Ο Κύριος Μπάχμαν και η Τάξη του(2021)
(Herr Bachmann und Seine Klasse / Mr. Bachman and his Class) | Πρώτη προβολή: 17-03-2022
Χρήστος Μήτσης
2022-03-20
Μεγάλη σε διάρκεια, αργή σε ανάπτυξη, αλλά εξαιρετικά διεισδυτική και αβίαστα συγκινητική καταγραφή μιας σπάνιας παιδαγωγικής εμπειρίας, βραβευμένης με Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Συνολικά ένα είδος εργαλείου για το πώς μπορεί κανείς καλύτερα να πλησιάσει τους μαθητές και να τους εμφυσήσει το ενδιαφέρον για τη ζωή και τις πραγματικές αξίες της, ταυτόχρονα και μια εξαιρετικά συναρπαστική, με το δικό της, ξεχωριστό τρόπο, ταινία, που μου θύμισε τις ταινίες του Φρέντερικ Γουάιζμαν, ιδιαίτερα το High School.
Νίκος Δρίβας
Δεν μιλάμε για κάτι "συνηθισμένο" για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με απλό και ταυτόχρονα εντυπωσιακό τρόπο, σε συνεπαίρνει με τα όσα βλέπεις και χωρίς καμία αμφιβολία πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να διδάσκεται στα σχολεία!
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Ντοκιμαντέρ το οποίο θα μπορούσε ίσως μέχρι και να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα απολαμβάνουμε εφεξής, ταινίες στον κινηματογράφο...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2022-03-18
Η τρυφερή και αφοπλιστική καταγραφή της κάμερας βοηθά τα μάλα ώστε να μη βαρεθούμε στιγμή λόγω της μεγάλης διάρκειας (217 λεπτά) του φιλμ, αλλά και να ξεχάσουμε πως όσα βλέπουμε αποτελούν υλικό ενός ντοκιμαντέρ.
Πόλυ Λυκούργου
2022-03-16
Ντοκιμαντέρ που παρατηρεί σε βάθος και στο βάθος ενός χρόνους τη σχέση ενός δασκάλου με τους μετανάστες μαθητές του. Αργυρή Αρκτος και το Βραβείο Κοιινού στη Berlinale 2021. Ειδικά αυτό το τελευταίο, είναι η απάντηση στις 4 ώρες της διάρκειάς του.
Τάσος Ντερτιλής
Μια διεισδυτική καταγραφή της σχέσης ενός δασκάλου με τους μετανάστες μαθητές του, που φέρνει στην επιφάνεια την πραγματική αξία της εκπαίδευσης στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες.
Κώστας Ζαλίγκας
2022-03-14
Οσο για τη Μαρία Σπετ που υπογράφει το ντοκιμαντέρ, δεν έχουμε παρά να τη συγχαρούμε για την υπομονή της, την επιμονή της και το αισθητήριό της να ξεχωρίζει από το υλικό της το ωφέλιμο φορτίο που φτάνει στην οθόνη. Ακόμη κι αν ξεπερνά τις τρεις ώρες.
Ηλίας Δημόπουλος
2022-03-12
Ντοκιμαντέρ αξιώσεων και υψηλής κινηματογραφικής κληρονομιάς, που περισσότερο και από το να προβαλλόταν σε όλα τα σχολεία, θα έπρεπε να το παρακολουθήσουν και όλοι οι δάσκαλοι.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Παρά τη μεγάλη του διάρκεια, ο θεατής θα ευχόταν να κρατούσε περισσότερο ή να είχε την τύχη να βρεθεί σε μια τάξη με έναν εκπαιδευτικό σαν τον Ντίτερ Μπάχμαν.
Αιμίλιος Χαρμπής
Η μαραθώνια διάρκεια των 217 λεπτών μπορεί να τρομάξει αρκετούς, ωστόσο το ντοκιμαντέρ της Μαρία Σπετ κυλάει αβίαστα για όποιον θέλει να ανακαλύψει το πώς η περίφημη κοινωνική «ενσωμάτωση» προσφύγων και μεταναστών γίνεται πράξη στην πραγματική ζωή.
Αγγελική Καρυστινού
Η Μαρία Σπετ ακολουθεί τον κύριο Μπάχμαν τόσο στην τάξη του, όσο και στις προσωπικές του στιγμές, και μέσα σε τρεις ώρες συνθέτει το πορτρέτο -κι όχι την αγιογραφία- ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που κάνει τη διαφορά, δρώντας και όχι απλώς μιλώντας, αποδεικνύοντας ότι η επικοινωνία των λαών είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά και εφικτή.
Παύλος Γκουγιάννος
Μια ωδή στην δύναμη της διδασκαλίας, στην ανάγκη για συνύπαρξη και συνομιλία και στην αποδοχή κυρίως του τι είμαστε και πού νιώθουμε καλά. Γιατί το σπίτι μας το φέρουμε μαζί μας, όπου και αν βρισκόμαστε. Οι παραδόσεις των χωρών των μαθητών ενώνονται και συνομιλούν τόσο όμορφα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2022-03-04
Ο χερ Μπάχμαν δεν αποχωρίζεται ποτέ το μάλλινο σκουφί του, ούτε το χιούμορ και την αδυναμία του στη ροκ και στη ριζοσπαστικότητα που ανατρέπει τον βαθύ ακαδημαϊσμό μιας τυπικής διδασκαλίας ‒ είναι ο καθηγητής που όλοι θα ονειρευόμασταν να έχουμε, και υπάρχει στην πραγματικότητα!
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2022-03-08
Το επίτευγμα της σκηνοθέτριας Μαρία Σπετ είναι ότι μέσα από την ιστορία που αφηγείται «χτίζει» χαρακτήρες – κάθε παιδί έχει την δική του προσωπικότητα, τα δικά του όνειρα, τους δικούς του στόχους αλλά και την δική του νοσταλγία για την γλυκιά πατρίδα που ποτέ δεν γνώρισε ή γνώρισε ελάχιστα.
Λήδα Γαλανού
2022-03-06
Το ξεκάθαρο «μειονέκτημα» του ντοκιμαντέρ είναι η σχεδόν τετράωρη διάρκειά του (και, πράγματι, ένας δεινότερος σκηνοθέτης, φυσικά, θα μπορούσε να συμπυκνώσει τα νοήματά του): ωστόσο, από τη μια η δυνατότητα όχι να δεις και να κρίνεις, αλλά να βυθιστείς στην καθημερινότητα της τάξης, είναι ένα ανεκτίμητο δώρο και, από την άλλη, τι καλύτερο μπορείς να κάνεις για τέσσερις ώρες, αυτές τις μέρες, από το να ξαναγίνεις παιδί, στον σημερινό κόσμο;
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-03-02
Η μεγάλη διάρκεια δεν βαραίνει και αφήνει χώρο σε όλα τα κομμάτια της διαδικασίας να έρθουν στο φως, αλλά ταυτόχρονα η Σπετ δεν είναι Φρέντερικ Γουάιζμαν– το φιλμ είναι κάπως πιο ευθύ παρά διεισδυτικό.
