Οι Ροδακινιές του Αλκαράς(2022)
(Alcarràs) | Πρώτη προβολή: 25-08-2022
Γιάννης Φραγκούλης
2022-08-20
«Οι ροδακινιές του Αλκαράς» είναι βασισμένη στη θεώρηση του μοντάζ του Αϊζενστάιν. Η φωτογραφία είναι εξαιρετική. Αποδίδει την πραγματικότητα όπως περίπου θα την έβλεπε το μάτι του θεατή, αν ήταν εκεί. Λειτουργεί ρεαλιστικά, ακολουθώντας τη θεωρία του Τζίγκα Βερτώφ για τις λήψεις της κινηματογραφικής μηχανής.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Η Σιμόν έφτιαξε τελικά μια συγκινητική ταινία, είδος ελεγείας για ένα υπό εξαφάνιση τρόπο ζωής, από την οποία δεν λείπει και μια κοινωνική κριτική.
Κώστας Ζαλίγκας
Χρησιμοποιώντας μη ηθοποιούς και κυρίως τα προσωπικά της βιώματα από την περιοχή όπου μεγάλωσε, η Κάρλα Σιμόν εισχωρεί βαθιά στην καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις αγωνίες και τους φόβους της οικογένειας και υπογράφει την ταινία με την αμεσότητα και το επείγον της περίπτωσης που της αρμόζει.
Μάρω Ζουγανέλη
2022-08-18
Σε ένα κοινό όπως αυτό της Ελλάδας, όπου οι περισσότεροι έχουμε ακόμα αναμνήσεις από χωριά, χωράφια, χώματα και την αίσθηση ενός potential που ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε όπως του άξιζε, η ταινία της Σιμόν έχει σίγουρα πολλά να πει.
Dimitris Dx
Φυσικά και δεν ανακαλύπτει τον τροχό, είναι όμως πολύ ψύχραιμο απέναντι στον συναισθηματικό αναβρασμό, πολύ αφοσιωμένο στην ηθογραφική του παρατήρηση και πολύ παρατηρητικό στην εξερεύνηση των λεπτών ισορροπιών ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μιας ολόκληρης οικογένειας.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Η Κάρλα Σιμόν -μαζί με την συνάδελφο της Paula Ortiz– είναι η νέα δύναμη της γυναικείας ισπανικής κινηματογραφίας. Με σπάνια ευαισθησία και ντοκιμαντερίστικη ειλικρίνεια παραθέτει τους προβληματισμούς της για το τέλος μιας εποχής, το οποίο φέρνει ενδοοικογενειακές προστριβές.
Νεκτάριος Σάκκας
Η φετινή Χρυσή Άρκτος του Φεστιβάλ Βερολίνου μας μεταφέρει στα καταλανικά καλοκαίρια της Κάρλα Σιμόν (σκηνοθέτιδα του υπέροχου «Summer 1993»), αφήνοντας εκείνη τη γλυκόπικρη γεύση του εφήμερου για τις εποχές και τις παραδόσεις που χάνονται.
Πάρις Μνηματίδης
Με ευαισθησία, νατουραλισμό και αποτυπώνοντας τα συναισθήματα με γήινα χρώματα, γεγονός που κάνει και το δράμα πιο «χειροπιαστό», οι «Ροδακινιές του Αλκαράς» αποτελούν μια πρόταση που σίγουρα ξεχωρίζει θετικά.
Γιάννης Βασιλείου
2022-08-08
Επιτυγχάνει την απόδοση των συνεπειών της κατάστασης για όλους τους χαρακτήρες και τη μετάδοση της αίσθησης του χρόνου και της παρόδου του, μέσω του ρυθμού του. Αρετή αυτό για μια ταινία με αντικείμενο ένα τέλος εποχής.
Χρήστος Μήτσης
2022-08-16
Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο για ένα ντοκιμαντερίστικης ειλικρίνειας δράμα με ερασιτέχνες ηθοποιούς, το οποίο καταγράφει χωρίς συναισθηματισμούς το τίμημα του πολιτισμικού περάσματος από την αγροτική στην αστική ζωή.
Αγγελική Καρυστινού
2022-08-14
Μέσα από τέσσερις γενιές και τις διαφορετικές τους αντιδράσεις, η Σιμόν δομεί ένα καλοδουλεμένο οικογενειακό δράμα με οικολογικές προεκτάσεις, κάνοντάς μας να αναλογιστούμε σχετικά με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και όσα χάνονται για να τον υπηρετήσουν.
Λήδα Γαλανού
2022-08-12
Μια ταινία ζουμερή και ζεστή σαν το ροδάκινο και πικρή σαν το κουκούτσι του, υπογράφει η Κάρλα Σιμόν, της οποίας το βιωματικό υπόστρωμα, την κοινωνική ματιά και την απαλή, νοσταλγική αισθητική αγαπήσαμε ήδη από το ντεμπούτο της, «Ενα Αξέχαστο Καλοκαίρι».
Βαρβάρα Κοντονή
2022-08-10
«Οι Ροδακινιές του Αλκαράς» είναι ένα ήσυχο δράμα (βαρύγδουποι συναισθηματισμοί δεν έχουν χώρο εδώ) που μένει μακριά από την «καταδίκη» των υπεύθυνων γι' αυτό το τέλος εποχής, αν και δίνεται λίγος κινηματογραφικός χρόνος στις ύστατες αντιδράσεις της οικογένειας Σολέ, ίσως γιατί αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι το ότι τα παιδιά θα συνεχίσουν να παίζουν.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2022-08-06
Συνεπές σινεμά με λαογραφικό ενδιαφέρον που μετατρέπεται σε ένα συγκινητικό και αδιαπραγμάτευτο φόρο τιμής στις τελευταίες οικογένειες αγροτών που αντέχουν και κρατούν τις παραδόσεις.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-08-04
Τίμιο στις προθέσεις αλλά κάπως αδρανές στην εφαρμογή, το φιλμ της Σιμόν ζωντανεύει σε επιμέρους στιγμές οικογενειακής ζωής και στην πικρία που το διατρέχει, αλλά θα επωφελούνταν από μια λίγο πιο αιχμηρή ματιά.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2022-08-02
Κλασική περίπτωση ταινίας της οποίας το ίδιο το θέμα σε σκλαβώνει περισσότερο από την διαχείρισή του.
