Ο Τελευταίος των Ανθρώπων(1924)
(Der Letzte Mann / The Last Laugh) | Πρώτη προβολή: 13-06-2024
Δημήτρης Παναγόπουλος
2024-06-20
Το αριστούργημα του Μουρνάου –100 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία– προβάλλεται ξανά στους κινηματογράφους από ψηφιακά αποκαταστημένη κόπια.
Γιάννης Βασιλείου
2024-06-18
Ευτυχώς, έναν αιώνα μετά την κυκλοφορία της ταινίας του Μουρνάου, το σινεμά είναι ακόμα εδώ.
Στράτος Κερσανίδης
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που καταδεικνύει τις ικανότητες των δημιουργών. Είναι η αφηγηματική δύναμη, σε μια ταινία που δεν έχει σχεδόν καθόλου μεσότιτλους, η αφήγηση κυλάει, δεν κολλάει πουθενά, δεν χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις αφού όλα είναι ξεκάθαρα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2024-06-14
Ταξική συνείδηση μέσα από όνειρα και εφιάλτες αντί κοινωνικού ρεαλισμού σε μια αποστομωτική σκηνοθετική προσέγγιση από τον αξεπέραστο γερμανό σκηνοθέτη, με αποκορύφωμα έναν meta-αφηγηματικό επίλογο του οποίου το δηλωμένο high κρύβει πίσω από την έκσταση, την ίδια τη συντριβή που ξέρουμε πως θα συνέβαινε στην άγρια πραγματικότητα.
Χρήστος Μήτσης
2024-06-16
Βωβό κοινωνικό δράμα, σκηνοθετημένο με πρωτοποριακή εκφραστικότητα από το δημιουργό του «Νοσφεράτου». Οξύ και διεισδυτικό, με ένα ανατρεπτικά ειρωνικό φινάλε.
Μανώλης Κρανάκης
2024-06-04
Καθαρόαιμος (κοινωνικός) τρόμος από τον Φ.Β.Μουρνάου σε μια ταινία που μετράει έναν αιώνα ζωής και σοκάρει όχι μόνο τεχνικά αλλά κυρίως με το διαυγές διαχρονικό μήνυμα της.
Γιώργος Ξανθάκης
2024-06-06
Από τεχνική άποψη η ταινία αποτελεί την επιτομή του «ολοκληρωτικού σινεμά», καθώς εντελώς ευρηματικά η αφήγηση γίνεται μόνο μέσα από εικόνες, χωρίς διαλόγους. Ο Murnau και ο Karl Freund επινόησαν την «αδέσμευτη κάμερα» και την υποκειμενική λήψη.
Ανδρέας Κύρκος
2024-06-10
Υπόδειγμα εξπρεσιονιστικής αισθητικής και με σαφές ταξικό σχόλιο ως προς τις ανισότητες στην εργατική τάξη, σε μια «νεορεαλιστική» ιστορία, πολλά χρόνια προτού ο όρος υπάρξει έστω ως ιδέα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2024-06-08
Νεορεαλισμός πριν το νεορεαλισμό, μελετημένο σε κάθε πλάνο, αγχωτικό ακόμα και στις στιγμές που θα μπορούσε να αποφευχθεί.
Χάρης Αναγνωστάκης
2024-06-12
Ο σημαντικότερος Γερμανός σκηνοθέτης του εξπρεσιονισμού, δυο χρόνια μετά το περίφημο «Νοσφεράτου», θα γυρίσει υποδειγματικά ένα «δράμα δωματίου» και χαρακτήρων και ταυτόχρονα, θα εισαγάγει την κινούμενη κάμερα στον χώρο, με εκπληκτικά αποτελέσματα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2024-06-02
Μπροστά στο αριστούργημα του Μουρνάου «Η αυγή» (1927), αυτή η υπερβολικά μελοδραματική και συχνά άρυθμη ταινία δεν μπορεί να συγκριθεί, όμως αξίζει να την έχει κανείς υπόψη του ως ντοκουμέντο της καταπιεστικής ζωής στην Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία οδήγησε στην αναρρίχηση του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία.
