Κατ’ Οίκον Περιορισμός(2021)

(Delo / House Arrest) | Πρώτη προβολή: 12-05-2022

Η ταινία του Γκέρμαν παραμένει μια ταινία δοσμένη με ξεχωριστή δύναμη, ταυτόχρονα μια γενναία κραυγή, όχι μόνο για τη Ρωσία του Πούτιν αλλά αλλά και για άλλες χώρες που κάτω από τον μανδύα της δημοκρατίας οδηγούνται σε παρόμοιες απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές αδικίες.

Μια ταινία αφηγηματικά άψογη, δομημένη στέρεα και με σκηνοθετική σιγουριά που κουβαλά μέσα της την επίπονη διαδικασία μιας ιστορικής μετάβασης η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμη.

Ο Μέραμπ Νινίτζε σε μια σωματική ερμηνεία που δεν σου επιτρέπει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, προσωποποιεί τους αγώνες ενός ολόκληρου λαού για τις ατομικές ελευθερίες, την δυναότητα έκφρασης, τα δικαιώματα του απλού ανθρώπου, μέσα στους τοίχους ενός διαμερίσματος σε ένα φιλμ ξεκάθαρης θεατρικής δόμησης, αλλά με το ελεύθερο πνεύμα να μην περιορίζεται εκεί. Ποτέ.

Ο Γκέρμαν εντοπίζει την σάτιρα μάλιστα τόσο στις μικρολεπτομέρειες των συμπεριφορών του καθηγητή, αλλά και των όσων αλληλεπιδρούν μαζί του, όσο και στην καφκικά σουρεαλιστική αισθητική ενός σπιτιού που, όσο κυλά ο χρόνος, τόσο φαίνεται λες και μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι το πιο παράλογο και απειλητικό– είναι σε σημεία λες και βλέπουμε μια γωνιά από τον κόσμο του "Brazil".

Οξυδερκής και πνευματώδης, ο Ρώσος δημιουργός στοχάζεται πάνω στην ελευθερία και τις θυσίες που ένας σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να κάνει για να την υπερασπιστεί, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέται, αν πραγματικά μπορεί να υπάρξει κάθαρση και ουσιαστική αλλαγή.

...ο Γκέρμαν Jr. πετυχαίνει να αποδώσει τόσο την ακεραιότητα της σταυροφορίας του ήρωα απέναντι σε πάσης φύσεως δυνάμεις καταστολής όσο και τη ματαιότητά της.

Η ταινία, που είναι γυρισμένη σε μεγάλο βαθμό μέσα σε ένα σπίτι, διαθέτει οξυδέρκεια που περνάει στους διαλόγους, υμνεί την ανθρώπινη βούληση για ελευθερία, ενώ είναι εμφανής η πολιτική και ιστορική διαδρομή της Ρωσίας. Εκεί που αρχίζει να θολώνει το φιλμ και το σκεπτικό του Γκέρμαν είναι όταν αρχίζει τα διανοουμενίστικα, αλλά και ορισμένες υπερβολικές καταστάσεις, που μπορεί να κολλούν στη σάτιρα, αλλά όχι και στο δράμα.

Παραπάνω από επίκαιρη και συγκρατημένα συγκινητική, η ταινία του Αλεξέι Γκερμάν Τζούνιορ για την ελευθερία της έκφρασης στη Ρωσία.

Καφκική και σαρκαστική πολιτική καταγγελία που περιγράφει ανάγλυφα την «εσωτερική», βαθιά διαφθορά της ρώσικης κοινωνίας.

η «δημοκρατία» του Πούτιν

Ο Γκέρμαν μας δίνει μια πολύ σκληρή και απολύτως επίκαιρη ταινία, στην οποία βλέπουμε να απουσιάζει εντελώς η έννοια του δικαίου με τον πιο αναίσχυντο και αγοραίο τρόπο, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει στην Ρωσία σήμερα.

Δράμα δωματίου απέραντων συνεπειών, που διαρθρώνεται μετρημένα από έναν μαχόμενο δημιουργό με βαρύ επώνυμο.

Συμπαθές (σε γενικές γραμμές) art-house σατυρικό δράμα περί της δύναμης επιβολής μιας αυταρχικής εξουσίας, που σε κάποια σημεία του (ειδικά εκείνα τα οποία αφορούν τα ένθεν και ένθεν οικονομικά σκάνδαλα) θυμίζει έντονα τα δικά μας!