Κάποια Μέρα θα Πούμε τα Πάντα ο Ένας στον Άλλον(2023)
(Irgendwann Werden wir uns Alles Erzählen / Someday We'll Tell Each Other Everything) | Πρώτη προβολή: 07-03-2024
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Κάθε σκηνή σφύζει από ωμό συναίσθημα, παρασύροντας μας στη δίνη του πάθους και της επιθυμίας που κατατρώει τη Μαρία. Η κινηματογράφηση, που χαρακτηρίζεται από πλούσια τοπία και οικεία κοντινά πλάνα, ενισχύει την υποβλητική ατμόσφαιρα της ταινίας, βυθίζοντας μας στο συναισθηματικό και αισθησιακό ταξίδι της νεαρής γυναίκας. Αν η ταινία δεν ολοκληρωνόταν με κάποιες αναίτιες ευκολίες, θα μιλούσαμε για μια εξαιρετική προσπάθεια.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2024-03-20
Πέρα από την καταγραφή μιας αλλαγής που για ένα μεγάλο διάστημα να οδήγησε σε αρκετά προβλήματα (τουλάχιστο την Ανατολική πλευρά), η Έμιλι Ατέφ εστιάζει την κάμερά της στη γεμάτη με ορμή και ανεξέλεγκτο πάθος, λάγνη σχέση ανάμεσα στα δυο αυτά πρόσωπα, σε αντίθεση με το όμορφο, σχεδόν ειδυλλιακό, τοπίο...
Ρόμπυ Εκσιέλ
Κι αν η αλά Μπρύχνερ κορύφωση φαντάζει βαριά και ασήκωτη, δε μειώνει σε καμία περίπτωση το θάρρος της Ατέφ να κοιτάξει με τέτοια γύμνια το υποκείμενό της, την επιτυχία της να στήσει μια τόσο επίκαιρη γυναικεία ιστορία μέσα από ένα ακαδημαϊκής γραφής -με την καλύτερη έννοια- μελόδραμα «εποχής».
Ανδρέας Κύρκος
Όπως ο έρωτας των ηρώων και ο βήχας, η αγάπη της σκηνοθέτριας για τον Τέρενς Μάλικ δεν κρύβεται. Έτσι, μεγάλο μέρος της απαγορευμένης έλξης εξελίσσεται μέσα από λυρικά και καλοφωτισμένα πλάνα ανάμεσα στα στάχυα και στη φύση. Κι αυτή η αισθητική επιλογή δεν είναι καθόλου μα καθόλου κατακριτέα.
Άκης Καπράνος
Το φιλμ αποτυπώνει τους κραδασμούς μιας Γερμανίας που ενώνεται βιαστικά, μέσω μιας ανεπαίσθητης σημειολογικής αντίστιξης που έρχεται πάντα σε δεύτερη μοίρα καθώς αυτό που σου μένει περισσότερο είναι ο έντονος ερωτισμός του φιλμ.
Άγγελος Πολύδωρος
Κλισέ ερωτικό μελόδραμα (πάνω στο ομότιτλο ρομάντζο της Ντανιέλα Κρίεν που δεν φέρνει κάτι καινούργιο στον κινηματογράφο), το οποίο αποφεύγει -ελαφρά- την πεπατημένη, τοποθετώντας τους πρωταγωνιστές σε διαφορετικούς κοινωνικο-πολιτικούς κόσμους και έχει ως πλεονέκτημα δυο εξαιρετικές ερμηνείες.
Στράτος Κερσανίδης
Χαμηλοί τόνοι και υπόγεια ένταση σε μια ταινία που η ακαδημαϊκή σκηνοθετική της προσέγγιση, δικαιώνει τη σκηνοθέτρια η οποία δίνει ιδιαίτερη σημασία στους χαρακτήρες και ιδιαίτερα στο χαρακτήρα της Μαρίας που την ερμηνεύει ιδανικά η Μαρλίνε Μπούροβ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-03-18
Κατά κάποιο τρόπο βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μια εκδοχή του αιώνιου «ιψενικού τριγώνου» το οποίο η σκηνοθέτρια Ατεφ αντιμετωπίζει με ευγένεια, τρυφερότητα αλλά και σε απολύτως ρεαλιστικές βάσεις.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2024-03-16
Η Άτεφ, σκηνοθέτης του συγκλονιστικά σωματικού μελοδράματος "Πιο Πολύ Από Ποτέ" με την Βίκι Κριπς, δείχνει κι εδώ το πώς η εμμονή του κάδρου με τα σώματα μπορεί να κρύβει μέσα της μια αληθινή κοινωνικοπολιτική συνθήκη.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2024-03-14
Η νέα ταινία της δημιουργού του «Πιο πολύ από ποτέ» είναι ένα ακόμη ιδιότροπο love story.
Αγγελική Καρυστινού
2024-03-12
Η ερωτική ιστορία όμως, που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ξεδιπλώνεται μέσα από σεξουαλικές περιπτύξεις, οι οποίες αν και τολμηρές οπτικά, παραμένουν συντηρητικές σεναριακά, οπότε η αγωνία του θεατή για την απόφαση της Μαρίας, που ίσως στο μυαλό της Ατέφ ταυτίζεται και με την επιλογή που έπρεπε να πάρει ο κάθε Γερμανός τότε, δεν ανανεώνεται, αν και η ίδια η ηρωίδα παραμένει ένα ισχυρό σύμβολο γυναικείας χειραφέτησης.
Ανδρέας Κουταλάς
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα περίπλοκο δράμα, ένα δράμα που επεξεργάζεται έξυπνα την ιστορία του και την άλλοτε μουντή και άλλοτε ηλιόλουστη ατμόσφαιρα, όμως τις περισσότερες φορές χάνει αυτή την υπεροχή από τον αμφιταλαντευόμενο χειρισμό ενός περίπλοκου ρομαντισμού.
Κώστας Ζαλίγκας
Παρά το «σωστό» κάστινγκ και τη λειτουργική καθοδήγηση των ηθοποιών, η αφήγηση δεν μπορεί να ξεφύγει από την πεπατημένη και «safe» διαδρομή.
Χάρης Αναγνωστάκης
Τα 130 λεπτά της ταινίας, μοιάζουν, ορισμένες στιγμές, εξουθενωτικά, για μια ιστορία, βασισμένη στο μπεστ σέλερ της Ντανιέλα Κρέιν, που θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο περιεκτικά σε πολύ λιγότερο χρόνο, δίνοντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη έμφαση στην ουσία, αλλά και το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, όπου διαδραματίζεται.
Δημήτρης Δανίκας
Η 19χρονη Μαρία καιρός να «παίξει» ερωτικά με δύο αρσενικά. Από τη μια ο Γιοχάνες καλλιτεχνικών προδιαγραφών, από την άλλη ο Χένερ, με τα διπλάσια χρόνια, ένα αγρότης μπρουτάλ και μοναχικός--Ε και;
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Κάποιες λογοτεχνικές αναφορές όμως (μία από αυτές και ο τίτλος της ταινίας), η μη απαραίτητη σποραδική off αφήγηση από μέρους της Μαρίας και το "αναπάντεχο" φινάλε, που για μια φορά ακόμη επιβεβαιώνει το ταμπού που θέλει όλες τις σχέσεις τέτοιου είδους να χαρακτηρίζονται "καταραμένες", αδυνατίζουν την δυναμική της κατά τη γνώμη μας, και την υποβιβάζουν στα επίπεδα ενός κοινότοπου αισθηματικού δράματος.
Παυλίνα Αγαλιανού
2024-03-10
Εάν έλειπε το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, με τον τρόπο που δόθηκε, θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον η ταινία, αλλά... υπερισχύουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια βλέπεις.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2024-03-08
Η υπέροχη φωτογραφία του Αρμιν Ντίρολφ, που καταγράφει με υπέροχα χρώματα τη γερμανική εξοχή και το καλοκαίρι, είναι ίσως το μόνο που σου μένει από την ταινία.
Μάρω Ζουγανέλη
2024-03-06
Ενώ έχει πράγματα να πει για την αγωνιζόμενη οικογενειακή και αγροτική κοινότητα κατά την περίοδο αμέσως μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου κάπου χάνει το νόημα, όπως χάνεται και η ηρωίδα στις ιστορίες των βιβλίων της.
Χρήστος Μήτσης
Η πολιτική και ο έρωτας διασταυρώνονται μάλλον αμήχανα σε μια σχηματικά απλή ιστορία, η οποία λειτουργεί μόνο στο επίπεδο ενός προβλέψιμου δράματος χαρακτήρων.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Η αίσθηση μιας χώρας το καλοκαίρι της μεγάλης αλλαγής, με ανοιχτό ορίζοντα και αβέβαιες προοπτικές, όπως αποτυπώνονται σε ανθρώπους μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων, παρουσιάζει ενδιαφέρον και δείχνει το κινηματογραφικό ένστικτο της Ατέφ στο περιθώριο της αφήγησης της ιστορίας της.
Ηλίας Δημόπουλος
2024-03-04
Μια ιδέα για ένα περιεκτικό δράμα υποβιβάζεται σε μόλις καλές στιγμές μιας ταινίας-υποδείγματος του πώς προκάτ επιλογές υποτιμούν δυνητικά μεγάλες ιστορίες.
Νίκος Παλάτος
Οι ερωτικές του σκηνές είναι από εκείνες που λέμε πως «θα συζητηθούν», όμως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για περίπτωση πολύ κακού – όχι ακριβώς – για το τίποτα, μα για το ελάχιστο.
Πάρις Μνηματίδης
2024-03-02
Παρακολουθείται με κάποιο ενδιαφέρον, χωρίς όμως ποτέ αυτό να μετατρέπεται από μια επιδερμική περιέργεια σε ουσιαστική επένδυση στα όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης.
