Οι Κυνηγοί των Ναζί : Seasons 1-2(2020)

(Hunters : Seasons 1-2) | 

Το Hunters συνιστά ένα υποβλητικό, αγωνιώδες και γεμάτο περιπέτεια δράμα εκδίκησης το οποίο παντρεύεται και με ιστορικά στοιχεία, ενώ το παιχνίδι ανάμεσα στο είναι και στο φαίνεσθαι εντείνεται σταδιακά σε αυτήν την ιδιαίτερη αφήγηση ενάντια στον φανατισμό και το τυφλό μίσος του φασισμού.    

Μια σειρά με δυνατά και καλά οργανωμένα μηνύματα που περιγράφει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια τη φρίκη του ολοκαυτώματος όσο και το κοινωνικό πλαίσιο των Η.Π.Α. της δεκαετίας του '70. 

Η ιδέα του pulp υβριδίου του Weil να δημιουργήσει μία εναλλακτική ιστορία όπου ελεύθεροι Ναζί με ψεύτικες ταυτότητες οργανώνουν το Τέταρτο Ράιχ στην Αμερική και καταλήγουν να τρώνε – κυριολεκτικά – σκατά με το κουταλάκι από τον Pacino είναι δελεαστική. 

Αν και η σειρά έχει κάποια θεματάκια και μπορεί πολλά από αυτά που παρουσιάζει να σας βρίσκουν ιδεολογικά αντίθετους (θα καταλάβετε τι εννοώ), η σειρά αξίζει για τους χαρακτήρες, την πλοκή, της '70s ατμόσφαιρα και τις ερμηνείες, το cliifhanger στο τέλος και το plot twist.

Και επειδή ακριβώς για κάθε μελοδραματική ατάκα της έχει και μία σκηνή γνήσιου συναισθήματος και για κάθε αδέξια, υπερβολική ανατροπή μας δίνει μία απολαυστική λογομαχία, η σειρά μας επιτρέπει να της συγχωρέσουμε τις πολλές ομολογουμένως αδυναμίες της.

Στο τέλος το μόνο που σου μένει είναι ένα μεγάλο κρίμα.

Το Hunters είναι ένα πιάτο με σωστές αλλά αταίριαστες πρώτες ύλες, οι οποίες επιπλέον δεν είναι και ιδιαίτερα καλομαγειρεμένες.

Ιστορικές ανακρίβειες, εύπεπτα διδάγματα για την αυτοδικία και στυλιζάρισμα που συναντάς σε ταινίες της Marvel (τις πιο φτηνές) για μια γενιά που θέλει ξεκάθαρους "good guys" και "bad guys" για να ταυτιστεί και να μισήσει ισόποσα, αλλά και ξεκάθαρο ηθικοπλαστικό πρόσημο στις πράξεις των ηρώων.