Σκύλος που Γαβγίζει(2000)
(Barking Dogs Never Bite / Flandersui Gae) | Πρώτη προβολή: 04-06-2020
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2020-06-18
Η φιλμογραφία του Νοτιοκορεάτη δε νοείται δίχως τη δυναμική παρουσία των γυναικών, οι οποίες κρατούν πάντα κομβικό ρόλο. Στο «Σκύλο που Γαβγίζει» καθορίζουν κάθε πράξη του σεναρίου, με το προφίλ των καθαυτό χαρακτήρων να ξεφεύγει από τα συνήθη (δυτικότροπα) κινηματογραφικά στερεότυπα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-06-16
Κωμικοτραγικές καταστάσεις με ένα σενάριο-κέντημα που καταγγέλλει την ασυδοσία σε μια «χώρα όπου κανείς δεν ακολουθεί τους κανόνες» αλλά και πρώτα σημάδια της προβληματικής ενός άκρως πολιτικοποιημένου σκηνοθέτη που θα εκφραστεί ιδανικά στις επόμενες δημιουργίες του.
Dimitris Dx
2020-06-08
Είναι ένα φιλμ που αφήνει υποσχέσεις και που τολμά να πάει σε περιοχές διφορούμενες και ίσως διχαστικές αλλά και που, ταυτόχρονα, σκοντάφτει πολλές φορές πάνω στον ενθουσιασμό, ψάχνοντας να βρει την δική του προσωπική φωνή.
Ορέστης Καζασίδης
2020-06-06
Το ντεμπούτο του Bong Joon Ho τιτλοφορείται «Σκύλος που γαβγίζει» και είναι μια διασκεδαστική κοινωνική κωμωδία που παραμένει ανάλαφρη, όσο και ουσιαστική σχεδόν 20 χρόνια μετά από την κυκλοφορία της.
Νίκος Παλάτος
2020-06-10
Ενδιαφέρον ως ντεμπούτο, αλλά και κατά τι πρωτόλειο ως κινηματογραφική κατάθεση, ο «Σκύλος που Γαβγίζει» συστήνεται σε αυτούς που θα επιθυμούσαν να εντρυφήσουν στην πλήρη φιλμογραφία του Μπονγκ Τζουν-Χο, αποκτώντας μία σφαιρική εικόνα του έργου του.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2020-06-12
Χιούμορ, δράμα και αγωνία εναλλάσσονται συνεχώς σε μια ξεχωριστή πρώτη δημιουργία όπου η αρχιτεκτονική των χώρων, όπως και στα Παράσιτα, δεν παίζει απλά τον ρόλο σκηνογραφίας.
Στράτος Κερσανίδης
2020-06-14
Μια ταινία αστεία μεν, αλλά και δραματικά αληθινή.
Λήδα Γαλανού
2020-06-04
Μια ταινία χαμηλού budget, φαινομενικά ένα «ανέκδοτο» ενός νεόκοπου δημιουργού, περιέχει σε πρωτόλεια μορφή όλα τα στοιχεία που ο Μπονγκ Τζουν-χο εξέλιξε στην πορεία.
Μανώλης Κρανάκης
2020-06-02
Δύο ταινίες ή και περισσότερες στη συσκευασία της μίας, το ντεμπούτο του Μπονγκ Τζουν-χο υπερβάλλει στη μείξη των ειδών ως γνήσιο πρώτο δείγμα ενός σινεμά που δεν μπόρεσε ποτέ να είναι μόνο ένα πράγμα, ρισκάροντας συχνά να είναι όλα ή και τίποτα.
