Dear Esther(2012)

Σε αρκετούς θα φανεί χάσιμο χρόνου, καθώς, καθ" όλη τη διάρκεια του, η οποία δεν ξεπερνάει τις 3 ώρες, πατάτε το W. Όσοι, όμως, χαθούν στον κόσμο του, θα απολαύσουν ένα παιχνίδι που όμοιο του δεν έχουν ξαναπαίξει. Ένα παιχνίδι που μετά το πέρας του, θα παίζετε στο μυαλό τους.

Για όσους, όμως, δοθούν στον κόσμο του και παίξουν το παιχνίδι τόσο στον υπολογιστή τους όσο και στο μυαλό τους, στο Dear Esther βρίσκεται ένα νέο είδος videogame, του οποίου τη γλώσσα μόλις αρχίζουμε να συλλαβίζουμε.

Το λέω εξ αρχής: οι λέξεις που ξέρω δεν φτάνουν για να περιγράψουν όλα αυτά που νιώθεις καθώς βιώνεις το "Dear Esther". Αυτό που μοιάζει κάτι πολύ βαρετό στο ξεκίνημα, εξελίσσεται σε μια διαδρομή που χωρίζει όλα τα δίπολα του κόσμου και φυσικά το πιο έντονο απ' όλα: τη ζωή και τον θάνατο.

Αν καταφέρετε και συνδεθείτε με αυτό που το Dear Esther προσπαθεί να περάσει, τότε αναμφίβολα θα το λατρέψετε. Αρκεί να ξεκινήσετε με ανοιχτό μυαλό και να μην περιμένετε κάποιου είδους ξέφρενη δράση.

Η λέξη κλειδί όσον αφορά στα video games είναι η «αλληλεπίδραση». Ίσως θα έπρεπε να βάλει λίγο περισσότερο από αυτό η thechineseroom στην επόμενή της απόπειρα.

Μια οπτική υπερπαραγωγή χωρίς κανένα απολύτως adventurάδικο (και όχι μόνο) ενδιαφέρον.