Ο Παράδεισος Έπεσε στη Γη(2019)
(It Must Be Heaven) | Πρώτη προβολή: 08-10-2020
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Σουλεϊμάν ο υπερήφανος, μεγαλοπρεπής και μεγαλειώδης, αλλά βαθιά τεθλιμμένος. Βωβός κι αγέλαστος όσο κι ο Μπάστερ Κήτον, αυτοαναφορικός όπως κι ο αισιόδοξα απαισιόδοξος Ζακ Τατί, ένας μελαγχολικός ρινόκερως του Ευγένιου Ιονέσκο, ελίσσεται όπως-όπως, πλήττεται και εκπλήττεται από τρελούς παραγωγούς και απίθανες ευτράπελες καταστάσεις.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Σκηνές που ο Σουλεϊμάν παρακολουθεί, ψυχρός παρατηρητής, με λεπτότητα, με τη, γνωστή από άλλες ταινίες του, απορημένη ματιά, είτε περπατώντας στους δρόμους, με μια τσάντα στον ώμο, είτε καθισμένος στα καφέ, καπνίζοντας το τσιγάρο του, καταγράφοντας, με την κάμερά του, τα τρελά και τα παράλογα (ανθρώπινα όμως πάντα) του κόσμου μας, σε σκηνές συχνά διανθισμένες με μια σουρεαλιστική ματιά.
Αγγελική Καρυστινού
Με χιούμορ και μελαγχολικό σκεπτικισμό, φτιάχνει μια ταινία όπου η Παλαιστίνη λειτουργεί ως μικρογραφία μιας μεγαλύτερης εικόνας, καταδεικνύοντας τελικά τι σημαίνει να ζεις στο περιθώριο, αλλά και τη μοναξιά των σύγχρονων πόλεων, όπου η βία υποβόσκει κάτω από την επιφανειακή ηρεμία μιας «φυσιολογικής» μέρας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-10-20
Είναι μια ταιριαστή τοποθέτηση, μια στυλιστική αλληγορία για έναν Παλαιστίνιο που ο ίδιος μοιάζει να μην ανήκει πουθενά. Που έχοντας βρει μια σιωπηλή θέση στον κόσμο, παρατηρεί συμπεριφορές, κουλτούρες και παραλληλισμούς, και στη συνέχεια προχωρά στο επόμενο σκετς.
Φίλιππος Χατζίκος
Η ταινία είναι γυρισμένη σε σαφές κωμικό ύφος, αποτελείται από συναπτόμενα gags, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και μια absurd συνθήκη που -εάν ο θεατής δεν είναι εκ προοιμίου εχθρός της- μπορεί να γεννήσει πηγαίο γέλιο. Ωστόσο, η αδιάκοπη μελαγχολία της δεν της επιτρέπει να καταστεί ούτε μία στιγμή ελαφρά: το φορτίο στο σινεμά του Σουλεϊμάν είναι πάντα εκεί και είναι αληθινά ασήκωτο, γι' αυτό ισορροπεί με το κωμικό με τέτοια άνεση.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Επηρεασμένος από το βουβό σινεμά, διατηρεί σε όλες τις ταινίες του μια στατική περσόνα, με αγέλαστο προσωπείο, θυμίζοντας τον Μπάστερ Κίτον, ενώ η κωμική προσέγγιση γεγονότων που αποκαλύπτονται σταδιακά διαθέτει την ψυχραιμία της παντομίμας ενός Ζακ Τατί. Αστείος και αμίλητος, ο πρωταγωνιστής-σκηνοθέτης παρακολουθεί από απόσταση τραγελαφικές καταστάσεις, φορώντας ψάθινο καπέλο, ενώ καπνίζει αδιάκοπα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η ειρωνική ματιά του σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή γέρνει περισσότερο προς το δράμα κι όχι στην κωμωδία. Δεν λείπουν φυσικά οι κωμικές εκρήξεις στα σπονδυλωτά σκετς που διαλύουν το φιλμικό σύμπαν με αφορμή την αραβοϊσραηλινή επεισοδιακή συνύπαρξη στην Παλαιστίνη.
Χρήστος Μήτσης
2020-10-18
Το μεσανατολικό και το σινεμά γίνονται τα υλικά μιας μινιμαλιστικής, σχεδόν βωβής κωμωδίας σχετικά με το νόστο, τα εθνικά κλισέ και το παράλογο της καθημερινότητας, από έναν άριστο μαθητή του Ζακ Τατί.
Τάσος Ντερτιλής
Μια αξιολάτρευτη ταινία κωμικού παραλόγου από τον πολυβραβευμένο Ελία Σουλεϊμάν.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2020-10-16
Μικρά περιστατικά, ψίχουλα ζωής που φτιάχνουν έναν κόσμο αλλόκοτο και παράξενο, τον κόσμο μας δηλαδή, που ο Σουλεϊμάν αντιμετωπίζει με ευγένεια και ενίοτε με πολλή αγάπη.
Παύλος Γκουγιάννος
2020-10-14
Μια ταινία χαλάρωσης, μια feelgood ταινία που δίνει νέα διάσταση στον όρο μιας και νιώθεις ευχάριστα σκεπτόμενος σημαντικά ζητήματα που θίγονται μέσω των ανάλαφρων μικρών ιστοριών ή περιστατικών που συμβαίνουν στην ταινία.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Απρόσμενα και υπέροχα αισιόδοξη και αστεία η χορογραφημένη και χωροθετημένη στην εντέλεια ταινία του Σουλεϊμάν, διαθέτει και ένα σάουντρακ με υπέροχα τραγούδια.
Λήδα Γαλανού
2020-10-12
Ο Ελία Σουλεϊμάν της ζωής και της ταινίας κοιτάζει, παρατηρεί και κρίνει, χωρίς ποτέ να βάζει τον εαυτό του μέσα στην εξίσωση, περιβαλλόμενος άρα από μια λεπτή αίσθηση υπεροψίας. Όπως έκανε πάντα, μαζί με τη χάρη των σεναρίων του, την ομορφιά των πλάνων του και την εξυπνάδα του μυαλού του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-10-10
Χαριτωμένες εμπνεύσεις, εφαρμοσμένες με αφομοιωμένη κωμικότητα, βρίσκονται διάσπαρτες σε ένα εγωκεντρικό σύνολο, όπου ο Σουλεϊμάν υποδύεται τον εαυτό του, έναν συμπαθή καπελοφόρο παρείσακτο που ακούει τις παραβολές, σχολιάζει αθόρυβα το νόημά τους και προσπερνά στωικά το επουσιώδες. Ο Παράδεισος έπεσε στη γη μένει συχνά στις προθέσεις.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Επ' ουδενί δεν μιλάμε για κακή ταινία. Υπάρχουν όμορφες σκηνές (τα λεμόνια). Υπάρχουν αστείες σκηνές (στο αεροπλάνο). Και υπάρχει και αυτή η αίσθηση του «όπου πάω, η Παλαιστίνη με πληγώνει». Καλή η παρατήρηση της ανθρώπινης κατάστασης, κόλλημα η μανιέρα και... προσεχώς καλύτερα.
Βαρβάρα Κοντονή
2020-10-04
Χωρίς να είναι αμιγώς πολιτικό, το σινεμά του Παλαιστίνιου σκηνοθέτη θα σε φέρει σε μια θέση που θα σε καλέσει να «διαβάσεις» το φιλμ του και υπό τέτοιο πρίσμα, κάτι το οποίο, σε συνδυασμό με τον αργό ρυθμό εξέλιξής του, μάλλον δεν θα σε στείλει στον «Παράδεισο».
Τάσος Μελεμενίδης
2020-10-06
Οι πνευματώδεις ιδέες του ενώνονται με αρκετές πολύ προφανείς και λιγότερο ευφυείς, όπως το αστειάκι με την οπλοφορία στις ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα άνισο περιεχόμενο, εύστοχο και άστοχο παράλληλα που από τη μία επισημαίνει τη μοναδικότητά του και από την άλλη μοιάζει να στερεύει.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
2020-10-02
Ταινία δίχως σεναριακή δομή και πλοκής, αλλά με ιδέες, εμπλουτισμένη στα 102 λεπτά προβολής της από λογής σκετσάκια καλλιτεχνίζουσας,σατιρικής οπτικής, σαν να είναι αδρανείς εικόνες, αφημένες στο διάφανο τσιγαρόχαρτο της πρώτης του ταινίας, αυτής του 2002 με τον τίτλο «Θεϊκή Παρέμβαση».
