρόσωπο κομβικό για την αφήγηση και δραματικό -και αυτό είναι καθοριστικό για τη σκηνοθετική οπτική: το βλέμμα της ηρωίδας καταγράφει μια τραγωδία, βιώνει εξ' αντανακλάσεως τις επιπτώσεις της.

Δίχως ποτέ να αποκτά την σεναριακή δυναμική στο δράμα, του ομόσταυλου αριστουργηματικού Incendies, το Inch'Allah, ορίζει μια ακόμη αληθινή μαρτυρία για όλα όσα συμβαίνουν στην πολύπαθη αυτή ζώνη του πλανήτη, μιλώντας για μια πολύνεκρη βεντέτα, που όπως δείχνει το πράγμα, δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ.

Η σκηνοθεσία είναι αρκετά σφιχτή ώστε η εξέλιξη να παραμένει ενδιαφέρουσα και η πλοκή της ταινίας να διατηρεί σταθερά έναν γοητευτικό, αν και σκληρό λυρισμό, ενώ και οι ερμηνείες όλων των υπόλοιπων ηθοποιών στην εξέλιξη της πλοκής αποτυπώνονται αδρά μέσα στην ιδιαίτερη συνθετότητά τους.

Ενδιαφέρον, σοβαρό και καλογυρισμένο φιλμ που σεναριακά αναλώνεται περισσότερο σε στοιχεία αφύπνισης της κοινής γνώμης σε βάρος της δραματουργικής εξέλιξης, η οποία ακολουθεί την πεπατημένη.

Το φιλμ ξεκινάει άκρως δυναμικά, απεικονίζοντας ρεαλιστικά την ψυχοσωματική εξαθλίωση που μαστίζει εδώ και χρόνια τους κατοίκους και των δύο πλευρών. Παρ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια του έργου ο ρεαλισμός αυτός χάνεται, και δίνει τη θέση του σε μία μονόπλευρη οπτική γωνία, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από έναν τρίτο, έναν εξωτερικό παρατηρητή, όπως η Καναδή σκηνοθέτρια Αναΐς Μπαρμπό-Λαβαλέτ.

Η δομή της ταινίας έχει αρκετά προβλήματα που συντελούν σε ένα αδύναμο πρώτο μισό με ελάχιστη δράση, πολλές σιωπές και βλέμματα που προσπαθούν να μεταδώσουν αποτυχημένα μια κάποια ατμόσφαιρα. Ευτυχώς λίγο πριν το τέλος, η ταινία καταφέρνει να περάσει το μήνυμα που θέλει, αλλά είναι λίγο αργά για να δημιουργήσει και τα συναισθήματα που θα το ενδυνάμωναν.

Με την υπογραφή των παραγωγών του Εξαιρετικού κύριου Λαζάρ και του Μέσα από τις Φλόγες, το Ανάμεσα δεν φτάνει στο ύψος των δύο αυτών ταινιών, γιατί η ηρωίδα φαίνεται μια δραματοποιημένη κατασκευή που χρησιμεύει για ενημέρωση των θεατών επί του ζητήματος και όχι για εμβάθυνση.

Το «Ανάμεσα» φλερτάρει προσεκτικά (αν και κάπως φλύαρα με σκηνές που «ξεχειλώνουν» το προφανές) ανάμεσα στο πολιτικό σχόλιο και στο κοινωνικό δράμα, ενώ παρακολουθεί τα καίρια διλήμματα μιας καναδέζας μαιευτήρος (Εβελίν Μπροσού) που εργάζεται σε στρατόπεδο παλαιστινίων προσφύγων.

Το δράμα είναι εκεί και σχεδόν σε πιάνει από το χέρι για να σε καθοδηγήσει, με την διαφορά ότι τα βήματά του είναι διστακτικά και υποθεσιακά επαναλαμβανόμενα. Το αποτέλεσμα; Η ταινία χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον της, παρά τα σοβαρά θέματα που (θέλει να) θέτει.

Η απεικόνιση των δύο πλευρών του παλαιστινιακού τείχους είναι καθαρή, άμεση, άτεγκτη. Γι' αυτό όμως και τα συμπεράσματα είναι γυμνά, πιο επιδερμικά, με την αποστασιοποίηση που χαρακτηρίζει και τους διαλόγους της ταινίας. Υπάρχουν στιγμές που αυτό λειτουργεί με τη δύναμη της κρίσης, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μοιάζει απλώς ρηχό.

Αν θέλεις ένα δυνατό δράμα στο επίκεντρο της ταινίας σου, δεν πρόκειται να το βρεις εδώ. Αν επίσης θες πολύπλοκους, γκρίζους χαρακτήρες, καλύτερα να ψάξεις αλλού. Αν επιθυμείς σαφείς πολιτικές θέσεις σε αυτό που βλέπεις, μάλλον θα πρέπει να επιλέξεις κάτι άλλο. Αν τώρα κινείσαι... «ανάμεσα» στα προηγούμενα, το κρίμα στο λαιμό σου.