Miss Απειθαρχία(2020)
(Misbehaviour) | Πρώτη προβολή: 30-07-2020
Τάσος Ντερτιλής
Η επεισοδιακή τελετή των διεθνών καλλιστείων του 1970 που έφερε στο προσκήνιο το Κίνημα για τη Γυναικεία Χειραφέτηση σε μια υποδειγματική Βρετανική παραγωγή.
Γιώργος Κελεσίδης
Τα θετικά της ταινίας είναι περισσότερα από τα αρνητικά της, κι αν δε ψάχνεις την φεμινιστική ταινία της χρονιάς, που μιλάει αναλυτικά για όλα τα προβλήματα της πατριαρχίας, αλλά κάτι που θα σε διασκεδάσει και θα σε συγκινήσει, τότε το «Miss... Απειθαρχία» είναι μια ταινία που αξίζει να δεις.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2020-07-20
Βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία, ειπωμένη με μαχητικότητα, γούστο, χιούμορ και συναίσθημα, η ταινία της Φιλίπα Λόουθορπ του «The Crown», είναι απολαυστική και πάντα απαραίτητη.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-07-18
Θα ήταν η τυπική ταινία καταγγελίας γύρω από τη γυναικεία χειραφέτηση στα 70ς αν δεν υπήρχαν κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες. Όπως η δραματικότητα κάποιων σκηνών που αλλάζουν άρδην την πορεία του σεναρίου πηγαίνοντας τον προβληματισμό σε άλλα επίπεδα ή η αμφίσημη ματιά γύρω από το χώρο του θεάματος.
Αγγελική Αντωνίου
Μια ευχάριστη και καλογυρισμένη φεμινιστική ματιά σε μια ιστορική διοργάνωση
Μάρα Θεοδωροπούλου
Όχι ακριβώς η woke ταινία που αξίζει το 2020, αλλά παρόλα αυτά ένας ευχάριστος αντιπερισπασμός.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το αποτέλεσμα είναι μια καλοφτιαγμένη αλλά χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ταινία, γύρω από ένα καυτό ζήτημα, την γυναικεία χειραφέτηση, που για τους ευνόητους λόγους τα τελευταία χρόνια τροφοδοτεί με συχνότητα τον κινηματογράφο.
Μαίρη Βανδώρου
Κυλάει γρήγορα, δε σε αφήνει να κουραστείς και μιας και βασίζεται σε ανώνυμους ήρωες ή μάλλον ηρωίδες αξίζει την προσοχή σας.
Χρυσαυγή Πατσάκη
Το «Miss Απειθαρχία» λειτουργεί περισσότερο σαν μια feelgood φιλμική εισαγωγή σε ένα σημαντικό γεγονός του φεμινιστικού κινήματος, παρά σαν μια ηχηρή υπενθύμιση της αναγκαιότητας για φυλετική ισότητα, υπενθύμιση που ακόμα και 50 χρόνια αργότερα συνεχίζει να είναι επίκαιρη και απαραίτητη.
Ηλίας Δημόπουλος
2020-07-16
Η εξιστόρηση των καλλιστείων του 1970 στην Μεγάλη Βρετάνια, κατά την διάρκεια των οποίων διαδηλώτριες του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος διέκοψαν την τελετή με πανώ, «βόμβες» αλευριού και νεροπίστολα καταγγέλλοντας τον θεσμό ως σύμβολο της πατριαρχίας και της αντικειμενικοποίησης των γυναικών.
Τάσος Μελεμενίδης
2020-07-12
H ταινία ψάχνει κάπως συμβιβαστικά και απλοϊκά το δίκαιο και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, κάτι που φαίνεται πιο ξεκάθαρα και από τον διάλογο ανάμεσα στην ιδεολόγο Κίρα Νάιτλι και την εστεμμένη Γκούγκου Μπάθα-Ρο, έναν συμβιβαστικό χαιρετισμό, με αιτήματα που παραπέμπουν στο σήμερα.
Άντα Δαλιάκα
Η διαμάχη ωστόσο γύρω από τη σεξιστική φύση των καλλιστείων προσεγγίζεται ακροθιγώς, σε ήπιους – κατάλληλους για τα στάνταρ μιας τηλεοπτικής και όχι κινηματογραφικής παραγωγής -, ενώ ο Μπομπ Χόουπ ανάγεται σε αφελές σεξιστικό πρότυπο, καθώς σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες υπακούν στις συνιστώσες της feelgood δραμεντί.
Κώστας Ζαλίγκας
Αρκετά στρογγυλεμένο και σχεδόν ακίνδυνο, καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε «η πραγματικότητα ξεπερνάει σε φαντασία τον κινηματογράφο» κι εδώ η πραγματικότητα δεν φωτίζεται επαρκώς.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Μια ταινία που μπορώ να προτείνω μόνο σε όσους ακολουθούν φανατικά τις καριέρες των Knightley και Buckley, με τις δύο ηθοποιούς να κάνουν ότι μπορούν αλλά να μη καταφέρνουν να σώσουν τη παρτίδα.
Χρήστος Μήτσης
2020-07-10
Το σαρκαστικό χιούμορ νοστιμίζει την υπερβολικά feelgood αναπαράσταση μιας αληθινής ιστορίας, η οποία επιλέγει το αφηγηματικό μπρίο αντί της εμπεριστατωμένης, απαιτητικής πολιτικοκοινωνικής κριτικής.
Λήδα Γαλανού
2020-07-08
Μένει, όμως εκεί: σε μια κομψή, ελαφριά ματιά που ποτέ δεν απηχεί την ένταση ή την ουσία της στιγμής, παρά μόνο τα σεξιστικά αστεία του παρουσιαστή Μπομπ Χόουπ και ψήγματα από τις ζωές και τις προσωπικότητες των πραγματικών ηρωίδων.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-07-06
Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και το καστ πολύ δυνατό (η Τζέσι Μπάκλεϊ που είδαμε αυτό το καλοκαίρι και στο "Wild Rose" θα είναι τεράστιο όνομα σε λίγο καιρό) αλλά η προσέγγιση του υλικού από τη σκηνοθέτη Φιλίπα Λόουθορπ (του "The Crown") και το απλουστευτικό σενάριο, δεν δείχνει κάποια διάθεση εμβάθυνσης, με το φιλμ να παραδίδεται στο προφανές.
Σταύρος Γανωτής
2020-07-04
Η χρησιμότητα του φιλμ δεν είναι αμελητέα, όπως και η γενική του εικόνα που σέβεται το σινεμά της Γηραιάς Αλβιόνας. Φοβάμαι όμως ότι κανείς δεν θα «τραβηχτεί από το πέτο» για να συμμετέχει ενεργά σε ένα ζήτημα που έχει ακόμα ανοιχτές πληγές ολόγυρα μας, ούτε κινηματογραφικά θα αισθανθεί ότι είδε κάτι το μοναδικό.
Νίκος Παλάτος
2020-07-02
Tο αναγνωρίσιμο καστ, μαζί με τη γνωστή feelgood διάθεση του αγγλικού κινηματογράφου (γι' αυτού του είδους τα φιλμ, τουλάχιστον), δεν μπορεί να σηκώσει τη «Miss Απειθαρχία» από την τυπική θερινή μετριότητα.
gaRis
Στην εποχή του #MeToo (δεν το συζητώ καν ότι στην Αμερική η ταινία δε θα είχε καμιά τύχη) αυτό το υποτίθεται inspirational feel-good εργάκι μοιάζει με παραφωνία ή ακόμη και συγχωροχάρτι στα αντίστοιχα έργα και τις ημέρες (ως το 2015) του Τράμπ ως ιδιοκτήτη του Miss Universe εκεί στα αμαρτωλά 90s.
