Το Δείπνο του Φράνκο(2025)
(La Cena / The Dinner) | Πρώτη προβολή: 09-07-2026
Ζαχαριάδης Κρίτωνας
Μια καλοστημένη πολιτική τραγικωμωδία που χρησιμοποιεί το χιούμορ χωρίς να ευτελίζει το ιστορικό της βάρος και μετατρέπει ένα δείπνο σε μικρογραφία ενός ολόκληρου εμφυλίου.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2026-07-20
Τυπική τοιχογραφική δημιουργία εποχής όπου η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, κουστούμια και ντεκόρ υπέροχα και μια λειτουργική, υποδειγματική πεσμένη φωτογραφία ενώ συμμετεχουν έξοχοι ηθοποιοί.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Είναι έργο που όχι, δεν το καταπίνεις αμάσητο, επειδή κυλάει ευχαρστα, καλο είναι απολαμβάνεις όλες τις μπουκιές του διότι είναι τοσο μα τοσο νόστιμες, τοσο ευρηματικες, τοσο συναρπαστικές.
Χρυσούλα Παπαϊωάννου
Μια λαΐκή κωμωδία όπου όλα είναι στη φόρα, σε πρώτο επίπεδο, χωρίς υπονοούμενα και συμβολισμούς με ξεκάθαρα και γρήγορα αστεία. Ό,τι βλέπει ο θεατής αυτό είναι.
Χρυσαυγή Πατσάκη
Μια καλογραμμένη και καλοκουρδισμένη κωμωδία που μπορεί να μην εξαντλεί τις δυνατότητες της σάτιρας, αλλά αποζημιώνει με τον ρυθμό, τις ανατροπές, αλλά και το πάντα επίκαιρο μήνυμά της υπέρ της ανάγκης για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.
Γιάννης Φραγκούλης
Η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη στο στήσιμο, στις κινήσεις, στις εκφράσεις και στον λόγο των ηθοποιών. Οι ρεαλιστικές σκηνές είναι όντως ρεαλιστικές και οι κωμικές σατιρίζουν αυτό που ο ρεαλισμός απεικονίζει.
Στράτος Κερσανίδης
Μια πολιτική σάτιρα, μια ιστορική μαύρη κωμωδία, μια ταινία διασκεδαστική που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Μια ταινία που αναδεικνύει την αλληλεγγύη και την ενότητα απέναντι στο φασισμό.
Κώστας Κωνσταντινίδης
2026-07-18
Από τις πιο ενδιαφέρουσες σύγχρονες πολιτικές σάτιρες, όχι επειδή αναπαριστά μια σκοτεινή ιστορική περίοδο, αλλά επειδή κατορθώνει να την προσεγγίσει μέσα από το γέλιο, χωρίς ποτέ να αποδυναμώνει την τραγικότητά της.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-07-10
Αν και το φαρσικό στοιχείο δεν αφήνει αμφιβολίες για παρερμηνείες (πριν και πάνω από όλα το φιλμ είναι μια διασκεδαστική μαύρη σάτιρα) υπάρχουν οι πολιτικές αιχμές στο φιλμ που επιτρέπει δεύτερες και πιο οξυδερκείς αναγνώσεις.
Μανώλης Κρανάκης
2026-07-12
Πολιτική σάτιρα που διεκδικεί την κρυφή συνταγή της ελευθερίας και που - δικαιολογημένα - έκανε ρεκόρ εισιτηρίων στην Ισπανία και κέρδισε και το Goya διασκευασμένου σεναρίου.
Κώστας Ζαλίγκας
2026-07-16
Εύπεπτη κομεντί, αρκετά καλοστημένη, με ωραίες χιουμοριστικές στιγμές και πολιτικό σχόλιο, όπου χρειάζεται.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η κωμωδία του Περέιρα βγάζει αρκετό γέλιο ομολογουμένως, καθώς κρατά καλά τον ρυθμό της, φλερτάρει με το βοντβίλ και ενσωματώνει συμπαθητικά φαρσικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα βάζει και μία δόση αγωνίας για την τύχη του προσωπικού και την επιχείρηση απόδρασης.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2026-07-14
Ο Μανουέλ Γκόμεζ Περέιρα φτιάχνει μια απολαυστική, δοσμένη με σαρκασμό, κωμωδία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Δεν είναι η ταινία που θα μείνει στην Ιστορία (παρότι διακρίθηκε στα ισπανικά βραβεία Goya) αλλά ακολουθεί ευπρεπώς αυτή τη λογική με σκηνικό τοπίο την Ισπανία αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο που είχε αποτέλεσμα την επί δεκαετίες ηγεμονία του δικτάτορα Φράνκο.
Χρήστος Μήτσης
Διασκεδαστική κωμωδία παρεξηγήσεων με πολιτικές νότες, βασισμένη σε θεατρικό έργο. Έξυπνα γραμμένη, αποφεύγει τις φαρσικές υπερβολές, όχι όμως και όλες τις διδακτικές ευκολίες.
Βασίλης Κεχαγιάς
2026-07-08
Οι χαρακτήρες και τα περιστατικά παραμένουν στα όρια του σκίτσου, που εκφέρουν έξυπνες ατάκες, σε αλληλοδιαδοχή εκπλήξεων. Απουσιάζει η όποια εμβάθυνση, βρίσκουμε όμως το γέλιο.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Mια ταινία με γρήγορο σκηνοθετικό ρυθμό, η οποία, παρά τις κωμικές υπερβολές της, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.
Βαρβάρα Κοντονή
2026-07-06
Ένα περίεργο κράμα κωμωδίας και δράματος που δεν λειτουργεί ποτέ απόλυτα ούτε σαν συνδυασμός, ούτε σαν μεμονωμένο είδος, διαθέτοντας μια κάποια θεατρική γοητεία (βασίζεται εξάλλου σε θεατρικό έργο), χωρίς όμως να μετουσιώνεται σε κάτι αξιομνημόνευτο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2026-07-04
Το φιλμ αν και άνισο (τα κωμικά με τα δραματικά στοιχεία, δεν ισορροπούν πάντοτε επιτυχημένα), είναι σχετικά διασκεδαστικό, καλογυρισμένο με καταπληκτική φωτογραφία, κοστούμια και σκηνικά εποχής.
Σπύρος Γάγγας
Αναλογιζόμενοι τη μακρά παράδοση του ισπανικού σινεμά που αναμετρήθηκε ποικιλότροπα με τον φασισμό (Κάρλος Σάουρα, Βίκτορ Ερίθε, Πιλάρ Μιρό, Μπαζίλιο Μαρτίν Μπετίνο) αλλά και ειδικότερα στη σύνδεσή του με την ομοφυλοφιλία όπως στο σινεμά του Ελόϋ ντε λα Ιγκλέσια, η απόπειρα του Περέιρα υστερεί σε πρωτοτυπία κινηματογραφικής γλώσσας και η αξία της συρρικνώνεται στη φευγαλέα τέρψη.
Παυλίνα Αγαλιανού
2026-07-02
Οι χρηματοδοτικοί μηχανισμοί που στηρίζουν αυτά τα είδη ταινιών είναι βέβαιο ότι έχουν «δεύτερες σκέψεις» στις προθέσεις τους όταν δείχνουν τους κομμουνιστές αφελείς. Δεν συμφωνείτε;
