Wild Rose(2018)
Πρώτη προβολή: 09-07-2020
Άγγελος Πολύδωρος
2020-07-20
Μια ταινία για το σκοπό της ζωής και για τα διλήμματα που ανεγείρονται όταν πρέπει να ακολουθήσεις τους στόχους, την καριέρα ή την οικογένεια. Ταυτόχρονα και μια ταινία για τη μητρότητα και τις σχέσεις μητέρας και κόρης. Εν τούτοις δεν πρόκειται για δράμα, αλλά για μια καθαρόαιμη feelgood ταινία.
Σταύρος Γανωτής
Όλα αυτά θα έρθουν εν μέσω ενός δράματος που σπάνια θα σε βαρύνει, είναι βρετανικά συμβατό με το καλό σινεμά, κι από την αρχή ως και το φινάλε σε περιτριγυρίζει με πανέμορφους κάντρι ήχους.
Παύλος Γκουγιάννος
2020-07-18
Είναι ένα μιούζικαλ κοινωνικού ρεαλισμού, που αν και δεν αποφεύγει κάποια κλισέ και κάποιες σεναριακές ευκολίες, κατορθώνει να βγάζει κάτι γνήσιο, αυθεντικό και απλό σαν την country μουσική που μας τραγουδά η εξαιρετική πρωταγωνίστρια Jessie Buckley.
Άντα Δαλιάκα
Αυτή η ανάδειξη ενός διαφορετικού χαρακτήρα που δεν χωράει εύκολα σε καλούπια ανάλογα φωτίζει και μία σούπερ μελωδική, συναισθηματικά αληθινή και κοινωνικά ευαίσθητη μουσική δραμεντί που σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Η ταινία του Τομ Χάρπερ στο σύνολο της είναι απλή και αξιοπρεπής, αναδύοντας, μάλιστα, ένα ανεπαίσθητο άρωμα, που σε κάποιους από εσάς, πιθανώς, να θυμίσει, στην πιο feelgood, μουσική της εκδοχή, την καταπληκτική ταινία του Άλαν Πάρκερ «The Commitments», του 1991.
Τάσος Μελεμενίδης
Η ιστορία ενηλικίωσης ενός μουσικού ταλέντου γίνεται σκηνή αποθέωσης ενός υποκριτικού ταλέντου, αυτού της Τζέσι Μπάκλεϊ που σηκώνει στους ώμους της μια ιστορία με κλισέ αλλά και έμφαση στις ταξικές τις προεκτάσεις.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Tόσο χάρη στο σενάριο της Νικόλ Τέιλορ, όσο και στη σκηνοθεσία του Χάρπερ, η ταινία ξεφεύγει από τις αναμενόμενες κοινοτοπίες, για να μας δώσει μια γεμάτη φρεσκάδα και ζωντάνια ιστορία ενηλικίωσης, που ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της, αξίζει να το τονίσω από την αρχή, οφείλεται στη δοσμένη με δύναμη και πάθος ερμηνεία της ταλαντούχας 31χρονης Ιρλανδής ηθοποιού και τραγουδίστριας, Τζέσι Μπάκλι.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Ελάχιστα πιο αισιόδοξο από το επίσης ουμανιστικό The Rider της Κλόε Ζάο, που επίσης εξέταζε το τίμημα της θυσίας των ατομικών ονείρων, το Wild Rose τσιμπάει αλλά κερδίζει εύκολα μια θέση στην καρδιά.
Τάσος Ντερτιλής
Υπέροχα country τραγούδια ντύνουν αυτό το συγκινητικό δράμα που άργησε λίγο να βρει το δρόμο για τις αίθουσες αλλά αξίζει πραγματικά τον κόπο.
Χρήστος Μήτσης
2020-07-16
Ένα προσγειωμένο στη βρετανική εργατική καθημερινότητα μουσικό success story, με αφηγηματική ωριμότητα, μελωδική συγκίνηση και μια αστείρευτης ενέργειας πρωταγωνιστική ερμηνεία.
Βαρβάρα Κοντονή
Είναι το «Wild Rose» μια καλή ταινία που πρέπει να δεις; Οπωσδήποτε. Αξίζει τον χρόνο και το χρήμα σου; Σίγουρα ναι.
Στράτος Κερσανίδης
Ένα συγκινητικό, ανθρώπινο σενάριο, το οποίο μιλά κατευθείαν στην καρδιά. Ταινία η οποία σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στη θαυμάσια ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ, η οποία εκτός από τις ικανότητές της στην ηθοποιία ξεδίπλωσε και το ταλέντο της στο τραγούδι.
Χάρης Αναγνωστάκης
2020-07-08
Ο Τομ Χάρπερ, κινηματογραφεί με μέτρο, λιτά και με οικονομία, χωρίς να πλατειάζει ούτε στιγμή, επικεντρώνεται σωστά στο πρόσωπο της εκφραστικής πρωταγωνίστριάς του και μέσα από την γκριζάδα της Γλασκώβης, αναδεικνύει την ομορφιά μιας γυναίκας που παίρνει τη ζωή στα χέρια της.
Αλέξανδρος Κυριαζής
2020-07-12
Δε μπορώ να μη προτείνω το Wild Rose έστω και μόνο για να απολαύσετε την Jessie Buckley, ειδικά αν και η country μουσική συμπεριλαμβάνεται στα ακούσματά σας. Πέρα απ' αυτά όμως, δυστυχώς η ταινία δεν έχει σπιρτάδα ώστε να προσφέρει το κάτι ξεχωριστό στο θεατή, κάτι παραπάνω από ένα μουσικό δράμα χαμένων ονείρων και λανθασμένων προτεραιοτήτων.
Νίκος Δρίβας
2020-07-14
Το Wild Rose είναι μια αξιοπρεπέστατη ταινία που σίγουρα βλέπεται με μεγάλο ενδιαφέρον έχει καλές στιγμές με δυναμισμό και ένταση, καλό ρυθμό ανά σημεία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η σχέση μητέρας και κόρης είναι το βαρόμετρο μιας ιστορίας που δείχνει αληθινή και είναι απέραντα συγκινητική. Όμως ποτέ δεν γίνεται μελό και αυτό πιστώνεται τόσο στη ζεστή γραφή του Τομ Χάρπερ (εκ των σκηνοθετών του «Peaky Blinders» ο οποίος αμέσως μετά από το «Wild Rose» έκανε τους «Αεροναύτες» με τους Φελίσιτι Τζόουνς και Έντι Ρεντμέιν) όσο και στην απίστευτη ερμηνεία της χαρισματικής Τζέσι Μπάκλι του «Chernobyl».
Πόλυ Λυκούργου
2020-07-10
Ακόμα κι αν αυτό το βρετανικό δράμα δεν πετυχαίνει όλες τις νότες σωστά, υποκλινόμαστε και χειροκροτάμε όρθιοι την πρωταγωνίστρια Τζέσι Μπάκλεϊ. Αυτή βάζει φωτιά στην ταινία, αυτή είναι το «άγριο ρόδο» που ανυπομονούμε να δούμε να αναρριχάται και να ανθίζει άναρχα και γρήγορα στον κινηματογραφικό φράχτη.
Λήδα Γαλανού
2020-07-06
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Τομ Χάρπερ, πριν από τους «Αεροναύτες», είναι ένα μάλλον παρωχημένο, σίγουρα προβλέψιμο, μελόδραμα. Από μέσα του, όμως, αναδύεται η συγκλονιστική Τζέσι Μπάκλεϊ, ικανή για όλα, ξεκάθαρα μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της νέας γενιάς.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Δεν πρόκειται για κάτι ιδιαιτέρας πνοής, όμως έχει ενδιαφέρον ως περίπτωση επιμονής του ανθρώπου σε ένα όνειρο, σε ένα εσωτερικό πάθος από το οποίο αν απομακρυνθεί δεν θα μπορεί να ζήσει κι ο περίγυρος της επιτρέπει να εμπνευστεί από το περιβάλλον και να κινήσει ανάλογα τον ρόλο. Ενσωματώνεται κανονικότατα στο πλαίσιο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Διαθέτει ένταση, ενδιαφέρον και μια κατά τόπους συναρπαστική αίσθηση τριβής με κάτι το αληθινά απρόβλεπτο και επικίνδυνο- αλλά και μια ανάγκη για σεναριακά ακροβατικά και διαρκή τραβήγματα.
Κώστας Ζαλίγκας
2020-07-04
Γίνεται καλή προσπάθεια να αποδοθεί κινηματογραφικά η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και η πίστη στο όνειρο αλλά δεν αποφεύγονται τα κλισέ και οι ευκολίες.
gaRis
2020-07-02
Ο Tom Harper (του νερόβραστου The Aeronauts) σκηνοθετεί σκηνές χωρίς την αναγκαία ροή έντασης, που θα πάρει πρωτίστως θέση και θα δημιουργήσει συνθήκη αγωνίας για την τύχη του ονείρου της Rose. Η δε τελική έκβαση είναι τόσο ραχατλίδικα δοσμένη, που σαμποτάρει τη συνολική προσπάθεια, ειδικά στον ερμηνευτικό / μουσικό τομέα.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
Η αισιοδοξία της Ρόουζ Λιν που υπερασπίζεται χωρίς κανέναν ενδοιασμο αυτό το πάθος της για την μουσική country μας παρασύρει σε ένα ευχάριστο ταξίδι που καταφέρνει) να ισορροπήσει ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, έστω και αν η εξέλιξη της ιστορίας είναι πέρα για πέρα προβλέψιμη.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Βρήκαμε πως, στο δεύτερο μέρος ειδικά, το σενάριο δίνει εύκολες απαντήσεις, στα δύσκολα διλήμματα των ηρωίδων του, ενώ μια σειρά από ευτυχείς συμπτώσεις, συμπληρώνουν το παζλ αυτού του τυπικού κατά τα άλλα, βρετανικού δράματος, που δεν είναι ακριβώς kitchen sink drama αλά Κεν Λόουτς, αλλά ούτε και μια καθαρόαιμη εμπορική παραγωγή.
