Αχινός(2025)
(Urchin) | Πρώτη προβολή: 23-10-2025
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Το φιλμ καταφέρνει να μετατρέψει μια προσωπική πτώση σε συλλογικό σχόλιο πάνω στη μοναξιά και την εγκατάλειψη. Δεν φωνάζει, ψιθυρίζει με ακρίβεια και συνέπεια γιατί είναι γεμάτο ειλικρινή απόγνωση, χιούμορ, θλίψη και τρυφερότητα ταυτόχρονα.
Ιωσηφίνα Γριβέα
2025-10-20
Ο Αχινός είναι το έργο ενός δημιουργού με αυτοπεποίθηση, που προσφέρει περισσότερο τη στιγμιαία εικόνα μίας ζωής παρά μια ιστορία λύτρωσης. Και τόσο ο Dickinson όσο και ο Dillane, φροντίζουν ώστε στον Mike να βλέπουμε πάντοτε έναν άνθρωπο και όχι ένα πρόβλημα.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο Ντίκινσον, κινηματογραφεί με νεύρο και χιούμορ, συνθέτοντας μία σκληρή κινηματογραφική μπαλάντα για τις χαμένες ψυχές που δεν έχουν θέση σε έναν κόσμο που τρέφεται από το φαίνεσθαι, τον ανταγωνισμό, το χρήμα και την περιφρόνηση των αδυνάτων.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Ντίκινσον κατάφερε να φτιάξει μια ελεγειακή, τρυφερή, βουτηγμένη σε μια μελαγχολική ατμόσφαιρα, ταινία, δίκαια κερδίζοντας το βραβείο της FIPRESCI και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» των Καννών.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Η παράδοση του βρετανικού κοινωνικού σινεμά, με πρωταγωνιστές στο περιθώριο, που κατά καιρούς έχουν αναδείξει σκηνοθέτες όπως οι Κεν Λόουτς, Μάικλ Λι, Στίβεν Φρίαρς, εμπλουτίζεται εδώ με την πειραματική διάσταση, ώστε να αποδοθεί το βαθύτερο ψυχικό αδιέξοδο του πρωταγωνιστή.
Μίλτος Τόσκας
Ο "Αχινός" του Χάρις Ντίκινσον είναι μια ωμή, σχεδόν ενστικτώδης κατάδυση στα βαθιά νερά της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο ηθοποιός υπογράφει ένα φιλμ που δεν αναζητά να εντυπωσιάσει το κοινό κι όμως το καταφέρνει.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Ο ηθοποιός Χάρις Ντίκινσον σε ένα εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεμπούτο, επηρεασμένο από ένα βαθιά κοινωνικό σινεμά και με φροντισμένο κεντρικό ήρωα, εντυπωσιακά παιγμένο από τον Φρανκ Ντιλέιν.
Ελπίδα Μαθιουδάκη
Ενώ το Urchin, στο σύνολό του, ακολουθεί τη συχνά δοκιμασμένη φόρμα του ρεαλιστικού βρετανικού σινεμά, που καταπιάνεται με κοινωνικά προβλήματα και ταλαιπωρημένους χαρακτήρες, ο Harris Dickinson, ήδη από την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, προσθέτει την προσωπική του πινελιά, κάποιες διάσπαρτες δόσεις υπερρεαλισμού, ζωντανεύοντας τη φαντασία του ήρωά του.
Παυλίνα Αγαλιανού
2025-10-18
Ενα μικρό διαμαντάκι -ακατέργαστο, αλλά διαμαντάκι - βρετανικής κοπής σινεμά που αγαπάμε.
Άκης Καπράνος
2025-10-16
Ο “Αχινός” του Σκοτ Ντίκινσον μοιάζει βγαλμένος από την παράδοση του αγγλικού σινεμά στον κοινωνικό ρεαλισμό, με τον Φρανκ Ντιλέιν να δίνει ρέστα ως Μάικ, νεαρός άστεγος που βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν φαύλο κύκλο αυτοκαταστροφής.
Βαγγέλης Βίτσικας
2025-10-12
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Χάρις Ντίκινσον, πιστό στην παράδοση του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού των Μάικ Λι και Κεν Λόουτς, είναι ένα συγκινητικό, αν και λίγο προβλέψιμο, δράμα με μια ερμηνεία – αποκάλυψη από τον πρωταγωνιστή Φρανκ Ντιλέιν.
Αγγελική Καρυστινού
2025-10-14
Αναμφίβολα ο Ντίκινσον δείχνει πως έχει το ταλέντο να δημιουργήσει το ενδιαφέρον πορτρέτο ενός αυτοκαταστροφικού «αχινού» και να είναι κάτι περισσότερο από ένα λαμπερό πρόσωπο.
Άγγελος Πολύδωρος
2025-10-08
Η ερμηνεία του Φρανκ Ντιλέιν είναι εξαιρετική. Δείχνει τον Μάικ ως άνθρωπο, με λάθη, αντιφάσεις και πόνο, και όχι ως θύμα της κοινωνίας, αν και η ταινία επιλέγει να μην μπει σε λεπτομέρειες της προηγούμενης ζωής του, το πώς ακριβώς έφτασε στην κατάσταση αυτή.
Νίκος Παλάτος
2025-10-10
Γεμάτο αυτοπεποίθηση σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Χάρις Ντίκινσον, που αν δηλώνεις φίλος του βρετανικού κινηματογράφου κόβεις εισιτήριο δίχως δισταγμό.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ως σκηνοθέτης, ο Ντίκινσον που παίζει κι έναν μικρό ρόλο, φιλμάρει διακριτικά κι ευαίσθητα. Ο Αχινός έχει μεν ρεαλιστική όψη, αλλά αποφεύγει την ηθογραφία και πηγαίνει στο ψυχολογικό δράμα, όπως αποτυπώνεται στο ενδιαφέρον φινάλε.
Χρήστος Μήτσης
Φρέσκια ματιά στη βρετανική παράδοση του κοινωνικού ρεαλισμού μέσα από ένα διαβρωτικό μείγμα τρυφερότητας και απόγνωσης, χιούμορ και βαθιάς θλίψης. Από τον πρωταγωνιστή του «Τριγώνου της Θλίψης» Χάρις Ντίκινσον.
Στράτος Κερσανίδης
Προσωπικά θεωρώ τίμια και καλών προθέσεων την προσπάθεια του σκηνοθέτη. Μόνο που είναι εμφανή τα σεναριακά κενά και η αδυναμία ανάπτυξης των χαρακτήρων.
Παύλος Γκουγιάννος
2025-10-04
Τις αδυναμίες υπερκαλύπτει ο πολύ ταλαντούχος Φρανκ Ντιλέιν με μια μεστή και πλήρη ερμηνεία που δίνει όγκο σε ένα ισχνό σενάριο και βάθος σε έναν πληθωρικό χαρακτήρα, κρατώντας τις ισορροπίες.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2025-10-06
Πειστικό το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Χάρις Ντίκινσον τον οποίο είχαμε πρωτοδεί στο «Τρίγωνο της θλίψης» του Ρούμπεν Έστλουντ.
Αιμίλιος Χαρμπής
Διαθέτει κάποιες ωραίες –και σκηνοθετικές– ιδέες, ρίχνοντας μια ματιά στο περιθώριο της ανεπτυγμένης Δύσης, παραμένει ωστόσο αρκετά άγουρη ως προς την εκτέλεσή τους.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η ερμηνεία του Φρανκ Ντιλέιν είναι δυνατή, η σκηνοθετική ματιά του Ντίκινσον, ευαίσθητη αλλά μένει στον αέρα, γιατί στερείται ουσιώδους προσανατολισμού.
Βασίλης Κεχαγιάς
2025-10-02
Δεν είναι αδιάφορη, κάποιες φορές, όμως, κουραστική.
Πόλυ Λυκούργου
Καλών προθέσεων, αλλά άνισο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Χάρις Ντίκινσον. Ευχάριστη έκπληξη η επιλογή του «kitchen-sink drama» που μοιάζει να αγαπά, αλλά ελλειπτικό σενάριο, αστήριχτοι χαρακτήρες, αφηγηματικά άλματα.
