Το Γόνατο της Άχεντ(2021)
(Ha'berech / Ahed's Knee) | Πρώτη προβολή: 14-11-2024
Δημήτρης Δανίκας
Τολμηρός και ενίοτε βιτριολικός, ο Λαπίντ δεν φοβάται να ασκήσει δριμύτατη κριτική στην πατρίδα του—αιρετικό!
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2024-11-20
Ο Λαπίντ καταφέρνει να δημιουργήσει ένα δικό του στιλ, με σκηνές δοσμένες με χιούμορ και σατιρική διάθεση, με την κάμερα να κινείται διαρκώς γύρω από τα πρόσωπα αλλά και στους φυσικούς χώρους, που ξέρει να εκμεταλλεύεται δραματουργικά.
Στράτος Κερσανίδης
Ο Ναντάβ Λαπίντ, αιχμηρός, διεισδυτικός κι άμεσος ανήκει στο φωτεινό κομμάτι του Ισραήλ που αντιστέκεται. Είναι με τους ανθρώπους που αγωνίζονται για την ειρήνη, τη συνύπαρξη και τη δημοκρατία. Είναι μια δυνατή κραυγή ενάντια στον εθνικισμό.
Χάρης Αναγνωστάκης
Μια σατιρική ταινία, που φτάνει στα όρια του σουρεαλισμού, με την κάμερά του να είναι σε κίνηση συνεχώς, γύρω από πρόσωπα και φυσικούς χώρους, αυτούς της αχανής ερήμου, που εντάσσει στη δραματουργία του, αναδεικνύοντας ότι οι φωνές απόγνωσης του ήρωά του δεν χάνονται στην ξεραΐλα ενός τόπου, που δύσκολα μπορούν να ανθίσουν στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Ο Nadav Lapid μας έχει χαρίσει από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου του Ισραήλ. Παρατηρεί και σχολιάζει τις πολιτικές, ηθικές και πνευματικές ελλείψεις της χώρας του, εστιάζοντας προσωπικές ιστορίες και αγωνίες των ηρώων του που αντικατοπτρίζουν την εθνική κρίση.
Άγγελος Πολύδωρος
Ένα δυνατό έργο, που εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη λογοκρισία, την πολιτική και την ατομική ευθύνη του καλλιτέχνη απέναντι σε ένα σύνθετο πολιτικό περιβάλλον.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ό,τι και να πιστεύει κανείς, ο Ναντάβ Λαπίντ είναι ένας από τους πιο ανήσυχους και ενδιαφέροντες σκηνοθέτες της εποχής μας και «Το Γόνατο της Αχέντ» ... είναι μια άκρως ιδιαίτερη - και αυτοαναφορική - δημιουργία.
Ιάκωβος Γωγάκης
2024-11-14
Το «Γόνατο της Άχεντ» κινείται ανάμεσα στο arthouse σινεμά και στο σινεμά πολιτικής διαμαρτυρίας. Αν και θέτει θαρραλέα ερωτήματα για την ελευθερία της έκφρασης, η έντονα προσωπική προσέγγιση του Λαπίντ άλλοτε ενισχύει και άλλοτε περιορίζει το τελικό αποτέλεσμα.
Πάρις Μνηματίδης
2024-11-16
Η κεντρική παρουσία του Αβσαλόμ Πολάκ είναι τόσο χαρισματική που βοηθάει το σύνολο να «ανέβει πίστα» και αυτό, αποτυπώνοντας με ωμή ειλικρίνεια τόσο την ξεχωριστή καλλιτεχνική ψυχοσύνθεση όσο και τα συσσωρευμένα τραύματα ενός άντρα που συνειδητοποιημένα δεν προσαρμόστηκε σε έναν περίγυρο που διαμόρφωσε στρεβλά τον ίδιο.
Αιμίλιος Χαρμπής
2024-11-18
Ο Λαπίντ ασκεί γενναία κριτική στο σύγχρονο ελεγκτικό μηχανισμό της κυβέρνησης του Ισραήλ, αλλά και στην αέναη πολεμική κατάσταση, η οποία διαιωνίζει τέτοιες απολυταρχικές τακτικές.
Αγγελική Καρυστινού
Μιλάει για ένα καθεστώς ολοκληρωτισμού και δεν χαρίζεται σε κανέναν, βγάζοντας μια σπαρακτική κραυγή, που συγκίνησε την επιτροπή των Καννών. Μερικές φορές όμως οι σκηνοθετικές του ακροβασίες και το στυλιζάρισμα που επιχειρεί δημιουργούν μια επιτήδευση, που αφαιρεί από το όλο εγχείρημα την αυθεντικότητα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2024-11-12
Ο Λαπίντ επιχειρεί να βρει την καλλιτεχνική φωνή του μέσα από μια σειρά πειραματισμών που δύσκολα βρίσκουν το στόχο τους παρά τις έντιμες προθέσεις του.
Κώστας Ζαλίγκας
Eνας επιτυχημένος σαραντάρης Ισραηλινός σκηνοθέτης ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο χωριό στην έρημο για να παρουσιάσει την ταινία του.
Παύλος Γκουγιάννος
2024-11-10
Ο βραβευμένος με Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο το 2019 για τα Συνώνυμα, αποφασίζει να μιλήσει για όλες τις Αχέντ του κόσμου, όλους τους ανθρώπους που καταπιέζονται από απολυταρχικά καθεστώτα όπως είναι αυτό της χώρας του, την οποία ξεμπροστιάζει με θράσος και ειρωνεία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Μια εστέτ κατασκευή που κάπως αμήχανα προσπαθεί να συνδέσει τον υπαρξιακό στοχασμό με την ταινία – κατηγορώ προς το ισραηλινό κράτος.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Όσο προχωράει η ταινία και φτάνουμε προς το τέλος, με μια μελοδραματική σεκάνς που δεν έχει θέση στην αφήγηση, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι ο πολιτικός σχολιασμός είναι ημιτελής, όπως και όλο το εγχείρημα του σκηνοθέτη.
Χρήστος Μήτσης
Σπαρακτική όσο και επιτηδευμένη στιλιστικά εξομολόγηση ενός καλλιτέχνη (του βραβευμένου σκηνοθέτη των «Συνωνύμων), παγιδευμένου ανάμεσα στα προσωπικά αδιέξοδα και τον εθνικιστικό κομφορμισμό.
Πόλυ Λυκούργου
2024-11-06
Ο Ναντάβ Λαπίντ («Συνώνυμα») επιστρέφει με πολιτικά καταγγελτικό και προσωπικά εξομολογητικό σινεμά, που όμως πνίγεται στην στυλιστική επιτήδευση και τον σκηνοθετικό ναρκισσισμό.
Ηλίας Δημόπουλος
2024-11-08
Φορμαλιστική επίδειξη που κάποια στιγμή φορτσάρει, και αναδεικνύεται σχετικά, ως ταινία δριμύτατης καταγγελίας.
Παυλίνα Αγαλιανού
Η ταινία αυτή είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, όταν συνάδελφοι του Λαπίντ παίρνουν ξεκάθαρη θέση για τη γενοκτονία και φεύγουν από τη χώρα τους για να μπορούν να κάνουν ταινίες όπως τις θέλουν, να μας παρουσιάζει απλώς την παράμετρο της φίμωσης των καλλιτεχνών και μάλιστα με συμπαραγωγή του κράτους του Ισραήλ.
Νίκος Παλάτος
Αλληγορία υπαρξιακής καλλιτεχνικής αναζήτησης εν μέσω κριτικής για την προβληματική κατάσταση της ελευθερίας του λόγου στο Ισραήλ, που αν και μπαίνει με χίλια αφήνοντας υποσχέσεις, κάπου μένει από καύσιμα, στρέφοντας το βλέμμα όχι προς την (μόνιμα) ταραγμένη πολιτική κατάσταση της περιοχής, αλλά προς... τον σκηνοθέτη της.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2024-11-04
Ο Λαπίντ επιδίδεται σε μια στυλιστική αμετροέπεια που κάνει το μονταζιακά ορμητικό ξεκίνημα μιας ταινίας με προφανή πολιτικά διλήμματα και έντονο σκηνογραφικό συμβολισμό να εξατμιστεί πολύ γρήγορα.
Κώστας Ντούμας
2024-11-02
Το όποιο μήνυμα έχει η ταινία, θάβεται κάτω από την φλυαρία και την ξιπασμένη αυτοαναφορικότητα. Μην σπαταλήσετε χρόνο και χρήμα.
