Weekend / Ένα Σαββατοκύριακο(1967)
(Week-end) | Πρώτη προβολή: 24-10-2009
Χρήστος Μήτσης
2023-08-20
Το τελευταίο αριστούργημα της πρώτης γκονταρικής περιόδου είναι μια κυνική, βιτριολική και απόλυτα πεσιμιστική επίθεση στις έωλες αξίες της μπουρζουαζίας και τα πολλαπλά αδιέξοδα του δυτικού πολιτισμού.
Γιώργος Ρούσσος
2023-08-16
Με τον αντίκτυπο καλλιτεχνικής χειροβομβίδας, το τοξικό αριστούργημα του Γκοντάρ παραβιάζει κανόνες και ταμπού με διάθεση οδοστρωτήρα, περιέχει στιγμιότυπα αξέχαστης βιρτουοζιτέ (όπως το εκτενές μονοπλάνο – επίτευγμα κατά τη διάρκεια ενός μποτιλιαρίσματος) και προκαλεί σοκ μέχρι σήμερα, σε πείσμα όσων νομίζουν ότι έχουν δει τα πάντα στο Σινεμά.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2023-08-18
«Μπροστά στη φρίκη της αστικής τάξης χρειάζεται μια άλλη, μεγαλύτερη φρίκη», μας λέει σε μια στιγμή της πάντα επίκαιρης αυτής ταινίας του. Κι αυτή τη φρίκη η ταινία του αναπτύσσει σε όλο το αιματηρό, αποκρουστικό μεγαλείο της.
Χάρης Αναγνωστάκης
Το «τρομερό παιδί» της νουβέλ βαγκ, κάνει κομμάτια τον γάμο, την οικογένεια, τη λογοτεχνία, τον διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, τον καταναλωτισμό, την ατομική ιδιοκτησία, το κράτος και όλα αυτά που συνθέτουν έναν κόσμο σε παρακμή, που πιστεύει μόνο στο χρήμα.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2023-08-14
Μια ταινία πού όχι μόνο σφράγισε το τέλος της πρώτης περιόδου του «αστικού σινεμά» της καριέρας του, αλλά προοικονόμησε, ένα χρόνο πριν, το ξέσπασμα του Μάη του 68, αυτού του σαρωτικού κινήματος αμφισβήτησης, του οποίου ο Γάλλος σκηνοθέτης υπήρξε ταγός και πρωτοπόρος.
Ανδρέας Κύρκος
2023-08-12
Αυτή είναι η πιο απαιτητική, επιθετική, αναρχική δημιουργία του Γκοντάρ. Ένας ιδιοφυής επίλογος στη δεκαετία του '60 και ένα ορόσημο για το πολιτικά φορτισμένο σινεμά, χωρίς προηγούμενο και επόμενο.
Άγγελος Πολύδωρος
Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται μέσα σε ένα πολιτικά φορτισμένο, βιτριολικά αστείο και αποκαλυπτικό πανόραμα χάους και τρόμου, το οποίο παίζει ταυτόχρονα με τη συμβατικότητα του κινηματογραφικού μέσου, με την ανοχή του κοινού, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Στράτος Κερσανίδης
2023-08-10
Δεν είναι εύκολη ταινία, μάλλον δύσκολη (ή και δύσπεπτη) θα τη χαρακτήριζα. Είναι όμως ο τρόπος του Γκοντάρ, είναι η επαναστατική του ματιά επάνω στην τέχνη και την πολιτική. Είναι το σινεμά που δεν βολεύεται, που μοιάζει με ανήσυχο ύπνο κι ανακατεύει τα σεντόνια!
Πάρις Μνηματίδης
2023-08-08
Από το «Γουίκεντ» απουσιάζουν η σαγήνη μιας Brigitte Bardot ή ο αέρας ενός Jean-Paul Belmondo, γι' αυτό ίσως και μοιάζει καταδικασμένο να μνημονεύεται λιγότερο από τις μάζες. Ίσως όμως αυτή η απουσία μιας λάμψης στη «βιτρίνα» είναι απαραίτητη εδώ για την επικοινωνία νοημάτων που πρέπει να ειπωθούν «μια κι έξω».
Παυλίνα Αγαλιανού
Μία από τις πιο ώριμες και ριζοσπαστικές ταινίες του, στην οποία με μια απέραντα σκωπτική αφήγηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο, αποδομεί το σαθρό καπιταλιστικό οικοδόμημα μέχρι κεραίας.
Κώστας Ζαλίγκας
2023-08-06
Λίγο πριν τα γεγονότα του Μάη του '68 στη Γαλλία, ο Γκοντάρ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το τέλος του καπιταλισμού και του ατομικισμού με κραυγές, αιματοχυσίες, φωτιές, δολοφονίες και ποίηση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2023-08-02
Εξαιρετικά απαιτητικό στην παρακολούθηση του, θεωρείται το φιλμ που μαζί με την γυρισμένη την ίδια χρονιά «Κινέζα» προέβλεψε τα γεγονότα του Μάη του 1968.
Κωστής Μπίτσιος
Πρωτοποριακό για την εποχή το μονοπλάνο του ατελείωτου μποτιλιαρίσματος, αλλά η αφήγηση της ιστορίας σήμερα φαντάζει επαναλαμβανόμενη και βαρετή. Δεν ταυτίζεσαι με κάποιο ήρωα. Δεν σε ενδιαφέρει αν θα ζήσει ή θα πεθάνει.
