Ο Πατέρας(2019)

(Bashtata / The Father) | Πρώτη προβολή: 27-08-2020

Σχόλια και νύξεις για τη φύση του καλλιτέχνη, το σύμβολο της φυσικής γονιμότητας, τη συναισθηματική λογική, το σοσιαλιστικό παρελθόν, παρεμβάλλονται διασπώντας τη μασίφ πραγματικότητα. Οι στιβαρές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών κρατούν την ένταση μέχρι το εξαίρετο φινάλε που αποσαφηνίζει πλήρως αλλά και απογειώνει την αξία της διαδρομής.

Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι για το συγκινητικό χρονικό μιας δύσκολης οικογενειακής συμφιλίωσης, αφηγημένης με λεπτό χιούμορ και κοινωνική οξυδέρκεια.

Λεπτή αλλά δηκτική κοινωνική σάτιρα από το σκηνοθετικό δίδυμο του συγκλονιστικού Glory.

Με την κάμερα στο χέρι για αμεσότητα και με δυο διακριτικές, αριστουργηματικές ανδρικές ερμηνείες, η ταινία καταφέρνει, πρώτ' απ' όλα, να αναπτύξει δυο αναγνωρίσιμους, σύνθετους χαρακτήρες από το τίποτα, από μικρές στιγμές, βλέμματα και λόγια που δεν ειπώνονται. Στον Πάβελ και τον Βασίλ βρίσκονται οι δυο ενδεικτικοί τύποι Βαλκάνιου άντρα.

Η νέα ταινία των Γκρόζεβα και Βαλτσάνοφ («Το Μάθημα») είναι μια εμπνευσμένη, οικογενειακή ιστορία που ισορροπεί θαυμάσια ανάμεσα στο μεταφυσικό δράμα και στην κωμωδία δρόμου.

Το μαύρο χιούμορ κυριαρχεί στην ιστορία αυτή γύρω από τη σχέση ανάμεσα σε ένα πατέρα και το γιο του, σε μια ταινία δοσμένη με ελλειπτικότητα, φαντασία, ευρηματικότητα και πολύ καλές ερμηνείες.

Και ναι, αν σε κάποιο σημείο ένιωσα το σκίρτημα ενθουσιασμού που βίωσα καθ' ολοκληρίαν στις προηγούμενες δουλειές του διδύμου, αυτό ήταν το φινάλε: δύο άντρες αντιδιαμετρικά αντίθετοι, με δεσμούς αίματος, να καθαρίζουν κυδώνια και να γίνεται μια αποκάλυψη. Τόσο απλά, τόσο λιτά, τόσο όμορφα. Ας είναι, τους εμπιστευόμαστε και ποντάρουμε πως στην επόμενη προσπάθειά τους θα ανεβάσουν και πάλι πολύ ψηλά τον πήχη.

Ο «Πατέρας» έχει το χάρισμα να μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή και ο θεατής θέλει πραγματικά να τον ακούσει.

Ο Ιβάν Σάβοφ σε ρεσιτάλ ερμηνείας και το στόρι με δάνεια από το Γερμανικό «Τόνι Ερντμαν»--Αν ήταν ελληνικό θα μιλάγαμε για ταινιάρα!

Η ισορροπία είναι σωστή, ακόμη κι όταν τα γεγονότα μοιάζουν τραβηγμένα στην κωμικότητά τους.

Οι μικρές καθημερινές πινελιές της κλειστής επαρχιακής κοινότητας εκτός από ανεπαίσθητες είναι και ανώδυνες, ενώ η υιοθέτηση ενός σατιρικού λόγου που θα σχολιάσει τις κωμικοτραγικές καταστάσεις δεν έχει τις επιδόσεις που θα ήθελε.

Τρίτη και φαρμακερή (με την κακή έννοια...) για τους Γκρόζεβα και Βαλσάνοφ, αφού οι πολύ καλές εντυπώσεις που είχαν αφήσει από τις προηγούμενες παρουσίες τους, εδώ χάνονται. Όσα βραβεία κι αν έχει μαζέψει ο «Πατέρας» σε ένα σωρό φεστιβάλ. Αφορά ελάχιστους πιστούς το φιλμ.