Όλα Θα Πάνε Καλά(2015)

(Every Thing Will Be Fine) | Πρώτη προβολή: 13-08-2015

Ο Βιμ Βέντερς έχει γυρίσει μια εξαιρετικά ατμοσφαιρική ταινία, με ολοκληρωμένους χαρακτήρες, κορυφούμενο ενδιαφέρον και με φόντο το Μόντρεαλ, το Κεμπέκ και τον βόρειο Καναδά, φωτογραφημένα από τον Μπενουά Ντεμπί, ώστε να ακολουθούν τη ψυχική διάθεση του κεντρικού ήρωα (αρχίζει με χιόνια και ομίχλες και τελειώνει με ανοιξιάτικο καιρό).

Μια ιστορία ενοχών, συγχώρεσης και κάθαρσης, που υστερεί σε ουσία και ψυχή, από έναν σκηνοθέτη που μας έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι ακόμα και σε συνθήκες λιτότητας μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα, χωρίς να επικεντρώνεται στο «κάθε πράγμα» - κατά του σκοπίμως χωρισμένου «every thing» του τίτλου - που ομολογουμένως στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί περίφημα, τουλάχιστον όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι αυτής της πανάκριβης παραγωγής...

Μια ακριβή παραγωγή, με ακριβό 3D, με έξοχα εξωτερικά πλάνα, ένα πολυτελές περιβάλλον, σπίτια βγαλμένα από το Architectural Digest κι ένα επώνυμο, διεθνές καστ. Χωρίς λόγο ακριβώς, χωρίς να απαιτούνται, ή να προσφέρουν κάτι επιπλέον στην ταινία, παρά επιφάνεια. Αλλά εφόσον ο Βιμ Βέντερς μπορεί, ο Βιμ Βέντερς κάνει.

Μια άνιση και υπερβολικά σοβαροφανή δημιουργία η οποία πάσχει σοβαρά από το μονοδιάστατο σενάριό της, την ελάχιστη δραματουργία η οποία ξεχειλώνεται σε δύο υπερβολικές ώρες (και σε μπόλικες αχρείαστες σιωπές ανάμεσα στα όσα ξεστομίζουν οι ήρωες μεταξύ τους) και από τις στα όρια της κατατονίας ερμηνείες των πρωταγωνιστών Τζέιμς Φράνκο και Σαρλότ Γκενσμπούρ.

Ο ορισμός της ανίας και της βαρεμάρας είναι το φιλμ, αφού στα γεμάτα 120 λεπτά που διαρκεί ζήτημα να υπάρχουν 3-4 σκηνές που να έχουν ενδιαφέρον. Η καλύτερη όλων μάλιστα είναι αυτή του δυστυχήματος στην αρχή που έχει καλή κλιμακούμενη ένταση. Μετά απ΄αυτό ο σχεδόν απόλυτος ύπνος, με τον Franco να είναι πάντα σκεπτικός (για να μοιάζει με συγγραφέα μάλλον) και την Gainsbourg να έχει πάρει προφανώς το ρόλο επειδή ειδικεύεται στο κλάμα (ναι, ρίχνει κανά δυο) και στο κακομοίρικο ύφος.

Ένα καλά φωτογραφημένο, επιδερμικό φιλμ με χάρτινους ανθρώπους – ήρωες και ανυπόστατο συναίσθημα. Σε ξεγελά σε διάφορα σημεία και τσιμπάς, όμως η επίγευσή του είναι σα να μην έφαγες τίποτα περισσότερο από... αέρα κοπανιστό.

Άνευρο, νωχελικό και αφηγηματικά ασύντακτο, το υπαρξιακό δράμα βολοδέρνει ανάμεσα στην απαράδεκτη ερμηνεία του ξύλινου Τζέιμς Φράνκο, στα ακατανόητα σεναριακά κενά και στην αδιάφορη σκηνοθετική αισθητική.