Όρνιθες (ή Πώς να Γίνεις Πουλί)(2020)

Πρώτη προβολή: 17-06-2021

Με το τρόπο του σύγχρονου arthouse κινηματογράφου, δημιουργεί ένα μωσαϊκό από εικόνες, αισθήσεις και ιδέες που απογειώνουν την ταινία μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, σε κάτι περισσότερο ουσιαστικό από μια απλή καταγραφή του ανεβάσματος μιας παράστασης καθώς αποτυπώνει στην αφήγησή της, 9 βήματα για να γίνει κάποιος πουλί.

Αφιερώστε λίγο από τον χρόνο σας γι' αυτήν την ταινία που μοιάζει με τραμπολίνο, χοροπηδώντας πάνω του με χέρια ανοιχτά. Για μια στιγμή ελευθερίας, έστω και με ανθρώπινα φτερά.

Με καυστικό χιούμορ από αυτά που δεν γράφονται σε κείμενα αλλά ανήκουν στη στιγμή τους, με ορκισμένους ερμηνευτές που πρέπει να περάσουν ψυχοθεραπεία για να συνέλθουν μετά από αυτή τη βιωματική εμπειρία, με συνεχόμενα πλάνα που μόνο ένα πουλί έχει την άμεση ικανότητα να αδράζει, και μια ποικιλία ανεξάντλητη που απορείς πώς χώρεσε σε 80 λεπτά, οι Όρνιθες αξίζουν κάτι παραπάνω από μία θέαση.

Ο Μακρίδης έχει φτιάξει με τον δικό του περίεργο και πειραματικό τρόπο ένα ποιητικό και αρχικά ουτοπικό μανιφέστο για την προσπάθεια να δραπετεύσει κανείς και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα μέσα από την ελκυστική αλλά ανέφικτη λύση του φαντασιακού, για την ανάγκη και τον φόβο μας για την ελευθερία.

Οι θεατές που ταυτίζονται καλύτερα με την υπόλοιπη φιλμογραφία του Μπάμπη Μακρίδη και αντιλαμβάνονται ματιά, τρόπο δομής και το χιούμορ του σκηνοθέτη, εδώ θ' ανακαλύψουν ένα ιδιότυπο «πείραμα» που από ένα κάποιο «making-of», κατέληξε να παίρνει τη μορφή αυτού του υβριδικού ντοκιμαντέρ. Και να λειτουργεί! Οι υπόλοιποι (και εδώ) μπορούν να πάρουν τα βουνά...

Ένα σπάνιας αξίας και υφής κινηματογραφικό υβρίδιο που ισορροπεί ανάμεσα στην μυθοπλασία και στην ταινία τεκμηρίωσης, η ταινία του Μπάμπη Μακρίδη είναι ένα εγχειρίδιο για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να πετάξει. Τόσο απλά και ειλικρινώς, τόσο όμορφα.

Με χιούμορ (όσο παράδοξο περιμένεις) αλλά και σοβαρότητα, κυριολεκτικό αλλά και μεταφορικό, το υβριδικό αυτό φιλμ μιλά για την ζωή και την τέχνη για την ανθρώπινη φύση και τα δεσμά της κοινωνικού κατασκευάσματος, με ιδιαιτερότητα και φρεσκάδα.

Πρωτότυπη, συχνά ευφυής κι άλλο τόσο... weird εξερεύνηση της σχέσης της σύγχρονης κοινωνίας αλλά και της τέχνης, με τη μεταφυσική αναζήτηση της απόλυτης ελευθερίας. Ντοκιμαντέρ στα όρια του δοκιμιακού σινεμά, γεμάτο ιδέες που εντυπωσιάζουν, πολλές όμως δεν ολοκληρώνονται κινηματογραφικά.

Τα «Πουλιά» είναι μια ταινία φτιαγμένη στο μοντάζ, όπως, άλλωστε, τα περισσότερα ντοκιμαντέρ, όχι επειδή η πραγματικότητα της κατάφερε εκπλήξεις, αλλά επειδή ο Μακρίδης συνδέει, διασκεδάζοντας μελαγχολικά, αυθαίρετα, αταίριαστα πράγματα μεταξύ τους.

Σίγουρα θαυμαστές κατά στιγμές, σίγουρα αφόρητες κατά άλλες, πάντα όμως μια ασαφή αίσθηση προσανατολισμού, η οποία είναι και αυτή που μου έκλεισε τελικά την πόρτα προς όποια απόλαυση της δημιουργίας.

Ένα φιλμ-εγχειρίδιο φυγής, μια ταινία για την παρατήρηση των πουλιών, όπου τα πουλιά είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι.

Ασφαλώς ειδικού κοινού, έτσι όπως μεταπηδά από τη μυθοπλασία και την τεκμηρίωση στη video art, αλλά απαραίτητο συμπλήρωμα μιας παράστασης που αγκάλιασε μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του κοινού.