Gone Home(2013)

Η The Fullbright company έδωσε στην αγορά έναν τίτλο όπου σίγουρα κάποιοι θα το κράξουν λέγοντας πως δεν είναι παιχνίδι, ενώ κάποιοι άλλοι θα ξετρελαθούν μαζί του. Εγώ προσωπικά ανήκω στην δεύτερη κατηγορία.

Όσοι έχουν "αλλεργία" στα indie παιχνίδια και την προσπάθεια αφήγησης μιας ιστορίας, αφήνοντας στην άκρη τους παραδοσιακούς τρόπους παιξίματος ενός παιχνιδιού, τότε θα πρέπει να ψάξουν κάτι άλλο. Οι υπόλοιποι σίγουρα θα βρείτε πράγματα που θα σας αγγίξουν, αφού το παιχνίδι προσπαθεί με περίτεχνο -αλλά σίγουρα όχι πρωτότυπο- τρόπο να πλησιάσει θέματα που άπτονται μιας ιδιαίτερης, αμφιλεγόμενης θεματολογίας.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι με συγκεκριμένο προσανατολισμό που καταφέρνει πολύ καλά τον στόχο του. Να ξεδιπλώσει το μυστήριο μιας μέσης αμερικάνικης οικογένειας και να φανερώσει τις καθημερινές καταστάσεις που οδήγησαν στην απουσία της από το σπίτι κατά την άφιξη της Katie από το εξωτερικό, μέσα από αφήγηση, εξερεύνηση και έντονα ρεαλιστική ατμόσφαιρα.

Μεταφέρει νοσταλγικά την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '90, Ποιοτική/ρεαλιστική γραφή.Αρκετά γραμμικό ακόμα και για παιχνίδι του είδους, μηδαμινές ανατροπές στην προβλέψιμη ιστορία, αν δεν σας έκαναν κλικ άλλες διαδραστικές νουβέλες δύσκολα θα αλλάξετε γνώμη τώρα.

Τρεις κλειδαριές που είχαν κωδικό και έπρεπε να ψάξεις να βρεις το συνδυασμό ήταν το μοναδικό στοιχείο, νομίζω, που σου έδινε την αίσθηση ότι παίζεις κάποιο adventure game, αλλά και αυτά είχαν επίπεδο δυσκολίας για πεντάχρονο.

Εάν λοιπόν δεν σας ενδιαφέρουν και πολύ τα χρήματα, έχετε ζήσει τα εφηβικά σας χρόνια στην δεκαετία του '90 και δεν έχετε τι να κάνετε για κάνα διωράκι ένα απόγευμα της ζωής σας τότε το Gone Home ίσως σας κατακτήσει. Για λίγο.

Πέρα από την ικανότητα των designers στην δημιουργία ενός πιστευτού και ρεαλιστικού χώρου και τον εξαιρετικό ηχητικό τομέα, πραγματικά δεν υπάρχει *τίποτα*.

Λεπτομερειακή περιγραφή ενός απέραντου καί απόλυτου κενού.