Η Έκλειψη(1962)
(L'Εclisse) | Πρώτη προβολή: 25-06-2020
M. A. Konsgaard
Ίσως η καλύτερη στιγμή του Αντονιόνι, ένα αριστούργημα που επιβεβαιώνει πόσο μεγαλειώδης μπορεί να είναι η Τέχνη και πως ο σημερινός κινηματογράφος (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις) αποτυγχάνει παταγωδώς να καταφέρει κάτι παρόμοιο.
Χρήστος Μήτσης
2020-06-20
Ο Αντονιόνι ολοκληρώνει την πρωτοποριακή «Τριλογία της αποξένωσης» με μια κινηματογραφικά μοντέρνα και σοκαριστικά διεισδυτική ματιά στο άδειο εσωτερικό ανθρώπινο τοπίο.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Αντονιόνι καταδεικνύει την οικουμενικότητα του θέματός και των χαρακτήρων του, εξαλείφοντας τους τελείως. Στα τελευταία σιωπηλά, απρόσωπα πλάνα το αίσθημα προσμονής γίνεται αφόρητο, σχεδόν τρομακτικό. Σαν το ίδιο το ανθρώπινο είδος να έχει αυθυποβληθεί σε μία ολική έκλειψη και να απειλείται με αφανισμό.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Στην αριστουργηματική «Έκλειψη», τρίτη ταινία της ασπρόμαυρης υπαρξιακής τριλογίας του, μετά τις περίφημες «Περιπέτεια» (1960) και «Νύχτα» (1961), με πρωταγωνίστρια και στις τρεις την τότε μούσα και σύντροφό του Μόνικα Βίτι, ευθυγραμμίζεται η αντονιονική πλήξη με το μπωντλαιρικό σπλήν, επιβεβαιώνοντας τη μαρξιστική έννοια της αλλοτρίωσης για την ταύτιση του ατόμου με την υλική πραγματικότητα.
Άγγελος Πολύδωρος
Σε αντίθεση με το Χρηματιστήριο και στη γύρω περιοχή, όπου χαλάει ο κόσμος και εκεί ο Μικελάντζελο Αντονιόνι δίνει ρεσιτάλ σκηνοθεσίας και το μοντάζ «είναι όλα τα λεφτά». Η σκηνή έχει αποκληθεί «εμβληματική» και καταλαμβάνει τον περισσότερο χρόνο της δίωρης ταινίας, της οποίας η εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία (τα κάδρα πριν το φινάλε της ταινίας είναι αριστουργηματικά) ανήκει στον Τζιάνι Ντι Βενάτζο, γνωστό από τα «8½» και «Η Ιουλιέτα των πνευμάτων» του Φελίνι και «Οι τέσσερις ερωμένες» (Le amiche) του Αντονιόνι, επίσης.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η Έκλειψη, αποτελεί ένα από τα τρία πρώτα δείγματα της αισθητικής του μεγάλου σκηνοθέτη, ο οποίος επηρέασε όσο κανείς άλλος την arthouse όπου η φόρμα και το απαράμιλλο στιλ, υπηρετούν το θέμα, ελλειπτικά και όπου οι σιωπές speak volumes, όπως θα έλεγαν και στο χωριό μας.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο μεγάλος Ιταλός δημιουργός, έχοντας ένα προσχηματικό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και απλοϊκό, στόρι, φτιάχνει μια συνταρακτικά απαισιόδοξη ελεγεία, για την αποξένωση και ταυτόχρονα με ένα μοναδικό τρόπο μιλάει, κραυγάζει εσωτερικά, για τα αδιέξοδα της ηρωίδας του και μιας κοινωνίας που τρέχει προς την "ευημερία", θυσιάζοντας ακόμη και τα στοιχειώδη της ανθρωπιάς, έχοντας αλλοτριωθεί και χάσει κάθε επικοινωνία.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2020-06-16
Η δεύτερη αυτή ταινία της αριστουργηματικής τριλογίας του σκηνοθέτη παραμένει και σήμερα μια ταινία που εκφράζει με τον καλύτερο, και πιο μοντέρνο τρόπο, τη σύγχρονη κοινωνία μας και μερικά από τα πιο βασικά της προβλήματα.
Λουκάς Κατσίκας
2020-06-18
Ένα υποβλητικό science fiction του ανθρώπινου εσωτερικού.
Σοφία Γουργουλιάνη
2020-06-12
Πάνω και πέρα απ' όλα, η Έκλειψη είναι μια ταινία που σε καλεί να τη δεις με τα δικά σου μάτια. Έχει εικόνες και νοήματα που σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Είναι μια ιστορία δίχως προκαθορισμένο τέλος, που επιτρέπει και ίσως ενθαρρύνει το κοινό να έχει τη δική του θεωρία, όχι μόνο για το φινάλε αλλά για ολόκληρη την πλοκή, και την προσωπικότητα αλλά και τα κίνητρα των πρωταγωνιστών.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-06-14
Ακρογωνιαίος λίθος του μοντερνισμού στον κινηματογράφο, η «Εκλειψη» καταργεί την ακολουθία της αιτιώδους συνάφειας (σχέση αιτίου- αποτελέσματος) και τη χωροχρονική συνέχεια της κλασικής αφήγησης, θέτοντας το θεατή σε κριτική θέση προς τα δρώμενα.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Σε ένα φινάλε σπάνιας αισθητικής μεγαλοπρέπειας, ο Antonioni καταδεικνύει την οικουμενικότητα του θέματός και των χαρακτήρων του, εξαλείφοντας τους τελείως. Στα τελευταία σιωπηλά, απρόσωπα πλάνα το αίσθημα προσμονής γίνεται αφόρητο, σχεδόν τρομακτικό, σαν το ίδιο το ανθρώπινο είδος να έχει αυθυποβληθεί σε μία ολική έκλειψη και να απειλείται με αφανισμό..
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2020-06-10
Το αριστουργηματικό, αιωνίως μοντέρνο και πάντα πρωτοποριακό κλείσιμο της τριλογίας της αποξένωσης («Περιπέτεια», «Νύχτα») του Μικελάντζελο Αντονιόνι σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Μοντερνισμός και νεωτερικότητα από έναν στυλίστα σκηνοθέτη, που, πραγματικά, αξίζει να δείτε.
Στέλιος Κουκουβιτάκης
Ο κόσμος αλλάζει, κινδυνεύει να αφανιστεί από τον πυρηνικό όλεθρο και σε τέτοιες εύθραυστες... «ισορροπίες», μας λέει ο Αντονιόνι, ο έρωτας δεν αντέχει.
Βαρβάρα Κοντονή
2020-06-06
Σπουδαία στην εκτέλεσή της και απρόσμενα διαχρονική (ίσως τώρα περισσότερο από ποτέ), η ταινία του Αντονιόνι είναι μία σπουδή πάνω στον προσωπικό αυτο-εγκλεισμό, την απομόνωση και κυρίως την αδυναμία επικοινωνίας σε μια εποχή (τότε) που μοιάζει επικίνδυνα με το δικό μας τώρα. Total eclipse of the heart it is.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-06-02
Η ομορφιά του σινεμά του Αντονιόνι και το αξεπέραστο πρωταγωνιστικό δίδυμο των Αλέν Ντελόν και Μόνικα Βίτι κάνουν την ταινία εγγυημένη επιλογή για τους λάτρεις του κλασικού ευρωπαϊκού σινεμά.
Άντα Δαλιάκα
2020-06-04
Από τις πιο σκληρές αλλά και ουσιώδεις σπουδές του Ιταλού δημιουργού για την αλλοτρίωση των σύγχρονων αστικών κοινωνιών και από τις πιο εμβληματικές αισθητικά με σκηνές ανθολογίας όπως εκείνη του χρηματιστηρίου.
Μάνος Θηραίος
Κακά τα ψέματα. Αν δεν υπήρχε αυτό το εξαιρετικής αισθητικής και μελαγχολίας φινάλε στην "Έκλειψη" ίσως και να μην μιλούσαμε σήμερα για αυτήν την ταινία. Είναι αυτή η 7λεπτη σεκάνς που δίνει πνοή και δύναμη σε μία κατά τα άλλα φλύαρη αφήγηση όπου -ας μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλό μας- δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.
