Vortex(2021)
Πρώτη προβολή: 03-11-2022
Στέφανος Κ. Αρταβάνης
Οι χαρακτήρες είναι μαζί και χώρια. Έτσι τους βιώνουμε κι εμείς, έτσι αναπτύσσεται η προσοχή και η συναισθηματική μας απόκριση. Στις ήρεμες στιγμές με έπιασα να κοιτάω το μέσο της οθόνης, προσπαθώντας να τους ακολουθήσω εξίσου. Στις εξάρσεις συναισθήματος το βλέμμα μου έπεφτε μοιραία σε αυτόν που υπέφερε περισσότερο. Ο Gaspar Noe για μένα έφτιαξε ένα «χωνί» ενσυναίσθησης μέσα από το οποίο παρατηρούσα τους ήρωες του.
Τάσος Ντερτιλής
Συγκίνηση και τρόμος συμπορεύονται σε μια ασυνήθιστη ταινία για την αγάπη, την αρρώστια, τα γηρατειά και το θάνατο από τον πάντα ανήσυχο δημιουργό του Irreversible και του Climax.
Old Boy
To "Vortex" είναι μια από εκείνες τις ταινίες που όσο τις παρακολουθείς δεν καλύπτεσαι πλήρως (εν προκειμένω ας πούμε υπήρξαν μεμονωμένα σημεία που τσίνισα ή αρκετά περισσότερα κομμάτια που μου φάνηκαν κάπως φλύαρα και επαναλαμβανόμενα), αλλά που μετά αφήνουν μέσα σου ένα αποτύπωμα, το οποίο ακριβώς επειδή αφορά τον πυρήνα τους και την ματιά τους, κάνει τις επιμέρους ενστάσεις να ξεχαστούν και να μοιάζουν ασήμαντες.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Η επιλογή της σκηνοθετικής φόρμας με την παράλληλη αφήγηση της ιστορίας, επιτυγχάνει συγκριτική προσέγγιση, που ξεπερνάει τον διδακτισμό του κοινωνικού σινεμά, αγγίζοντας στο «Vortex» έναν υπαρξισμό που εκφράζεται κινηματογραφικά, όταν οι παράλληλες καταστάσεις αποκαλύπτουν την τεράστια απόγνωση και τον τρόμο όσων πάσχουν από άνοια, σε μια ολοκληρωτική ακύρωση της προσωπικότητάς τους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-11-20
Τείνοντας λιγότερο προς το στυλιστικό σοκ και περισσότερο προς την υποβολή, ολοκληρώνει ένα υπαρξιακό βαρίδι εντυπωσιακά κινηματογραφημένο (πολλές από τις διπλές λήψεις του είναι πραγματικά αριστοτεχνικές) με ένα τελευταίο ημίωρο διαρκούς ξεφυσήματος και ωμότητας.
Χρήστος Μήτσης
Ο Γκασπάρ Νοέ αιφνιδιάζει με την ωμή, στέρεα, σκληρή και μετωπική αντιμετώπιση της αναπόφευκτης ανθρώπινης πορείας προς το θάνατο. Ακόμα και στην απόλυτη λιτότητά του, όμως, δεν θα μπορούσε να αποφύγει εντελώς τα αφηγηματικά τρικ.
Κωστής Μπίτσιος
Το φιλμ έχει μεγάλη διάρκεια, καθώς ο σκηνοθέτης επιτρέπει στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, προλαβαίνοντας να αναδείξουν τη σταδιακή φθορά της σχέσης και της σκέψης. Ένα είναι σίγουρο: το αναπόδραστο τέλος, που κάθε ήρωας επιλέγει για τον εαυτό του.
Αγγελική Καρυστινού
Χωρίζοντας με split-screen την οθόνη σε δύο μέρη, παρακολουθεί στενά τους ήρωές του είτε σε διαφορετικούς χώρους, ή από διαφορετικές γωνίες λήψης, και λεπτό το λεπτό οδηγεί τους θεατές σε μια δύσκολη συνθήκη, για να ανταμείψει τους υπομονετικούς με μια συναισθηματική παλίρροια, που χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.
Ιάκωβος Γωγάκης
Όχι πάντα απόλυτα επιτυχημένη, ούτε τόσο αφηγηματικά άρτια. Ναι, θυμίζει το « Amour» του Χάνεκε, κουβαλάει μια διαφορετική αισθητική, κι ένα διαφορετικό συμπέρασμα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Περιέργως, η προβοκατόρικη ματιά του Γκασπάρ Νοέ (σκηνοθέτη του «Μη Αναστρέψιμος») είναι για πρώτη φορά ποτισμένη με πραγματική αγάπη και απελπισία σε αυτή την πιο ειλικρινή μέχρι στιγμής δημιουργία του.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Όνειρο η ζωή, όνειρο και το σινεμά (και κατ' επέκταση η κάθε είδους τέχνη), μέσα της. Ακόμη και αν κάποιος δεν συγκινηθεί από το στόρι και τους χαρακτήρες, η ερμηνεία της Φρανσουάζ Λεμπρέν είναι για τον γράφοντα, η καλύτερη γυναικεία ερμηνεία για το 2021.
Νίκος Δρίβας
Η ταινία Vortex καταφέρνει αν μη τι άλλο να προσφέρει μια ωραία εμπειρία στον θεατή, η οποία πάνω απ' όλα δεν παίζει με τα νεύρα και την νοημοσύνη του θεατή και αυτό δεν το βρίσκει συχνά κανείς σε τέτοιου είδους ταινία. Βέβαια θα μπορούσε να μην έχει τόσο μεγάλη διάρκεια.
Αχιλλέας Βασιλείου
Ταινία όχι για το ευρύ κοινό αλλά και πάλι το VORTEX είναι τόσο δυσβάσταχτο σε σημεία του μόνο και μόνο επειδή καδράρει-ελιτίστικα ομολογουμένως-την ασθένεια του μυαλού. Σινεμά όχι της πρόκλησης αυτή την φορά αλλά του καλλιτεχνικά δοσμένου ανθρώπινου πόνου.
Ανδρομάχη Σδούκου
2022-11-14
Αν και φαίνεται γενικά συγκρατημένος, σαν να έχει απεκδυθεί στην προκειμένη την ακρότητα, ο σκηνοθέτης παραμένει παρών, οικοδομώντας μια ωμή, ζοφερή και ουσιαστικά ρεαλιστική καταγραφή του θέματος της παρακμής και του θανάτου.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2022-11-16
Η πιο ανθρώπινη ταινία στην καριέρα του προβοκάτορα Γκασπάρ Νοέ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2022-11-18
Η ματιά του Νοέ είναι σαφώς πιο «ρεαλιστική», πιο καθημερινή, πιο «βρώμικη» στην ανάδειξη ζητημάτων που συνήθως η κάμερα αποφεύγει. Ακόμα και η επιλογή των ηθοποιών, ο γκουρού του ιταλικού giallo Ντάριο Αρζέντο και η Φρανσουάζ Λεμπούρν, πρωταγωνίστρια της cult ταινίας του αυτοκαταστροφικού Ζαν Εστάς (αυτοκτόνησε) δηλώνει τις «πειραγμένες» αναζητήσεις του Νοέ.
Κώστας Ζαλίγκας
2022-11-12
Η ιδέα του για το split screen είναι ενίοτε κουραστική, αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι παρακολουθούμε σπαρακτικές στιγμές στην καθημερινότητα του ζευγαριού της διπλανής πόρτας.
Αντώνης Ζαούτσος
Το αποτέλεσμα είναι μια ρεαλιστική, αξιόλογη ταινία, η οποία όμως είναι πολύ βαριά, πολύ αργή και δύσκολη στην παρακολούθηση.
Πόλυ Λυκούργου
2022-11-10
Η νέα ταινία του Γκασπάρ Νοέ, αντίθετα με τις προηγούμενές του, δεν βιώνεται ως ουρλιαχτό, αλλά σαν ψίθυρος. Πικρή και κατάμαυρη όμως, σοκάρει τις αισθήσεις εξίσου. Αν είναι επιτυχημένο το πείραμά του όμως, αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Γιάννης Βασιλείου
2022-11-04
Η ανάγκη του σκηνοθέτη να δείξει ότι διαφέρει, να επιδείξει την κινηματογραφική του «αυθάδεια» ακόμα και σε αυτή την πιο συμβιβαστική εκδοχή του σινεμά του και ακόμα και με αυτό το τόσο ευαίσθητο θέμα καπελώνει το ανθρώπινο δράμα.
Ρωμανός Αναστασίου
2022-11-06
Η καταληκτική συμβουλή λοιπόν είναι το κουρασμένο αλλά συχνά αληθινό: "κάνε ό,τι σου λέει η καρδιά σου, και μην αφήσεις τον σινεφίλ φίλο σου να σε σύρει πουθενά".
Νεκτάριος Σάκκας
2022-11-08
Ο Γκασπάρ Νοέ θέλει να εμφανιστεί διαφορετικός, παρότι πάντα παραδομένος στις εμμονές του, με μία ταινία όπου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι (Ντάριο Αρτζέντο, Φρανσουάζ Λεμπρούν) βλέπει τη ζωή του να εκφυλίζεται εξαιτίας της άνοιας.
Λήδα Γαλανού
Μια ερωτική επιστολή στον άνθρωπο και ταυτόχρονα στο ίδιο το σινεμά και την ύπαρξή του ως καταγραφή Ιστορίας θα ήταν η ταινία, επαυξημένη από την παρουσία του μετρ Ντάριο Αρτζέντο ως ηθοποιού και της θρυλικής Φρανσουάζ Λεμπέρν (του «Η μαμά και η πουτάνα» μεταξύ πολλών άλλων), αν ο Νοέ, πάντα εφετζής, πάντα πρόθυμος να προτάξει τον εαυτό του μπροστά από την ουσία, δεν την εξαντλούσε χρονικά, διαλογικά και συναισθηματικά σ' ένα αμετροεπές σενάριο που επαναλαμβάνει την ουσία αλλά τελικά δεν εμβαθύνει ποτέ σ' αυτήν.
Βαγγέλης Βίτσικας
Το «Vortex» είναι ελαφρώς πιο υποφερτό από άλλες ταινίες του Gaspar Noe, κυρίως επειδή το να βλέπεις τον Dario Argento μπροστά από την κάμερα επί σχεδόν δυόμισι ώρες είναι μια απόλαυση που σπάνια πετυχαίνεις.
Ηλίας Φραγκούλης
2022-11-02
Φιλμικό αξιοπερίεργο σχεδόν αποκλειστικά εξαιτίας του πρωταγωνιστικού ρόλου του Ντάριο Αρτζέντο (με το split screen έχει «παίξει» ξανά ο Γκασπάρ Νοέ). Δύσκολο στην παρακολούθησή του φιλμ, που ταλαιπωρεί ακόμη παραπάνω λόγω (αδικαιολόγητα) μεγάλης διάρκειας.
