Οι Καμπάνες Του Μεσονυχτίου(1965)

(Falstaff) | 

Απίστευτη σκηνοθεσία για άλλη μια φορά από τον Γουέλς, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με σαιξπηρικά έργα, μπορεί να το βρουν λίγο δυσνόητο.

Με πραγματικό σεβασμό στη γνώμη του δημιουργού του, το «Φάλσταφ» δεν είναι σίγουρα η καλύτερη ταινία του Ορσον Γουέλς, αν και τα ελαττώματά της (κυρίως η πολλές φορές δύσκαμπτη αυθεντική γλώσσα του Σαίξπηρ τόσο στο πρωτότυπο όσο και στη μετάφραση και ο «ογκος» μιας κατασκευής που πολλές φορές νιώθεις οτί ασφυκτιά μέσα στο low budget που της αναλογεί) λειτουργούν τις περισσότερες φορές προς όφελος μιας τελικά, της πιο προσωπικής από τις ταινίες του.

Ο τεράστιος (όπως και ο Φάλσταφ του) Όρσον Γουέλς έχει δημιουργήσει μια μαγική ταινία, με ένα σενάριο πλούσιο και συμπαγές (βασισμένο φυσικά στον Σαίξπηρ, μη το ξεχνάμε αυτό), η οποία διαθέτει εξαίρετες ερμηνείες των μεγάλων ηθοποιών, που τον περιβάλλουν και με μια επίσης εξαιρετική, πλαστική, ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ταινία μνημείο!

Ο Αμερικανός οραματιστής, έχοντας στα χέρια του ένα μηδαμινό μπάτζετ, κατάφερε να εικονοποιήσει αριστουργηματικά τόσο τη (νιτσεϊκά ) διονυσιακή φιγούρα του Φάλσταφ όσο και τις βασιλικές ίντριγκες, τον λονδρέζικο υπόκοσμο και τη σεναριακά σκηνοθετημένη μάχη του Σριούσμπερι.

Χρησιμοποιώντας κομμάτια από μια σειρά έργα του Σέξπιρ, ο Ουέλς φτιάχνει μια φιλόδοξη και συχνά απολαυστική ταινία που όμως δεν αγγίζει το μεστό ύφος των καλύτερων ταινιών του.

Το αποτέλεσμα, αν και ενίοτε άτεχνο λόγω των περιορισμών της παραγωγής (γαλλό-ισπανό-ελβετική), είναι μια διεισδυτική σπουδή της φθοροποιού δύναμης της εξουσίας και η πιο πικρά προσωπική ταινία του.