Μια Τετάρτη του Μαΐου(2015)
(Wednesday 9 May) | Πρώτη προβολή: 23-09-2021
Μάνος Θηραίος
Συγκλονιστικής ειλικρίνειας και σπαρακτικής ανθρωπιάς ταινία, αυτή η "Τετάρτη του Μαΐου" είναι μια καθοριστικά διεισδυτική ματιά στις συνοικίες της Τεχεράνης, εκεί όπου η ανθρωπιά μοιάζει να έχει αντικατασταθεί με την τυφλή υπακοή σε νόρμες κοινωνικές και κανόνες θρησκευτικούς.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2021-09-20
Ο σκηνοθέτης καταφέρνει τελικά να διασταυρώσει, με γνώση και σιγουριά, τις τρεις διαφορετικές ιστορίες, για να μας αποκαλύψει τις ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά και τις κοινωνικές και πολιτισμικές έμφυλες διαφορές σε μια καταπιεστική, αναχρονιστική κοινωνία.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο σκηνοθέτης, τα καταφέρνει ακόμη και σε δύσκολες στιγμές, εκεί που βαραίνει ακόμη περισσότερο το συναίσθημα, εκεί που το δράμα δίνει τη θέση του στην απελπισία, ρυθμίζοντας καταλλήλως τη ροή της ταινίας και ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του θεατή, ενώ με μαεστρία κατευθύνει και το αξιέπαινο καστ, στο οποίο πρωτοστατεί η σπουδαία Ιρανή ηθοποιός Νίκι Καρίμι, που για μια ακόμη φορά δείχνει πηγαίο ταλέντο της.
Στράτος Κερσανίδης
Η σκηνοθεσία ελίσσεται, αποφεύγει τη γραμμικότητα και με ευφυή τρόπο ο 45χρονος σκηνοθέτης συνδέει τις πορείες των δύο γυναικών και τη συνάντησή τους με τον ευεργέτη. Κι όλα αυτά μέσα από μια τρυφερή αλλά και μελαγχολική ματιά η οποία ανταποκρίνεται στη σύγχρονη καθημερινότητα του Ιράν.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ο Τζαλιλβάντ γράφει και σκηνοθετεί ένα συναρπαστικό, ρεαλιστικό μελόδραμα που έχει σαν θέμα του τη θέση των γυναικών στην θεοκρατική, ιρανική κοινωνία, με τρόπο κλειστοφοβικό και στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2021-09-14
Ο δημιουργός της «Περίπτωσης συνείδησης» με υπομονετικούς και στοχαστικούς διαλόγους επιχειρεί να αναδείξει την τραγωδία ενός λαού που μαστίζεται από τον θρησκευτικό φανατισμό, την απουσία της δικαιοσύνης, την ανελευθερία και την μειονεκτική θέση της γυναίκας.
Χρήστος Μήτσης
2021-09-18
Ανθρώπινες ιστορίες διασταυρώνονται στο σύγχρονο Ιράν και σε ένα λεπτοδουλεμένο, ειλικρινές όσο κι άνισο δράμα στην παράδοση του Ασγκάρ Φαραντί.
Ιάκωβος Γωγάκης
2021-09-12
Τον ακραίο μελοδραματισμό, δεν τον αποφεύγει (ναι, σε κάποιες στιγμές χαρήκαμε που εμείς είμαστε Ευρωπαίοι) και σκιαγραφεί καλύτερα τη μία από τις δύο γυναίκες, δίνει μονόπλευρη βαρύτητα στα δικά της δεινά. Ωστόσο, αφαιρεί τις περιττές σκηνές, προσέχει την κάθε σκηνή και αποκαλύπτει τις διάσπαρτες βελόνες στο κέντημα του «σύγχρονου Ιράν».
Πάρις Μνηματίδης
2021-09-16
Όπως και οι περισσότεροι κινηματογραφιστές της γενιάς του από το Ιράν, ο Jalilvand υιοθετεί ένα προσγειωμένο, απαλλαγμένο από περιττές αισθητικές πινελιές σκηνοθετικό ύφος, που επικεντρώνει την προσοχή του στον ηθοποιό και κοιτάζει δευτερευόντως την οπτική σύνθεση του κάδρου.
Αγγελική Καρυστινού
Ωραίες ατμόσφαιρες και μεστές δραματουργικά σκηνές που άλλοτε συγκινούν, άλλοτε όμως δεν αντέχουν στους αργούς ρυθμούς που επιλέγει.
Παύλος Γκουγιάννος
Εδώ η ιστορία μοιάζει να μην έχει απόλυτη συνοχή στο μυαλό του δημιουργού του, ή αυτό που ήθελε να περάσει να μην είναι εν τέλει αυτό που κατατέθηκε.
Λήδα Γαλανού
2021-09-08
To ντεμπούτο του Βαχίντ Τζαλιλβάντ («Περίπτωση Συνείδησης»), βραβευμένο στη Βενετία το 2015, χαρακτηριστικό δείγμα ιρανικού κοινωνικού σινεμά στα χνάρια του Κιαροστάμι και του Φαραντί.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2021-09-10
Ως σύνολο πάντως η «Τετάρτη» ενώ είναι μια αξιόλογη καταγραφή μαρτυρικών ζωών, αφήνει εν τέλει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, διότι βέβαια, ο Βαχίντ Τζαλιλβάντ δεν είναι Ασγκάρ Φαραντί αλλά ένας καλός «μαθητής» του.
Γιάννης Βασιλείου
2021-09-06
Πραγματικό θέμα της ταινίας είναι η θέση της γυναίκας στην πατριαρχική ιρανική κοινωνία, μα στο δεύτερο μισό ο Τζαλιλβάντ αφήνει στην άκρη τον Φαρχαντί και παραδίνεται σε τεχνητές, μελοδραματικές ευκολίες, δυσκολευόμενος να βρει τις ισορροπίες μεταξύ του φεστιβαλικού και του λαϊκού θεάματος.
Κώστας Ζαλίγκας
2021-09-04
Ο Τζαλιλβάντ έχει τη δυνατότητα να κάνει κάποιες εμπεριστατωμένες παρατηρήσεις πάνω στη σύγχρονη ιρανική κοινωνία, στις οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις, στους κανόνες και στα ήθη που επικρατούν. Όμως, το εγχείρημά του πάσχει τεχνικά, κάτι που του στερεί τη δυνατότητα να προσεγγίσει το μεγάλο κοινό.
Δημήτρης Δανίκας
2021-09-02
Από το Ιράν του 2015, το πρώτο μέρος αξίζει και μοιάζει με ρεαλιστική, εκδοχή του ελληνικού «Ο Γολγοθάς μιας αθώας» όμως το δεύτερο σκόρπιο και αμήχανο--Κρίμα
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Η ευθύνη μπορεί να βαραίνει τους δικούς του σκηνοθετικούς ώμους κι όχι τους σεναριογράφους, όπως μπορεί να βαραίνει και τη συνεργασία του με τον μοντέρ. Διότι το έργο έχει μια πολύ ωραία ιδέα, ωραίο θέμα, ωραίο υλικό που κάπου «χάνεται» κατά την εκτέλεση.
